II SA/Go 250/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. sprawy ze skargi PT Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Uzasadnienie. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Burmistrz, powołując się na przepisy art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 ze zm. ) oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej polskiej telefonii [...] na działce o nr [...]. Organ wskazał, iż inwestorem jest PT Sp. Z o.o.. Planowana inwestycja składa się z wieży kratowej o wysokości 66,0 m z montowanymi na niej antenami radioliniowymi i sektorowymi, dwóch kontenerów technicznych ustawionych u podłoża wieży o wymiarach 2,50 x 3,20 m oraz obejmuje wykonanie przyłącza energetycznego i zagospodarowanie terenu. Organ stwierdził, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji określonej w pkt 2 decyzji złożony przez PT Sp. z o.o. zawierał niezbędne elementy, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako "u.p.z.p."). Burmistrz wyjaśnił, iż wnioskowana inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. 257 poz. 2573 ze zm.). Okoliczność tę organ ustalił w oparciu o dokument stanowiący uzupełnienie wniosku - "Analiza planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Wobec powyższego, organ uznał, iż dla tej inwestycji nie znajdzie zastosowania przepis art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiskowego oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. nr 190 poz. 1227 ze zm. ). Jednocześnie organ w uzasadnieniu wyjaśnił, iż w kontekście przepisów art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 46 poz. 543 ze zm.) w związku z art. 2 pkt 28 i 30 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo komunikacyjne (Dz. U. nr 171 poz. 1800 ze zm.) objęta wnioskiem inwestycja zaliczona została do inwestycji celu publicznego. Wreszcie organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji. W tym zakresie organ wskazał, iż wnioskowana inwestycja planowana jest do realizacji na terenie stanowiącym własność prywatną Państwa W. i U.O.. Działka ta jest już zabudowana budynkiem usługowym - stacja diagnostyczna, przylega do drogi krajowej, z której jest również zjazd na działkę. Działki bezpośrednio przylegające do wnioskowanej ( nr [...]) stanowią własność osób prywatnych, natomiast dz. nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa we władaniu ANR OT i jest dzierżawiona przez "A" Sp. z o.o.. Sąsiednią zabudowę stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne z budynkami gospodarczo-garażowymi oraz budynek warsztatu ślusarskiego. Obiekty te znajdują się poza granicą wypadkowego, ponadnormatywnego oddziaływania anten ( wg mapy oraz dokumentacji "Analiza planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" załączonych do wniosku przez inwestora). Obszar wnioskowany pod zabudowę nie znajduje się w obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz nie jest objęty ochroną konserwatorską. Burmistrz zaznaczył, iż decyzja została uzgodniona z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w zakresie melioracji wodnych - postanowienie znak: [...] z dnia [...].08.2009r, Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych - postanowienie znak: [...] z dnia [...].07.2009r, Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego (drogi krajowe ) - postanowienie znak: [...] z dnia [...].08.2009r., Wojewodą w zakresie zadań samorządowych i rządowych (celu publicznego) - postanowienie znak: [...] z dnia [...].08.2009r, Marszałkiem Województwa w zakresie zadań samorządowych i rządowych (celu publicznego) -postanowienie znak: [...] z dnia [...].08.2009r, Starostą w zakresie zadań samorządowych (celu publicznego) -postanowienie znak: [...] z dnia [...].08.2009r. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ wskazał, iż stosownie do treści art. 56 ustawy z dn. 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła jedna ze stron tego postępowania –S.K., wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona zarzuciła zakwestionowanej decyzji naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c, art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 59 oraz art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyjaśniła, iż wydana decyzja narusza wskazane przepisy, albowiem brak w niej jednoznacznego wskazania typów anten, ich rzeczywistej maksymalnej mocy EIRP, co uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek oceny stanowiska organu. W istocie nie wiadomo, jaki jest przedmiot wydanej decyzji i tym samym nie można ustalić jego rzeczywistego oddziaływania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S.K., decyzją [...] z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Podstawę orzeczenia organu odwoławczego stanowiło stwierdzenie, iż organ l instancji nie podjął wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, przez co naruszył m.in. przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. W ocenie organu II instancji dla rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie ma takie usytuowanie planowanej inwestycji celu publicznego, aby nie powodowało to negatywnego oddziaływania na środowisko. Stosownie bowiem do przepisu § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze zm.), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdy instalacje umieszczone są w odległości równej lub mniejszej niż 