II SA/Go 251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi C spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na urządzanie gier poza kasynem gry postanawia 1. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, 2. zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Pismem z dnia [...] marca 2014 r. C spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem na automatach L o numerze [...] oraz A o numerze [...] w łącznej kwocie 24.000 zł. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała na wiarygodność zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji. Dodatkowo strona skarżąca zwróciła uwagę na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej spółki i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, iż ponosi obecnie duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych przez organ urządzeń, ale ponosząc straty. Spółka podkreśliła, iż w stosunku do niej prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o wydane dotychczas ok. 26 tytuły wykonawcze co wiąże się z dotkliwymi konsekwencjami finansowymi dla spółki. Ponadto zdaniem skarżącej zasługuje ona na tymczasową ochronę w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia spółce kary pieniężnej. Dodatkowo strona skarżąca w treści skargi zwróciła się do Sądu o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny w kwestii pytania prawnego skierowanego przez NSA w dniu 15 stycznia 2014 r., gdyż odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego ma zdaniem skarżącej istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ust. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy dodać, iż zgodnie z zdaniem trzecim § 3 cyt. artykułu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżąca uzasadniając złożony wniosek powołała się na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej oraz nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała na ponoszone obecnie przez spółkę duże straty w związku z brakiem możliwości prowadzenia działalności na skutek dokonanych przez organy zatrzymań urządzeń do gier oraz jednocześnie fakt prowadzenia w stosunku do spółki licznych postępowań egzekucyjnych (ok. 26 tytuły wykonawcze). Mając powyższe na uwadze, Sąd w wyniku przeprowadzonej analizy treści złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie uznał go za uzasadniony orzekając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie dodać należy, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Należy mieć przy tym na uwadze, iż w myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Odnośnie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania w tym m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" W uzasadnieniu pytania prawnego podniesiono kwestie skutków braku notyfikacji w aspekcie legalności procesu ustawodawczego, jak również konstytucyjności ograniczeń wprowadzonych przez zaskarżone przepisy. Sprawa zarejestrowana została w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 4/14. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych stanowił podstawę prawną wydania w przedmiotowej sprawie zarówno decyzji w I jak i II instancji. Z tych względów odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego będzie miała bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, co uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że fakt zawieszenia postępowania w sprawie dodatkowo przemawia za pozytywnym rozstrzygnięciem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem istnieje niepewność co do daty rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie przedstawionego mu przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego – nie można przerzucać na skarżącą ryzyka nieprzewidzianego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.