II SA/Go 246/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia T.W. uprawnienia do wykonywania badań technicznych o numerze [...] wydanego w dniu [...] października 2006 r. Na powyższą decyzję T.W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W treści skargi strona skarżąca zawarła skierowany do organu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z zastrzeżeniem, że w sytuacji nieuwzględnienia go przez SKO skarżący kieruje powyższy wniosek do Sądu. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie pełnomocnik skarżącego wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w sferze majątkowej i osobistej skarżącego oraz trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż skarżący jest jedynym żywicielem rodziny, natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje niemożnością zarobkowania powodując znaczną szkodę w sferze finansowej i rodzinnej skarżącego. W nadesłanej przez organ II instancji odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, nie ustosunkowując się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wyjątku w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania ( art. 61 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z powyższych przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przez pojęcie szkody użyte w powołanym powyżej przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się również, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ( por. postanowienie NSA z 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13). Mając na uwadze przedmiot sprawy, którym jest cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniające złożony wniosek, Sąd uznał, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podał, iż wykonywanie przez niego zawodu jako diagnosty stanowi główne źródło dochodu i utrzymania nie tylko jego, ale całej jego rodziny. Zdaniem Sądu cofnięcie skarżącemu uprawnień, o których mowa powyżej, pozwala stwierdzić, iż spełnione zostały przesłanki ustawowe określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, odnoszących się w rozpoznawanej sprawie przede wszystkim do sfery majątkowej skarżącego i zapewnienia środków niezbędnych do utrzymania skarżącego i jego rodziny. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015 r., II GSK 299/15 ). Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.