II SA/Go 244/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 21 lipca 2008 r. odrzucił skargą Z.P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. [...] r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego). W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, Że wraz z żoną z tytułu umów o pracę osiąga dochód w wysokości 8.293 zł. Z.P. podał, że znaczną część dochodów przeznacza na spłatę kredytu hipotecznego oraz konsumpcyjnego a także iż jego córka jest chora. W uzupełnieniu wniosku skarżący przedłożył zaświadczenia o zarobkach, wyciąg z rachunku bankowego oraz przedstawił ponoszone wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego. Należy wskazać skarżącemu, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby zachodziły okoliczności przemawiające za przyznaniem Z.P. prawa pomocy w przedmiocie ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Należy zauważyć, że skarżący wraz z żoną dysponuje stałym miesięcznym dochodem w wysokości około 6.500 zł (netto). Nie negując zarazem ponoszonych przez Z.P. wydatków służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w tym związanych z leczeniem córki oraz przeznaczanych na spłatę kredytów (około 850-900 zł), należy uznać, iż jest on w stanie poczynić pewne oszczędności, które może przeznaczyć na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Zaważyć trzeba, że koszty postępowania sądowego powinny być traktowane na równi z innymi niezbędnymi wydatkami strony. W kontekście dość znacznego miesięcznego dochodu jaki uzyskuje wraz z żoną skarżący, wymaga podkreślenia, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.