II SA/Go 262/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.M.S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Go 262/10 oddalającego skargę B.M.S. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Go 262/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M. –S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Na wniosek skarżącego, złożony w ustawowym terminie, zostało sporządzone i doręczone skarżącemu (ustanowionemu pełnomocnikowi do doręczeń) uzasadnienie wskazanego wyroku. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. (nadanym w dniu 26 czerwca 2010 r.) skarżący zwrócił się o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku. Po powołaniu dwu fragmentów uzasadnienia orzeczenia wskazał, iż domaga się wyjaśnienia "czy dobrze zrozumiał że Sąd oceniając i kontrolując prawidłowość postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji wiedział, iż w dniu złożenia wniosku prowadził on działalność rolniczą na powierzchni 55, 24 ha trwał użytki zielone i trawy na gruncie rolnym, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych (dz. U. z 2004 r., Nr 286, poz. 2870 ze zm.)." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, że wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie ani też do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 398-399 i powołane tam poglądy; także B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 426-429). W ocenie Sądu wyrok, którego dotyczy wniosek nie budzi wątpliwości do treści zapadłego rozstrzygnięcia i jego motywów. Zostały one przedstawione jednoznacznie i stanowczo. Odpowiedź na zastrzeżenia skarżącego dotyczące ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne, a stanowiących podstawę subsumpcji prowadzącej do odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wynika wprost z treści uzasadnienia. Wskazują na to nie tylko powołane we wniosku fragmenty uzasadnienia wyroku, zawarte w jego punktach 1 oraz 12, ale całokształt zawartej w nim argumentacji. Problem, który zgłasza skarżący nie jest zresztą w istocie wątpliwością, o jakiej mowa w art. 158 p.p.s.a. dotycząca treści orzeczenia (czy też jego uzasadnienia), lecz pytaniem o wiedzę sądu na temat postawionej we wniosku o wykładnię tezy. Nie jest jednak za pomocą wykładni dopuszczalne prowadzenie polemiki dotyczącej zakresu aprobowanego przez sąd stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym przez organy. Na marginesie można jedynie wskazać, że wyrok wydany został w oparciu o wynikająca z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd rozpatrzył sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności), a wynikającego z akt sprawy. Z tych względów na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.