II SA/Go 236/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.C.-Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielania wyjaśnień co do właściwości rzeczowej postanawia: 1. przyznać prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. odrzucił skargę K.C.-Z. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielania wyjaśnień co do właściwości rzeczowej. 22 lipca 2009 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącej złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że przebywa w Domu Pomocy Społecznej. K.C.-Z. oświadczyła, że jej emerytura prawie w całej wysokości jest przeznaczana na pokrycie należności za pobyt w tejże placówce. Wniosek jest uzasadniony. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W świetle przedstawionych przez K.C.-Z. faktów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. W toku postępowania o przyznanie prawa pomocy ustalono, że skarżąca otrzymuje emeryturę w kwocie 974,01 zł (netto), zaś opłata za pobyt w Domu Pomocy Społecznej wynosi 681,81 zł. Do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota 320,24 zł. Nadto z treści formularza PPF wynika, że K.C.-Z. nie posiada majątku ani oszczędności. W świetle przedstawionych okoliczności uzasadniona jest zatem teza, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.