II SA/Go 245/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.M. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. W dniu 28 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga W.M. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] informujące skarżącego, że Wydział Inwestycji nie wydaje decyzji administracyjnych, gdyż nie ma takich uprawnień. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pismo to ogranicza jego prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez uzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd – wynikające bezpośrednio z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz obszernie przedstawił poglądy w tej mierze wyrażone w orzecznictwie i doktrynie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie wskazując, że wniosek skarżącego nie podlegał rozpatrzeniu w formie decyzji administracyjnej. Stwierdził również, że skarżący nie wykorzystał ustawowych środków, które przysługują mu przed wniesieniem skargi, albowiem nie wezwał na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany m.in. przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem niniejszej skargi jest pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] informujące skarżącego o podjętych przez organ działaniach oraz o tym, że jego wniosek nie podlega rozpatrzeniu w formie decyzji administracyjnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone pismo nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie jest decyzją administracyjną ani innym niż decyzja aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wskazać należy, że akt lub czynność w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu powinien być skierowany do indywidualnego podmiotu i mieć charakter publicznoprawny, co oznacza, że skarga może dotyczyć aktów lub czynności tych organów, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalności administracji publicznej". Ponadto musi odnosić się do praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wymóg ten należy rozumieć w ten sposób, że dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Podkreślić należy, że powyższe warunki muszą być spełnione łącznie (tak T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 61 i n.). Wprawdzie kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji decyzji administracyjnej czy postanowienia. Biorąc jednak pod uwagę, że kodeksie zawarte są przepisy określające pewne wymogi, jakie te akty prawne muszą spełniać oraz ukształtowaną doktrynę i ugruntowane orzecznictwo w omawianym zakresie, można taką definicję opracować. Mianowicie za decyzję administracyjną można uznać tylko takie oświadczenie woli organu administracyjnego,które wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, bądź w sferze stosunku administracyjnego procesowego. Skutki materialnoprawne zawierają się w kształtowaniu, zmianie lub wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia strony (adresata decyzji) znajduje wyraz w przyznaniu jej uprawnienia lub nałożeniu obowiązków, bądź stwierdzenia istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja jak i postanowienie, wydawane są w postępowaniu toczącym się przed danym organem administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej i stanowią jej rozstrzygnięcie. Na tle przedstawionej charakterystyki nie ulega wątpliwości, że zaskarżone pismo nie spełnia kryteriów decyzji administracyjnej podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej. Ma ono bowiem charakter informacyjny, a jego treść nie zawiera konkretyzacji jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku dotyczącego skarżącego. W szczególności nie zawiera elementów niezbędnych decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przyjmuje się także, że pisma informacyjne nie mają charakteru innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. tak T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 273 i n.). Z tych względów skarga niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.