II SA/Go 239/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi Z R. sp. z o.o. na Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Kara za przejazd pojazdem ponadnormatywnym Oddalono skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...], na podstawie art. 13 g, art. 40 b ust. l i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71. poz. 838 z późn. zm) w związku z art. 64 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) Naczelnik Urzędu Celnego, wymierzył ZR Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, karę pieniężną w wysokości 720 zł (słownie siedemset dwadzieścia) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego prawem zezwolenia, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] lutego 2004 r. ZR Spółka z o.o. odwołała się od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie przepisów art. 104 i art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 13 ust. l pkt 2, art. 13 g ust. l i ust. 2, art. 40 b ust. l i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) oraz § 4 ust l i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262). utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołała się na wynik pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu należącego do ZR Sp. z o.o., jego wymiarów oraz masy całkowitej, dokonanego przez, funkcjonariuszy Urzędu Celnego dnia [...] stycznia 2004 r., na drogowym przejściu granicznym. Uzyskany w wyniku czynności ważenia pomiar wykazał, że nacisk na drugą oś pojazdu przekroczył dopuszczalną normę nacisku, uregulowaną w § 5 ust. 4 wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r., o wartość 4,89 kN. Na tej podstawie, organ uznała, że przewóz towarów dokonywany był pojazdem nienormatywnym, na co przewoźnik nie przedstawił wymaganego prawem zezwolenia. Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że wynik ważenia dynamicznego pojazdu jest efektem przetworzenia danych przez program komputerowy. W przypadku nieprawidłowości przejazdu przez punkt kontrolny, urządzenie sygnalizuje nieprawidłowość przerywając proces ważenia, a otrzymane wyniki pomiaru muszą zostać uznane za błędne. Brak sygnalizacji oznacza, że nie ma podstaw do kwestionowania wyniku pomiaru i powtórzenie pomiaru nie jest potrzebne. Wskazano także, że czynności ważenia dokonano na wadze samochodowej typu [...] zatwierdzonej do ważenia pojazdów w ruchu (dynamicznej), która posiadała ważne do dnia [...] października 2004 r. świadectwo legalizacji natomiast pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego stalowego nr [...], który również posiadał ważne świadectwo legalizacji. Odnosząc się do zarzutu, że ważenie odbyło się na terenie terminala celnego, który zdaniem strony nie spełnia warunków drogi publicznej organ wskazał, że ważenie zostało dokonane bezpośrednio po zjeździe z drogi publicznej i odzwierciedlało faktyczne parametry pojazdu poruszającego się po tej drodze. W ocenie organu fakt czy dokonanie pomiaru miało miejsce na drodze publicznej, czy na terminalu celnym ma tu znaczenie drugorzędne i nie wpływa na stan ustalonych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Odnośnie argumentu odwołującego się, że nie umożliwiono powtórnego ważenia pojazdu oraz, że przekroczenie było stosunkowo niewielkie, gdyż wynosiło 4,89 kN, organ wskazał, że brak sygnalizacji podczas przejazdu przez punkt kontrolny oznaczał, że nie ma podstaw do kwestionowania wyniku pomiaru a żądanie powtórzenia pomiaru nie znajduje uzasadnienia w istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych. Adnotacja dokonana przez kierownika zmiany Urzędu Celnego na protokole kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nr [...] będącego integralną częścią zaskarżonej decyzji stanowi, że różnica wyników pomiarów między wagą dynamiczną a stacjonarną wyniosła 1,3% co nie stanowi wielkości przekraczającej granicę dopuszczalnego błędu. Organ podniósł także, że dla zapewnienia prawidłowego procesu ważenia specjalnie zamontowane urządzenia pomiarowo-kontrolne monitorują parametry przejazdu przez pomost wagi, a w celu umknięcia ewentualnego obarczenia przewoźnika karą wynikłą z dopuszczalnego błędu pomiarowego urządzenia, otrzymany wynik ważenia pomniejszony jest o 200 kg masy oraz o dodatkowe 2% zmierzonego nacisku. Podnosząc, że w przypadku przekroczenia ustalonych przepisami prawa parametrów takich jak nacisk osi, masa całkowita czy wymiary pojazdu, organy celne mają obowiązek pobierania kar pieniężnych niezależnie od wielkości stwierdzonego przekroczenia, organ wskazał, że także w przypadku "stosunkowo niewielkiego" (zdaniem strony odwołującej się) przekroczenia dopuszczalnych parametrów - wymierzenie kary jest obligatoryjne. