II SA/Go 240/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A.G., D.G. i H.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zasądzić od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących A.G., D.G. i H.B. kwotę 332 (trzysta trzydzieści dwa) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku w sprawie ustalenia odszkodowania za prawo własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,0180 ha, położonej w obrębie miasta, która przeszła z mocy prawa na własność Gminy o statusie miejskim. Na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli A.G., D.G. i H.B., kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem. Kwestionując prawidłowość sporządzonego operatu szacunkowego w oparciu o który ustalono wysokość odszkodowania skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Po otrzymaniu skargi, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda działając m.in. w oparciu o treść art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., uwzględnił w całości skargę A.G., D.G. i H.B., uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] oraz decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.. Decyzję tę doręczono stronom oraz organowi. Strona nie wniosła na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ – Wojewoda wniósł o umorzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest uwzględnienie przez organ skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli zastosowanie przez ten organ tzw. instytucji autokontroli (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 184, 436-437). Skorzystanie przez organ, którego decyzję zaskarżono, z przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a. instytucji autokontroli podejmowanych aktów czyni wywołane skargą postępowanie sądowe bezprzedmiotowym z uwagi na to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji skutkuje brakiem przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym. To z kolei, jak już wyżej wskazano, prowadzi do umorzenia postępowania z uwagi na treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego względu, z uwagi na uwzględnienie przez organ we własnym zakresie skargi w całości, brak było podstaw do tego, aby niniejsze postępowanie sądowe nadal się toczyło. W świetle powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Z kolei zawarte w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 201 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu m.in. w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie.