II SA/Go 258/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi W.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata J.B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, zwiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] Prezydent Miasta, powołując się na przepisy art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 600), § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. poz. 949 z późn. zm.) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 970), skierował W.H. na badania lekarskie w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "B" prawa jazdy, w związku z zastrzeżeniem co do stanu zdrowia wskazanym przez Komendę Miejska Policji. Decyzja została doręczona W.H. w dniu 14 listopada 2014 r. Decyzję tą utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 281/15, odrzucił skargę W.H. z powodu nieuiszczenia wpisu. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 1 września 2015 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. W.H. przesłał organowi wyrok wydany w jego sprawie przez Sąd Rejonowy i wskazał, że w świetle tego orzeczenia oczekuje, że organ cofnie swoją decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. Wyrokiem z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział Karny uniewinnił W.H. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń. Pismem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta wezwał W.H. do przedłożenia orzeczenia z badań lekarskich, wskazując, że termin przedłożenia wskazanych badań lekarskich upłynął stronie dnia 23 marca 2015 r. W piśmie z dnia [...] października 2015 r. W.H. wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. nie dotyczy jego osoby, bowiem została skierowana do W.H. o nr PESEL [...], zaś on nazywa się W.H., a jego PESEL [...]. W dniu [...] października 2015 r. Prezydent Miasta postanowieniem nr [...] sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w ten sposób, że w treści decyzji strona 1 akapit 2 wpisano nr PESEL "[...]" a powinno być nr "[...]". Wnosząc zażalenie na powyższe orzeczenie W.H. podtrzymał swoje stanowisko w zakresie skierowania decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. do innej niż on osoby. Wskazał na wyrok wydany przez Sąd Rejonowy, który potwierdził wszystkie jego wyjaśnienia składane na policji oraz w urzędzie, a także nieprawidłowości sporządzonej przez policję dokumentacji i zawartej w niej oceny jego stanu zdrowia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Wskazując na treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) organ podkreślił, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że błąd pisarski to widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Oczywistość omyłki można stwierdzić, porównując tekst decyzji z tekstem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Nie mogą przy tym podlegać sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których organ dopuścił się w stosowaniu prawa, a więc w ustaleniu prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Organ podkreślił również, że w świetle art. 107 § 1 k.p.a. podanie numeru PESEL nie stanowi elementu koniecznego decyzji administracyjnej, bowiem wskazanie imienia i nazwiska strony, a także jej adresu zamieszkania, jest wystarczające dla "oznaczenia strony" postępowania. Zdaniem organu odwoławczego także okoliczności sprawy potwierdzają, że decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. została skierowana do właściwej osoby, co potwierdza także sama treść zażalenia, w którym W.H. kwestionuje podstawy skierowania go tą decyzją na badania lekarskie kierowców. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że jeżeli zdaniem strony zachodzą podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., to powinna złożyć odrębny wniosek w tej sprawie. W.H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...]. Uzasadniając skargę ustanowiony postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, że w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] nie została prawidłowo oznaczona strona – adresat decyzji i wada ta nie mogła zostać wyeliminowana w drodze sprostowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Stosownie do art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z powyższego unormowania jednoznacznie wynika, że sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że oczywista omyłka to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Uznaje się, że sprostować można każdy element decyzji, o ile nie wpływa to na jej treść i znaczenie, albowiem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., II OSK 777/13; wyrok NSA z dnia 15 października 2014 r. II OSK 831/13 , dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). W przedmiotowej sprawie błąd polegał na tym, że organ I instancji w sentencji decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] podał błędnie nr PESEL strony przy czym błąd ten polegał na dodaniu cyfry – 5 przed prawidłowym numerem PESEL skarżącego - [...]. Zdaniem sądu taki błąd jest typowym błędem, który mieści się w pojęciu oczywistej omyłki. Wynika to z okoliczności sprawy, bowiem już wniosek inicjujący to postępowanie odnosił się do prawidłowo oznaczonego podmiotu, tj. W.H., s. T. i O., PESEL [...] zam. [...] (pismo z dnia [...] października 2014 r. nr [...]). Również w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2014 r. nr [...] i przedłożonych w toku postępowania przez stronę orzeczeń lekarskich wynika, że stroną postępowania był właśnie W.H. PESEL [...], zam. [...]. Oczywistość błędu potwierdza również fakt, że numer PESEL to jedenastocyfrowy symbol numeryczny, który pozwala na łatwą identyfikację osoby, która go posiada. Numer PESEL zawiera datę urodzenia, numer porządkowy, oznaczenie płci oraz liczbę kontrolną (art. 15 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 388 z późn. zm.), tymczasem w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. wskazano dwunastocyfrowy numer PESEL zobowiązanego, co w oczywisty sposób wskazuje na błąd w tym zakresie. Wada ta zaś, ze względu na prawidłowe wskazanie z imienia i nazwiska strony, wraz z jej prawidłowym adresem, pozwala na jej identyfikację, stąd stwierdzony błąd nie może być uznany za istotny. Sprostowanie stwierdzonego błędu w żadnym zakresie nie prowadziło do zmiany ukształtowanych decyzją obowiązków strony. Z tych względów zastosowanie przez organ przepisu art. 113 § 1 k.p.a. było całkowicie uprawnione. Skarżącemu, w kontekście historii jego sprawy oraz podnoszonych w niej twierdzeń, wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu sąd ocenił jedynie prawidłowość postępowania administracyjnego prowadzonego wyłącznie w przedmiocie sprostowania. W ramach niniejszego postępowania Sąd nie może zatem skontrolować decyzji z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] o skierowaniu W.H. na badania lekarskie w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "B" prawa jazdy. Przekraczałoby to granice tożsamości sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Jak zwróciło już na to uwagę Kolegium, jeżeli w ocenie strony zachodziły podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie, skarżący może skierować stosowny wniosek do właściwego organu. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach należnych pełnomocnikowi działającemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.