II SA/Go 248/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Oddala skargę Decyzją z dnia [...].06.2004r. znak: [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej na podstawie art. 7 pkt 5, art. 8 ust. l pkt l, art. 39 ust. l i 2 w związku z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) przyznał D.B. zasiłek celowy na miesiąc lipiec 2004r. w wysokości 100 zł z przeznaczeniem na żywność. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Orzeczeniem Powiatowego zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczono ją do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym. Źródło dochodu skarżącej stanowi zasiłek pielęgnacyjny oraz zasiłek stały w łącznej kwocie 461,00 zł. Skarżąca objęta jest systematyczną pomocą MOPS w formie dwudaniowych obiadów i doraźnie zasiłków celowych. Skarżąca zajmuje 3-pokojowe mieszkanie. Według organu I instancji zakres potrzeb zgłaszanych przez skarżącą, tj. zakup żywności, witaminy, leki, opłaty, odzież, obuwie, środki czystości, sprzęt RTV i AGD, znacznie przekracza możliwości finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, który z uwagi na ograniczone środki pieniężne jakimi dysponuje, przyznał skarżącej zasiłek celowy w kwocie 100 zł. Pismem z dnia [...].06.2004r. D.B. odwołała się od powyższej decyzji, wnioskując o podwyższenie zasiłku do kwoty 200 zł. Decyzją z dnia [...].07.2004r. znak: [...] organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 08.03.1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. l i 2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98. poz. 1071 ze zm.), art. 3 ust. l i 4, art. 39 ust. l ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593). utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu SKO powołało się na art. 39 ust, l ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej, według którego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten jest fakultatywną formą wsparcia z pomocy społecznej, co oznacza, ze organ administracyjny nie jest zobligowany do przyznania tej formy pomocy. Ponadto argumentację Dyrektora MOPS dotyczącą możliwości finansowych Ośrodka, organ II instancji uznał za przekonywującą i wiarygodną, w związku z czym stwierdził, że fakt, iż strona jest niezadowolona z rozmiaru udzielonej pomocy, nie przesądza jeszcze o niezgodności z prawem decyzji organu I instancji, którą został przyznany skarżącej przedmiotowy zasiłek. Skargę na decyzję SKO z dnia [...].07.2004r. wniosła D.B. nie zgadzając się z wysokością przyznanego jej zasiłku celowego. Powołuje się na swoją złą sytuację życiową i materialną oraz domaga się udzielenia pomocy finansowej w szerszym zakresie i w większych rozmiarach. Pismem z dnia [...].03.2005r. skarżąca złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Dnia [...].08.2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzieliło odpowiedzi na skargę oraz wniosło o jej oddalenie. W wyniku ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji. Pouczony przez Sąd o możliwości zażądania przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, organ odwoławczy nie wniósł sprzeciwu co do rozpatrzenia jej w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 39 ust. l ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów- użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2). Stosownie do treści art. 3 ust. 4 potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że decyzje podejmowane w kwestii przyznania zasiłku celowego przez organ administracyjny mają charakter uznaniowy i zależą od tzw. uznania administracyjnego. Pomimo tego, że uznanie to nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania wnioskodawcy. Zatem organ administracyjny nie jest zobowiązany, ale może przyznać świadczenie w postaci zasiłku celowego. Podejmując rozstrzygniecie w tym przedmiocie organ obowiązany jest uwzględnić nie tylko uzasadnione potrzeby osoby, która wnosi o udzielenie pomocy, ale również własne możliwości finansowe oraz usprawiedliwione potrzeby innych osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego wynika, że skarżąca nie jest w stanie samodzielnie zaspokajać wszystkich swoich potrzeb życiowych. Źródłem jej dochodu jest kwota 461 zł, na którą składają się zasiłek stały oraz zasiłek pielęgnacyjny - przyznane z uwagi na uznanie skarżącej za osobę niepełnosprawną. W ocenie organów I i II instancji skarżąca spełnia więc przesłanki przewidziane w przepisach uzasadniające przyznanie jej świadczeń z pomocy społecznej. Wobec powyższego decyzja Dyrektora MOPS z dnia [...].06.2004r. przyznano skarżącej zasiłek celowy w wysokości 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności. Jednakże skarżąca nie zgadza się z wysokością przedmiotowego zasiłku i kategorycznie domaga się pomocy pieniężnej w szerszym zakresie. W obowiązujących przepisach prawa brak jest regulacji, która określałaby sposób ustalania przez organ wysokości zasiłku celowego. W tej sytuacji wyznacznikami ustalenia tej wysokości są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z 'drugiej strony -możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Zatem wysokość przyznawanych świadczeń jest uzależniona zarówno od sytuacji finansowej wnioskodawców, jak i możliwości organów pomocy społecznej oraz ilości osób i rodzin wnioskujących o tę pomoc. Bezspornym pozostaje w sprawie ,fakt. iż skarżąca pozostaje w złej sytuacji życiowej i materialnej. Będąc świadomym powyższego oraz mając na uwadze własne możliwości finansowe. Dyrektor MOPS przyznał skarżącej zasiłek w takiej wysokości, jaka według niego była możliwa z uwagi na ograniczone środki finansowe pozostające do jego dyspozycji. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, iż skarżąca na bieżąco korzysta również z innych świadczeń z pomocy społecznej. Z uwagi na powyższe ustalenia w ocenie Sądu decyzja SKO z dnia [...].07.2004r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego, wobec czego Sąd nie miał podstaw do jej uchylenia i orzekł jak w sentencji. Rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270).