II SA/Go 232/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. sprawy ze skargi PT Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Uzasadnienie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Burmistrz, powołując się na przepis art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT Sp. z o. o. nr "[...]", na istniejącej wieży antenowej o wysokości do 55 m, zlokalizowanej w [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] stosownie do wszczętego w dniu [...] października 2009 r., na wniosek PT Sp. z o.o., postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż inwestor - PT Sp. z o. o. wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. - wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT Sp. z o. o. nr "[...]" na istniejącej wieży antenowej o wysokości do 55 m zlokalizowanej w [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zwrócił się do Starostwa Powiatowego oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w celu wyrażenia opinii, czy ze względu na charakter planowanej inwestycji wymagane jest sporządzenie raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazane organy wyraziły opinię, iż ten rodzaj inwestycji nie jest ujęty w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (pismo z dnia: [...] października 2009r., znak: [...]; pismo z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]). Burmistrz podkreślił, iż przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT Sp. z o. o. nr "[...]" na istniejącej wieży antenowej o wysokości do 55m zlokalizowanej w [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...]. Projektowana stacja bazowa będzie oparta o technologie GSM/UMTS. W skład stacji bazowej wejdą urządzenia zasilające oraz nadawczo-odbiorcze (anteny). Na wieży antenowej zostaną zainstalowane 3 anteny sektorowe tworzące 3 sektory, skierowane na azymuty: 50°, 180°, 280° oraz dwie anteny radiolinii skierowane na azymuty: 131° i 353°. Stwierdził także, iż z założeń przedstawionych w karcie informacyjnej w/w przedsięwzięcia wynika, że planowana inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko oraz spełni wymogi wynikające z obowiązujących przepisów. Jedna ze stron tego postępowania – R.Ż. wniósł zażalenie na postanowienie Burmistrza, kwestionując ustalenia organu w zakresie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi. Odwołujący się podkreślił negatywne oddziaływanie pola magnetycznego na organizm ludzki. Zwrócił także uwagę, na obecność w otoczeniu planowanej inwestycji także innych podobnych urządzeń. Po rozpatrzeniu zażalenia R.Ż., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm.), uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Organ odwoławczy nie podzielił oceny sprawy wskazanej w zażaleniu. W tym zakresie organ powołał się na treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r., sygn. Akt IV SA/Wa 1744/06, zgodnie z którym "dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych jakie mogą występować w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności zostały ustalone w porozumieniu z Ministrem Zdrowia przy założeniu, że ciągłe przebywanie osób w dowolnym wieku i stanie zdrowia - w polach o poziomach niższych - nie może pociągać za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. Wartości te są znacznie niższe od wartości określonych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony przed Promieniowaniami Niejonizującymi (ICNIRP). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że polskie przepisy zapewniają jeszcze większy margines bezpieczeństwa niż zalecenia ICNIRP, uznane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za wystarczające. Tak więc przebywanie osób (ludności) w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. Z kolei odnosząc się do wniosku skarżącego w przedmiocie zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji organ wyjaśnił, iż kwestia zmiany zaplanowanej inwestycji nie należy do kompetencji organu wydającego postanowienie w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia, stanowiła okoliczność, iż podstawowym dowodem, na którym oparto ustalenia faktyczne sprawy, było dostarczone przez inwestora i na jego zlecenie sporządzone opracowanie pod nazwą: "Kwalifikacja przedsięwzięcia", którego oceny organ nie przeprowadził. Opierając się na wnioskach wynikających z przedłożonego dowodu, o którym mowa wyżej, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie, powinien wykazać zasadność takiego postępowania w ramach oceny całokształtu materiału dowodowego. Natomiast za niedopuszczalne uznał organ odwoławczy bezkrytyczne przyjmowanie wniosków wynikających z tego rodzaju opinii. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nawet nie podjął próby oceny tego dowodu ograniczając się do bezkrytycznego przyjęcia wniosków wynikających z opracowania dostarczonego przez inwestora, powtórzonych następnie przez organy opiniujące przedmiotowe przedsięwzięcie. Skargę na wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła PT Sp. z o.o., zarzucając uchybienie przepisom art. 124 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na wydaniu postanowienia bez powołania podstawy prawnej, bez jej uzasadnienia czy przytoczenia przepisów prawa, a także przepisom art. 7 i art. 77 kpa, polegające na dokonaniu pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzeniu zebranego w jej toku materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej działanie organu uchybia także przepisom art. 8 kpa, określającego zasady prowadzenia postępowania służące pogłębianiu zaufania obywateli do organów administracji publicznej. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 roku w całości (sygn. akt: [...]), oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Strona wskazała, iż w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, działalność organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia czy dana inwestycja, z punktu widzenia przepisów szczególnych, wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko czy też jej nie wymaga. Organ jest więc związany przepisami prawa, nie dokonuje oceny prawidłowości wyliczeń prezentowanych przez wnioskodawcę, nie podważając jego kwalifikacji w tej materii. Zadanie organu, w ocenie skarżącej, sprowadza się do czynności czysto formalnych w zakresie zgodności parametrów przedsięwzięcia z kryteriami wskazanymi w odpowiednich przepisach szczególnych, tutaj w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Mając powyższe na uwadze, skarżąca stwierdziła, iż organ l instancji działał w niniejszej sprawie zgodnie z przepisami prawa. Stwierdził on bowiem, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Fakt, iż dane co do EIRP oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności zostały przedstawione przez skarżącą w "Kwalifikacji przedsięwzięcia", nie wskazuje aby doszło do naruszenia jakichkolwiek norm postępowania. Podkreślając opinie wyrażone przez Starostę Powiatowego oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, z których wynika brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, spółka wskazała, iż organ l instancji nie miał podstaw by podważyć informacje zawarte w przedłożonej przez inwestora kwalifikacji. Powyższe w ocenie skarżącej czyni bezzasadnym zarzuty Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniesione wobec orzeczenia organu l instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tym organami a organami administracji rządowej. Kontrola administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 152 poz, 1270) zwana dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W analizowanej przez Sąd sprawie, skarga wniesiona została na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą którego uchylone zostało postanowienie Burmistrza z dnia [...] listopada 2009 r., w którym organ pierwszej instancji nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT Sp. z o. o. nr "[...]", na istniejącej wieży antenowej o wysokości do 55 m, zlokalizowanej w [...], na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...]. Skarga nie była zasadna. W myśl art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) -zwana dalej ustawą, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Stosownie do treści ust. 2 art. 63 ustawy, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl ustępu 3 obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z treścią ustępu 4 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68. W myśl art. 64 ust. 1 postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15. Stosownie do treści art. 65 ust. 1 postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 3 art. 65 uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Wydane w sprawie postanowienie Burmistrza z dnia [...] listopada 2009 r., w którym organ ten nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT Sp. z o. o. nr "[...]", wymogów wynikających z przytoczonych powyżej przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie spełnia. W orzeczeniu organ nie odniósł się do kwestii o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, a które stosownie do art. 65 ust. 3, winny być uwzględnione w uzasadnieniu postanowienia. Ustawodawca szczegółowo uregulował zakres treści uzasadnienia postanowienia dotyczącego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, przy czym wymóg ustosunkowania się do wszystkich wskazanych w ustawie okoliczności dotyczy również postanowienia, w którym organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (63 ust. 2). W toku postępowania strona – R.Ż. - podnosił okoliczność, iż na działce [...], znajdującej się w sąsiedztwie działek [...], znajdują się już stacje bazowe telefonii komórkowej, nadto stacja bazowa telefonii komórkowej PT znajduje się już również na działkach nr [...], na których planowana jest przedmiotowe przedsięwzięcie. Organ administracyjny powyższej okoliczności nie wyjaśnił, jak również nie ustosunkował się do niej w uzasadnieniu postanowienia. Podniesiona przez stronę okoliczność, ze względu na treść art. 63 ust. 1 lit. b, mogła mieć istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Należy w tym miejscu przypomnieć, że w myśl wskazanego tu przepisu ustawy, w postanowieniu dotyczącym obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek uwzględnienia powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Tym samym nie wyjaśnienie powyższej okoliczności i całkowite pominięcie jej w postanowieniu, stanowiło uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Opinie, o których mowa w art. 64 ustawy, nie są dla organu rozstrzygającego sprawę, wiążące. Opinie, te wydawane są w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego i dlatego, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 123 § 1 k.p.a. przybiorą formę postanowienia. Nie rozstrzyga to jednak, czy mogą być one bezpośrednio kwestionowane w postępowaniu administracyjnym. Podstawę prawną wydania tych orzeczeń stanowi art. 64 ust. 1 ustawy. Nie wynika z niego, aby na te postanowienia przysługiwało zażalenie. Nie można również przyjąć, aby były one wydawane w trybie art. 106 k.p.a. Przepis ten znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku wydawania decyzji administracyjnej. W analizowanej sytuacji opinie odnoszą się do postanowienia. W związku z tym nie można stwierdzić, aby na postanowienia opiniujące przysługiwało zażalenie na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., ponieważ omawiany rodzaj orzeczenia nie jest wydawany w trybie art. 106 k.p.a. Dlatego opinia do postanowienia orzekającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko będzie wypowiadana w formie postanowienia, wydawanego na podstawie art. 123 § 1 k.p.a., na które nie przysługuje zażalenie. Podmiot kwestionujący jego prawidłowość będzie natomiast mógł to uczynić w zażaleniu, wnoszonym na podstawie art. 65 § 2 ustawy od postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i, jak wyżej podniesiono, nie ma ona charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego też organ wydający postanowienie o obowiązku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko nie będzie związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające. Natomiast zarówno akceptując stanowisko organów opiniujących, jak i odstępując od niego, organ wydający postanowienie kończące ten etap postępowania, zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., powinien wskazać, jakimi okolicznościami faktycznymi (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) kierował się w tym zakresie oraz odnieść się do przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy (co wynika bezpośrednio z treści art. 65 ust. 1 ustawy) (por. K. Gruszecki, Komentarz, Lex/el 2009 ). Nadto należy zauważyć, że w toku postępowania nie ustalono konkretnie, na której z działek - o numerach ewidencyjnych [...] realizowane będzie planowane przedsięwzięcie. We wniosku wskazano obydwie nieruchomości, natomiast w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku, wskazano jedynie działkę nr [...]. Powyższe stanowi istotne uchybienie w zakresie obowiązku organu administracyjnego dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a uchybienie to należy zakwalifikować do mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.). Z powyższych względów postanowienie organu drugiej instancji, mocą którego uchylone zostało wadliwe postanowienie organu pierwszej instancji, a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, należało uznać za zgodne z przepisami prawa. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.