100 m od miejsc dostępnych dla ludności. Organ odwoławczy wskazał, iż organ l instancji ustalił, iż planowane przedsięwzięcie nie ma znaczącego oddziaływania na środowisko i nie wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dokonując tych ustaleń, organ oparł się na wnioskach wynikających z przedłożonej przez inwestora analizy oddziaływania na środowisko. W ocenie organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego przedstawiona przez wnioskodawcę analiza, ma charakter udokumentowanego stanowiska strony, które wymaga odpowiedniej weryfikacji przez organ rozpoznający sprawę. Ponieważ dokument ten nie powstał w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, wymaga szczególnej analizy w zakresie, w jakim określa wymagania terenowe usytuowania stacji. Przedłożona analiza powinna zostać poddana ocenie organu, a wynik tej oceny powinien zostać zamieszczony w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ l instancji zaniechał tego obowiązku. Ponadto w ocenie organu odwoławczego przedłożona analiza może budzić uzasadnione wątpliwości, bowiem wynika z niej, że planowany obiekt będzie składał się z 6 anten, wskazuje obliczenia oszacowania rzeczywistej mocy dla każdej z anten, jednakże autor analizy, wbrew wymaganiom wynikającym z § 4 w/w rozporządzenia, nie podał sumarycznej - maksymalnej mocy anten. Brak odniesienia do tego przepisu rozporządzenia, uzasadnia obawę co do prawidłowości ustalenia rzeczywistej mocy promieniowania, a to ustalenie ma istotne znaczenia dla oceny stopnia oddziaływania inwestycji na środowisko. Nadto we wniosku brak jest wskazania typu anten sektorowych mających tworzyć stację bazową telefonii komórkowej. Tym samym przedstawiona przez inwestora analiza nie pozwalana, na ustalenie czy anteny sektorowe, których dotyczy analiza, to te same anteny, które przewidziano w ramach planowanej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 54 pkt 1 i 2 lit. b ustawy i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o istnieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m. in. rodzaj inwestycji i warunki oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W ocenie organu odwoławczego, aby uczynić zadość temu obowiązkowi, decyzja ustalająca lokalizację stacji bazowej telefonii powinna określać ilość anten oraz ich parametry techniczne potrzebne dla oceny emisji pola elektromagnetycznego i równoważnej mocy promieniowania. Ustalenia w tym zakresie mają istotne znaczenie dla ustalenia odległości lokalizacji inwestycji od miejsc dostępnych dla ludzi. W zaskarżonej w odwołaniu decyzji organu l instancji brak jest takich ustaleń. Ponadto Kolegium wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie nie ma możliwości ustalenia czy projekt decyzji, o którym mowa w art. 50 ust. 4 u.p.z.p., został sporządzony przez osobę uprawnioną, bowiem nie ma na nim pieczęci architekta świadczącej m. in. o wpisie autora projektu na listę izby samorządu zawodowego architektów. PT Sp. z o.o. (wnioskodawca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie skarżącej Spółki organ wydający zaskarżoną decyzję uchybił przepisom art. 52 ust 2 pkt 2 lit. c ustawy z dmą 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp), uznając iż dane zawarte we wniosku o wydanie decyzji, charakteryzujące przedsięwzięcie, były niewystarczające do ustalenia lokalizacji inwestycji cel publicznego. Uchybił również przepisom art. 53 ust 1 upzp przyjmując, iż sposób zawiadomienia o wszczęciu postępowaniu był niewystarczający, a także przepisom art. 50 ust 4 upzp, poprzez przyjęcie, że brak pieczęci architekta na projekcie decyzji przesądza, iż został on sporządzony niezgodnie z prawem. Strona zarzuciła także naruszenie przepisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, polegające na jego błędnym zastosowaniu, w sytuacji gdy wnioskiem było objęte tylko jedno przedsięwzięcie. Ponadto zdaniem skarżącej organ uchybił także przepisom art. 7, art. 77, art. 7 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), bowiem organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, nie uwzględnił słusznego interesu wnioskodawcy oraz pobieżnie dokonał oceny stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył zebranego w jej toku materiału dowodowego. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. w całości, oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie była zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą której, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylona została decyzja Burmistrza ustalająca lokalizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej polskiej telefonii [...] na działce o nr [...]