II SA/Go 239/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie anulowania numeru identyfikacyjnego i wykreślenia wpisu z ewidencji producentów postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy wydaną wobec J.G. decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w sprawie anulowania numeru identyfikacyjnego i wykreślenia wpisu z ewidencji producentów. W decyzji Dyrektora OR ARiMR zawarte zostało pouczenie o prawie do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem tego organu. Dnia 1 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 6 akt sądowych) A.Z., działając jako pełnomocnik J.G., wniósł listem poleconym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Dyrektora OR ARiMR skargę na decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] (wskazując zaskarżony akt po numerze sprawy, tzn. [...]). W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 10 marca 2016 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a także wykazanie, że pełnomocnik jest jedną z osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), A.Z. złożył do akt sprawy egzemplarz skargi podpisany osobiście przez J.G.. Jednocześnie, w odpowiedzi na wezwanie Sądu z tej samej daty do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, J.G. wniósł o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Sądu odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Dodatkowo na wezwanie Sądu, Dyrektor OR ARiMR przedłożył odpis zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja ta została doręczona A.Z., pełnomocnikowi J.G. w postępowaniu administracyjnym (co zostało udokumentowane złożonym do akt administracyjnych sprawy pełnomocnictwem) dnia 30 grudnia 2015 r. (k. 19 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – określanej dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak wynika z przedłożonego przez organ zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym dnia 30 grudnia 2015 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję rozpoczął swój bieg w dniu następnym, tj. 31 grudnia 2015 r. i upłynął z dniem 29 stycznia 2016 r. (piątek). Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie wniesienia skargi zawartego w zaskarżonej decyzji, skarga została wniesiona za pośrednictwem urzędu pocztowego dnia 1 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 6 akt sądowych), tj. po upływie przewidzianego w tym celu ustawowego trzydziestodniowego terminu. Z tej przyczyny skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.