II SA/Go 236/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013r. sprawy ze skargi M.C. na czynność Starosty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. M.C. wystąpił do Starostwa Powiatowego z wnioskiem o zwrot kosztów za wydaną kartę pojazdu samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Starosta w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], odmówił uwzględnienia powyższego żądania. Poinformował w nim, że opłata została pobrana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz. 177), a zatem na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 grudnia 2009 r., co wynika oryginału dowodu jego doręczenia przekazanego przez organ na wezwanie Sądu z dnia 27 maja 2013 r. oraz z wyjaśnień organu zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Pismem datowanym na dzień [...] listopada 2012 r., złożonym w Starostwie Powiatowym, M.C., reprezentowany przez radcę prawnego D.M.Ł., ponownie wystąpił o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Odpowiedzi na to wezwanie organ udzielił pismem z dnia [...] grudnia 2012r., w którym powtórzył stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. Wskazał również, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04 dotyczy jedynie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310). Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 27 grudnia 2012 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2012r., złożonym w tym samym dniu w urzędzie pocztowym skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 28 stycznia 2013r., pełnomocnik M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na akt organu polegający na odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] nr rej. [...]. Powołując się na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. wydane w sprawie C-134/07, strona skarżąca wskazała, iż opłata z tytułu rejestracji pojazdu ma charakter świadczenia objętego ogólnym reżimem obciążeń wewnętrznych nakładanych na towary. Zdaniem strony skarżącej, że obowiązkiem organu było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania w trybie przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ordynacji podatkowej, a niewydajnie decyzji odnośnie do meritum sprawy było nieprawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Starosta wyjaśnił, iż nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] marca 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowisko organu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi na taki akt z zakresu administracji publicznej uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Bezspornie zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powoduje wszczęcie postępowania o charakterze quasi odwoławczym, mające na celu umożliwienie organowi sprawdzenia swego stanowiska zaprezentowanego w wydanym akcie prawnym, przed wdaniem się w spór sądowoadministracyjny. Postępowanie to, tak zresztą jak i odwoławcze, można uruchomić skutecznie tylko raz od tego samego aktu. W przedmiotowej sprawie dla prawidłowego określenia przedmiotu zaskarżenia istotne było ustalenie, które z zachowań organu stanowić miało naruszenie prawa skarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismem z dnia [...] listopada 2009 r. zwrócił się do organu o zwrot poniesionych opłat za wydanie karty pojazdu. Na wezwanie to doręczona została stronie odpowiedź odmowna pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]. Starosta w piśmie tym zajął bowiem negatywne stanowisko wobec żądania skarżącego. Pismo to zostało doręczone skutecznie stronie w dniu 10 grudnia 2009 r. Zdaniem Sądu to pismo stanowi akt z zakresu administracji rządowej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i na ten akt strona, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, mogła wnosić skargę do Sądu. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu 24 grudnia 2009r. Tymczasem, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień [...] grudnia 2012r., nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, a więc – co oczywiste - po upływie wskazanego ustawowego 14 – dniowego terminu, przy czym w piśmie tym nie zwrócił się o przywrócenie terminu na dokonanie czynności prawnej. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem datowanym na dzień [...] listopada 2012r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2012 r., skarżący zwrócił się po raz drugi do organu z żądaniem zwrotu części opłaty za wydanie karty swego pojazdu, a organ również powtórnie zaprezentował tożsame co dotychczas, negatywne stanowisko. Oceniając powyższe fakty, w świetle zdarzeń jakie miały miejsce w dniu [...] listopada 2009 r. i w dniu [...] grudnia 2010r., przy uwzględnieniu treści art. 52 § 3 p.p.s.a, przyjdzie wskazać, iż termin wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa liczony jest od dnia dowiedzenia się o tym naruszeniu, a wiec od dowiedzenia się przez stronę o czynności organu z dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżący bezspornie powziął wiadomość o zdarzeniu, które jego zdaniem stanowiło naruszenie prawa, w dniu [...] grudnia 2009 r. i od tego dnia liczony musi być bezwzględnie termin o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Jakiekolwiek późniejsze zachowanie się skarżącego oraz organu nie jest w stanie zmienić biegu tego terminu i nie otworzy ponownie drogi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko wynika z treści wskazanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07. Skoro skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi wszczęcie sprawy administracyjnej, to załatwienie jej w formie czynności, od której następnie nie wniesiono wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uniemożliwia skuteczne zaskarżenie czynności organu. Zgłoszenie po raz drugi przez skarżącego żądania skutkowało co prawda ponownym udzieleniem przez organ odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2012 r. odnoszącej się do tej samej sprawy administracyjnej (dotyczącej tego samego pojazdu, identycznego uprawnienia, opartej na tej samej podstawie prawnej), jednak wystosowane przez skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., nie mogło odnieść zamierzonego skutku, tj. umożliwić skarżącemu skuteczne wniesienie skargi na odmowną czynność zwrotu spornej opłaty za kartę pojazdu (podobnie: postanowienie WSA w Gliwicach sygn. akt V SA/Gl 420/13). Z tych też względów jako bez znaczenia dla skuteczności skargi uznał Sąd wystąpienie przez skarżącego do Starostwa Powiatowego pismem z dnia [...] października 2012 i próbę ponownego zainicjowania przez niego quasi postępowania odwoławczego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.