II SA/Go 246/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze sprzeciwu R.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. sprzeciw od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania altany działkowej na terenie Rodzinnych Ogrodów Działkowych [...]. Odrębnym pismem wnoszący sprzeciw złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi| niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Orzeczenia organów administracji o skutkach wyłącznie procesowych, które nie przyznają stronom praw, ani nie nakładają na nie obowiązków, ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, a co za tym idzie nie można wstrzymać ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Taki właśnie charakter ma zaskarżona decyzja, ponieważ w rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którym uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. Decyzja kasacyjna ze swej istoty nie nadaje się bowiem do wykonania, ponieważ nie wymaga ona żadnej czynności stron. W sprawie nie doszło do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, a decyzja organu II instancji wywołuje jedynie skutki procesowe, polegające na ukształtowaniu toku postępowania poprzez zwrócenie sprawy do organu niższej instancji. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Wydanie decyzji kasacyjnej uchyla skutki prawne decyzji organu I instancji. Wynik ponownego rozpatrzenia sprawy jest w chwili obecnej nieznany i dlatego nie sposób przyjąć, że istnieją podstawy do stwierdzenia, że skarżącemu grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków na skutek wykonania decyzji kasacyjnej i ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji. W ocenie Sądu, tym samym nie ma podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Zaznaczyć jednocześnie należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi merytorycznej oceny zasadności sprzeciwu. Ewentualne zaś skutki wykonania decyzji, która zapadanie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie mogą być rozważane na obecnym etapie postępowania. Na koniec stwierdzić trzeba, że przedmiotowa decyzja organu II instancji nie rozstrzyga o opłacie legalizacyjnej czy nakazie rozbiórki inwestycji, zatem argumentacja skarżącego podniesiona w tym zakresie na poparcie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zupełnie chybiona. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.