II SA/Go 241/12

Dnia 26 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów budowlanych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności z prawem działania Wójta Gminy oraz Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawach dotyczących usunięcia materiałów budowlanych z nieruchomości skarżącego oraz ustalenia opłaty adiacenckiej od tej nieruchomości. W uzasadnieniu pisma podał m.in., iż jest właścicielem nieruchomości położonej w [...], na której miał zakopany lepik asfaltowy na gorąco dla swoich prac naprawczych. Na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości wobec J.S. zostało wszczęte postępowanie administracyjne mające na celu nakazanie mu usunięcia składowanych na działce materiałów budowlanych, co J.S. odebrał jako wymierzoną przeciwko niemu szykanę. Wnioskodawca załączył do pisma szereg dokumentów obrazujących stan faktyczny sprawy oraz zaistniałe jego zdaniem naruszenia prawa. Pismo J.S. z dnia [...] lutego 2012 r. zostało zarejestrowane w dzienniku korespondencji Sekretariatu Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pod numerem Dz. K. 8/12. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lutego 2012 r. J.S. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych pisma z [...] lutego 2012 r. poprzez sprecyzowanie oznaczenia rodzaju w/w pisma (w szczególności czy jest to skarga na akt lub czynność organu administracji publicznej), oznaczenie organu (instytucji) którego działania lub bezczynności pismo dotyczy, wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu, czynności lub też bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego wnioskodawcy, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Został również poinformowany o treści art. 3 § 1 i 2, art. 46 § 1, art. 49 § 1 i 2, art. 52 § 1 i 2 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] lutego 2012 r. J.S. podał, iż pismo z dnia [...] lutego 2012 r. stanowi skargi na decyzje Wójta Gminy (m.in. na decyzję tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...]) oraz czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w postaci odesłania pisma J.S. do Wójta Gminy. Po przekazaniu skarg wskazanym wyżej organom w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a., a następnie przesłaniu przez te organy skarg Sądowi wraz z odpowiedziami oraz aktami administracyjnymi spraw, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2012 r. skargi J.S. zostały rozdzielone i zarejestrowane pod odrębnymi sygnaturami, o czym skarżący został poinformowany. Przedmiot rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie stanowi skarga J.S. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2009 roku nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów budowlanych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. W szczególności Wójt podał, iż J.S. nie wniósł do odwołania od decyzji z dnia [...] września 2009 roku nr [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskutek czego decyzja ta stała się ostateczna z dniem 6 października 2011 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. J.S. podniósł kolejne zarzuty wobec działań Wójta Gminy podejmowanych w jego sprawach oraz odniósł się krytycznie do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji, do rozpatrzenia którego właściwy jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Decyzja organu wyższego stopnia, tj. organu odwoławczego jest decyzją ostateczną (art. 16 § 1 k.p.a.) i właśnie od tego rodzaju rozstrzygnięcia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji (w tym przypadku Wójta Gminy), z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy (w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze), należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia – odwołaniu do SKO, które należało wnieść za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158), w związku z czym wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.