II SA/Go 234/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. i A.M. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A.M. i A.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty postanawia 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przekraczającej 200 zł, 2. ustanowić radcę prawnego, 3. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. odmówił przyznania A. i A.M. prawa pomocy, podnosząc, iż z uwagi na nieuzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy brak jest możliwości dokonania wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej skarżących. Pismem z dnia [...] czerwca 2015r., zakwalifikowanym jako sprzeciw od powyższego orzeczenia, A. i A.M. wskazali, iż zwłoka w przekazaniu Sądowi dokumentacji wynikała z trudności w uzyskaniu od pracodawcy wymaganych zaświadczeń o osiąganym wynagrodzeniu. Do sprzeciwu dołączone zostały zaświadczenia o zarobkach A.M. oraz E.M., a także rachunki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ppsa, prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. W tym miejscu podkreślić trzeba, iż opłaty sądowe, do których zalicza się wpis od skargi, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005r., sygn. akt FZ 478/04). Wymaga nadto podkreślenia, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenia lub pozbawienie prawa do sądu (H. Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na dochód gospodarstwa domowego skarżących w wysokości 2.766,94 zł (netto) składa się wynagrodzenie A.M. oraz wynagrodzenie E.M.. Udokumentowane wydatki - obejmujące opłaty za wodę, gaz, energię, odpady, telefon i telewizję, spłatę zobowiązania kredytowego, a także koszty dojazdu syna - wynoszą około 856 zł. Uznać należy, że różnica pomiędzy stałymi miesięcznymi dochodami gospodarstwa domowego stron, a sumą udokumentowanych przez nich wydatków, daje w skali miesiąca nadwyżkę tych dochodów nad wydatkami, która nawet wobec konieczności zaspokojenia potrzeb prowadzonego przez wnioskodawców wspólnie z dziećmi gospodarstwa, jest wystarczająca do wygospodarowania środków na opłacenie choć części kosztów sądowych. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu A. i A.M. mają możliwość poniesienia - bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny - kosztu 200 zł, co czyni uzasadnionym przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przekraczającej powyższą kwotę oraz ustanowienie skarżącym radcy prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 260 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.