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła ZR Sp. z o.o., reprezentowana przez Prezesa Zarządu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji organu odwoławczego zarzucono, odrzucenie wszystkich argumentów strony skarżącej podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, naruszenie przepisów art. 7, 8 i art. 10 ust. l Kpa poprzez niedopuszczenie do powtórnego ważenia pojazdu z ładunkiem, mimo żądania kierowcy, oraz fakt, że z protokołu ważenia stanowiącego załącznik do decyzji nie wynika wskazana w uzasadnieniu różnica pomiarów. Protokół nie zawiera także informacji w jakich warunkach odbywał się proces ważenia. Strona skarżąca podtrzymała także zarzut, że ważenie nie odbyło się na drodze publicznej, lecz bezpośrednio po zjechaniu z niej, co nie daje podstawy do wymierzenia kary. Ponadto wskazano, że cytowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarządzenie nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] grudnia 2000 r. nie obowiązuje już od [...] czerwca 2002 r. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że bezzasadny jest zarzut wskazujący, że przeprowadzenie ważenia na przejściu granicznym, zamiast na drodze publicznej oznacza, że nie można było na tej podstawie wymierzyć kary, gdyż ustawodawca upoważnił m.in. funkcjonariuszy celnych do kontroli parametrów pojazdów i nakazał obciążenie przewoźnika karą w przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych parametrów. Organ wskazał także, że definicja nacisku osi zawarta w art. 2 pkt 57 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnosi się do nacisku jaki wywiera oś geometryczna pojazdu, natomiast w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. użyto określenia "oś pojedyncza", co odnosi się do jednej lub dwóch osi znajdujących się w odpowiedniej odległości od siebie, więc zarzut strony dotyczący braku wykazania sumy nacisków uznał za chybiony. Za bezzasadne uznał także organ pozostałe zarzuty skargi wykazując, że na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów zobligowany był wobec przekroczenia nacisku osi wymierzyć określoną karę pieniężną, od czego przepisy nie przewidują żadnych wyjątków. Wskazano także analizę prawną zmierzająca do wykazania, że w dacie orzekania organów administracji obowiązywało zarządzenie Nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § l pkt l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia l lipca 2005 r. zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów. Sąd ten z dniem l lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. I § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. analizowana pod tym kątem decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2004 r. i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2004 r. nie naruszają - zdaniem Sądu, zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 13g ust. l i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz w cyt. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r., jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 i art. 10 § l Kpa, art. 77 § l Kpa, art. 80 Kpa w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 13g ust. l i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którymi za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną, której wysokość określa załącznik do ustawy. Zgodnie z przepisem art. 40b ust.1 i 2 ww. ustawy do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy. nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym uprawnione są także osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego. Z kolei dopuszczalne masy, wymiary i naciski na osie pojazdów regulują przepisy działu II rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz.262), w tym dopuszczalne naciski na osie określono w § 4 i § 5. Zgodnie z przepisem art. 61 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1), zaś ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). W świetle przepisu art. 64 ust. l cyt. ustawy ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia. Z akt sprawy zebranych w toku postępowania kontrolnego wynika