. Analiza niniejszej sprawy dowiodła, że decyzja organu l Instancji była wadliwa, w stopniu skutkującym konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego. Należy wskazać, że z dniem 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ. U. Nr 199, poz. 1227), zwana dalej ustawą. Stosownie do treści art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy wymienionej powyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidując dwa rodzaje rozstrzygnięć podejmowanych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadają im zbiorczą nazwę "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Rozstrzygnięciami tymi są decyzja o lokalizacji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy. Pierwsza z nich ma zastosowanie przy realizacji inwestycji, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przy realizacji celów publicznych. Realizacja inwestycji nie mających charakteru publicznego przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odbywa się na zasadach i w trybie określonych w art. 59-67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli więc w przepisach szczególnych mowa jest o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to zależnie od odniesienia przewidywanej zmiany zagospodarowania terenu do celu publicznego należy zastosować właściwe urządzenia prawne, którym będzie odpowiednio decyzja o lokalizacji celu publicznego, bądź decyzja o warunkach zabudowy (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (DZ.U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. W § 3 ust. pkt 8 lit. e) rozporządzenia stwierdzono, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z brzmienia przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że wymienione w nim rodzaje przedsięwzięć, ze względu na wskazane w nim parametry, zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a jedynie uwarunkowania dotyczące danego przedsięwzięcia mogą kwalifikować je do sporządzenia raportu lub ewentualnie, wskazywać na brak obowiązku porządzenia raportu. Z treścią § 3 rozporządzenia koresponduje przepis § 5 rozporządzenia. W tym ostatnim ze wskazanych przepisów, wymienione zostały okoliczności - szczegółowe uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z treści § 3 ust. pkt 8 lit. e) rozporządzenia wynika, że dla anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP (W) 2000 i < 5000 nie będzie wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania tej anteny, będzie większa niż 150 m. Natomiast, jeżeli odległość ta jest większa niż 100 m i równa lub mniejsza niż 150 m , wówczas postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane, a raport może być wymagany. W tej sytuacji organ pierwszej instancji winien poddać szczegółowej analizie dane techniczne dotyczące wnioskowanego przedsięwzięcia, zawarte w przedłożonej przez stronę "Analizie planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" - w zakresie istnienia w sprawie wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza dokonana w powyższym zakresie winna być samodzielnym procesem organu prowadzącego postępowanie administracyjne. W związku z powyższym, kierując się danymi dotyczącymi parametrów technicznych przedmiotowej inwestycji, wskazanymi w przedłożonej przez stronę Analizie (...), w szczególności - str. 9 Analizy (...) - gdzie mowa jest o odległościach miejsc dostępnych dla ludzi od środków elektrycznych anten AS1, AS2 i AS3, należy rozważyć kwestię, czy dla danego przedsięwzięcia będzie wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem czy przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji, wymagane będzie uzyskanie decyzji o środowiskowej. Stosownie do treści art. 72 ust. 3 decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. W myśl stosownych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to w tym postępowaniu organ podda analizie kwestię sporządzenia raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Należy również zwrócić uwagę na następujące uchybienia prawne, jakimi dotknięte jest postępowanie w analizowanej sprawie. Wniosek strony wszczynający postępowanie, nie spełniał wymogów wynikających z art. art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl wskazanego tu przepisu, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W analizowanej sprawie wniosek wszczynający postępowanie nie zawierał w swej treści charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, albowiem nie wskazano w nim ilości i rodzaju anten, ich mocy oraz innych charakterystycznych dla danego przedsięwzięcia danych technicznych. Umieszczenie danych technicznych, o których wyżej mowa w przedłożonej do sprawy Analizie (...), nie konwalidowało powyższego uchybienia, albowiem to wniosek strony wyznacza kierunek i zakres postępowania administracyjnego oraz rozstrzygnięcia sprawy . Również w decyzji organu pierwszej instancji nie zawarto danych technicznych dotyczących przedmiotowego przedsięwzięcia, co stoi w sprzeczności z przepisem art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania administracyjnego nie zapewniono prawa czynnego udziału wszystkim podmiotom posiadającym przymiot strony. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że działka nr [...], na której ma być posadowione przedsięwzięcie, stanowi współwłasność małżonków – W. i U.O.. W toku postępowania nie zapewniono prawa czynnego udziału U.O.. Powyższe uchybienie stanowi naruszenie art. 10 § 2 k.p.a., co w świetle art. 145 § 1 pkt 4 stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Okoliczność bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, winna być udokumentowana, chociażby poprzez wypisy z rejestrów gruntów działek, co do których dane osoby legitymują się prawem rzeczowym. W rozpatrywanej sprawie wymóg ten nie został dopełniony. Sąd nie podzielił stanowiska organu drugiej instancji wyrażonego w zaskarżonej decyzji odnośnie nieudokumentowania wymogu sporządzenia projektu decyzji przez osobę uprawnioną. W treści decyzji zawarto stosowny zapis, o jakim mowa w art. 50 ust. 4 ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.