jednoznacznie, iż w samochodzie należącym do skarżącej Spółki przekroczony był nacisk na oś nr 2 o 4,89 kN, a jednocześnie kierowca nie posiadał i nie przedłożył do kontroli właściwego zezwolenia. Wbrew zarzutom skargi, ważenie zostało - zdaniem Sądu - przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz przy użyciu dopuszczonych do użytku urządzeń pomiarowych, posiadających stosowne atesty (legalizacje oraz decyzje o zatwierdzeniu do użytku urządzeń danego typu). Sposób przeprowadzenia kontroli, w tym procedura ważenia i użycie przez organ administracji stosownych wag, nie budziło zastrzeżeń kierowcy, gdyż brak jest jego adnotacji na ten temat w protokole kontroli. Kierowca odmówił podpisania protokołu, co zostało stwierdzone przez urzędnika celnego dokonującego kontroli, który jednocześnie odmówił przeprowadzenia ponownego ważenia pojazdu na wadze dynamicznej, uzasadniając odmowę faktem, iż różnica pomiędzy wynikiem ważenia na wadze dynamicznej i statycznej wyniosła 510 kg (1,3%) i mieściła się w dopuszczalnej granicy błędu ważenia. Zdaniem Sądu w tak ustalony stanie faktycznym organ zasadnie zastosował wobec strony skarżącej sankcje za niezgodne z przepisami prawa wykonywanie transportu drogowego. Sąd nie uznał argumentacji strony skarżącej jako zasadnej, albowiem organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art 77 Kpa). Ponadto organy wydając obydwie decyzje nie dopuściły się - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa), gdyż oparł się na materiale prawidłowo zebranym przez funkcjonariuszy celnych podczas kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (vide: Protokół kontroli z dnia [...].01.2004 r.), dokonując jego wszechstronnej oceny. Sąd uznał, iż argumenty użyte przez stronę skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione. Sąd nie uznał za słuszne argumentów przytoczonych przez skarżącego, albowiem bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, iż czynności kontrolne przeprowadzone wobec pojazdu należącego do skarżącej spółki w dniu [...] stycznia 2004 r. nie odbyły się na drodze publicznej, lecz na terenie terminalu celnego — bezpośrednio po zjechaniu z tej drogi. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że ustawodawca upoważnił organy administracji celnej do kontroli pojazdów, także w zakresie spełniania dopuszczalnych parametrów związanych z poruszaniem się pojazdów po drogach publicznych. Oczywistym zatem jest, że organy te dokonują kontroli na przejściu granicznym, do którego wszakże prowadzi droga publiczna, którą poruszają się kontrolowane pojazdy. W przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych parametrów kontrolowanych pojazdów, organy administracji celnej zostały zobowiązane do obciążenia przewoźnika karą za dokonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych, a nie po terminalu celnym, na którym znajdują się w momencie pomiaru. Jednocześnie należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że w dacie dokonywania pomiaru tj. [...] lutego 2004 r. nie obowiązywało już zarządzenie Nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6, poz. 40), wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w przepisie art. 8 pkt l ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 56, poz. 248 z późn. zm.), które co prawda nie należało do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jednakże miało charakter aktu wewnętrznego obowiązującego jednostki podległe organowi je wydającemu. Na skutek nowelizacji uprzednio obowiązującej ustawy o miarach z 1993 r., upoważnienie do wydania odpowiednich przepisów wykonawczych w drodze rozporządzenia zostało przyznane Radzie Ministrów, a następnie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki. Jakkolwiek w ustawie z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800) zawarty został przepis przejściowy, zgodnie z którym do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienionych tą ustawą, zachowały moc przepisy dotychczasowe, o ile nie były sprzeczne z tą ustawą, jednakże nie dłużej niż do [...] czerwca 2002 r. Oznacza to, że na skutek zawartej w tym przepisie derogacji pośredniej, zarządzenie Nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2000 r. utraciło moc najpóźniej z dniem [...] czerwca 2002 r. Jednakże stwierdzając, iż przepisy ww. aktu wewnętrznego nie stanowiły powszechnie obowiązującego prawa oraz nie stanowiły podstawy orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie należało uznać, że okoliczność ta nie wpłynęła na legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej. Obowiązywały bowiem przepisy ustawy o miarach, które pozwalały na stosowanie legalizowanych, na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów urządzeń pomiarowych, do czasu ustanowienia przez upoważnione organy nowych aktów wykonawczych dotyczących przepisów metrologicznych. Ponadto strona skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze do sądu administracyjnego legalności przyrządów pomiarowych zastosowanych przez funkcjonariuszy organu kontrolnego. Odnośnie zarzutów dotyczących treści protokołu z kontroli, należy - zdaniem Sądu - w pełni przychylić się do stanowiska wyrażonego przez organ w odpowiedzi na skargę i podnieść, że kontrola pojazdu została przeprowadzona zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące właściwego przeprowadzenia pomiaru zgodnie z wymogami metrologicznymi dla jakich wagi tego typu zostały dopuszczone do użytku - ważenia pojazdów i nacisków na osie. Na podstawie analizy akt sprawy ustalono, że w wyniku ważenia na wadze dynamicznej stwierdzono masę pojazdu - 35 240 kg, oraz nacisk na drugą oś 11 110 kg. Przed wjazdem na wagę kierowca zapoznał się z zasadami przejazdu przez pomost wagi. Wyników ważenia na wadze dynamicznej kierowca nie kwestionował, co wynika z podpisania bez uwag przedłożonego wyniku ważenia wraz z wyjaśnieniem (k.6), Z kolei na wadze stacjonarnej uzyskano wynik ważenia masy całkowitej pojazdu - 34730 kg (k, 7). Stąd rzeczywiście różnica pomiędzy wartościami masy pojazdu wynosi 510 kg i mieści się w dopuszczalnej granicy błędu tego typu urządzeń pomiarowych, tak jak stwierdził to funkcjonariusz celny uzasadniając odmowę przeprowadzenia ponownego pomiaru pojazdu. W tabeli umieszczonej na protokole nr [...], stanowiącym załącznik do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, uwzględnione zostały tylko wyniki ważenia dynamicznego, które pozwalało na określenie rzeczywistych nacisków na poszczególne osie pojazdu. Otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi, aby zniwelować ewentualne nieprawidłowości związane z dopuszczalnym błędem elektronicznego urządzenia pomiarowego. Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącej spółki dotyczącego konieczności wykazania przez organ składników sumy poszczególnych nacisków kół, w kontekście definicji nacisku osi określonej w art. 2 pkt 57 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym nacisk osi to suma nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. W tym zakresie, w ocenie Sądu, należy bowiem w pełni podzielić stanowisko zawarte w odpowiedzi organu na skargę, iż wskazana definicja dotyczy osi geometrycznej pojazdu, natomiast w rozporządzeniu z dnia 31.12.2002 r. uregulowano naciski poszczególnych osi jako całości, w zależności od rodzaju tj. osi pojedynczych, wielokrotnych. Skoro urządzenia do pomiaru nacisków na osie pojazdu są skonstruowane tak aby mierzyć nacisk na całą oś, a jednocześnie wskazane wyżej przepisy' ustawy o drogach publicznych także regulują zagadnienie przekraczania: "nacisku na oś", należy przez to rozumieć nacisk na "całą" oś pojazdu tzn. sumę nacisków kół danej osi, bez potrzeby wyodrębniania jej poszczególnych składników. Sąd pragnie podkreślić, że każdy podmiot zajmujący się przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, bardzo dokładnie, sprawdzać nie tylko sam proces załadunku towaru na pojazd, ale również wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych pojazdu. Właściciel samochodu ciężarowego, który powierza dokonanie przewozu ładunku, zgodnie z obowiązującym prawem w pełni ponosi odpowiedzialność za działanie zatrudnianego przez siebie kierowcy. Zdaniem Sądu, w celu zapobiegania dalszemu nadmiernemu niszczeniu dróg publicznych, a pośrednio także zapewnienia większego bezpieczeństwa wszystkich użytkowników tych dróg, nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane zwłaszcza przez poruszających się drogą publiczną pojazdem nienormatywnym. Uzasadnienia dla naruszania obowiązujących w tym zakresie norm prawnych nie można poszukiwać w długości trasy przejazd, rodzaj przewożonego towaru, czy też innych uwarunkowaniach lub nawet utrudnieniach organizacyjno-technicznych związanych z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.