II SA/Go 263/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi S.A. na Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Odmowa przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego Uchylono decyzję I i II instancji II SA/Go 263/05 Uzasadnienie Skarga została złożona na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].08.2004r., która to decyzja utrzymywała w mocy decyzję z dnia [...].10.2003r. o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 86 poz. 395 z późn. zm. ). Decyzją z dnia [...].10.2003r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił decyzję z [...].02.2001r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...].09.2000r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz odmówił przyznanie świadczenia pieniężnego. Decyzja z [...].10.2003r.została wydana na podstawie art. 154§1 i 2 kpa oraz art. 2 pkt. 2 lit. a) i art. 4 ust. 1,2 i 4 ustawy z 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez II Rzeszę i ZSSR. W uzasadnieniu decyzji z [...].10.2003r. podano, że strona złożyła wniosek o uchylenie decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...].02.2001r. W uzasadnieniu wniosku strona nie podała ustawowych podstaw wznowienia postępowania ani też podstawy stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji. Z uwagi na powyższe stosownie do art. 235§1 kpa – Kierownik Urzędu zakwalifikował wniosek jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 kpa. Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron. Jak podano w uzasadnieniu – Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego określonego w ustawie z 31 maja 1996r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSSR do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego, co do zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 4 ust. 5 ww ustawy. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r. (sygn. akt P-24/02 opublikowanym Dz.U. z 27.06.2003r. nr 110 poz. 1060) TK stwierdził niezgodność art. 4 ust. 5 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSSR z art. 2 oraz 32ust. Konstytucji. Z tego względu – zdaniem organu - wniosek strony mógł zostać rozpatrzony pod względem merytorycznym. Organ w I instancji uznał, że represją jest deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed 1 września 1939r. na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945. Zatem – zdaniem organu – nie każda praca przymusowa w okresie okupacji uprawnia do przyznania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym(...). Gdy idzie o samo pojęcie deportacji przyjmuje się, iż praca wykonywana przymusowo na terytorium państwa polskiego w granicach sprzed 1 września 1939r. nawet poza miejscem stałego zamieszkania nie stanowi represji w rozumieniu ustawy. Na powyższe przytoczono uchwałę NSA z dnia 12.10.1998r. PS 5/98 ONSA 1998/1/1 oraz wyrok NSA z 29.02.2000r. sygn. akt SA/Ka 1091/98. Zdaniem organu I instancji – ze zgromadzonego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że skarżący w latach 1942 – 1945 wykonywał pracę przymusową na terytorium Polski (we wsi [...]) w jej granicach sprzed 1 września 1939r. W związku z powyższym praca wykonywana była w Polsce a więc świadczenie nie przysługuje. Z tego względu organ I instancji nie znalazł podstaw do przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego. Przedmiotową decyzję skarżący otrzymał 05.11.2003r. W dniu [...].11.2003r. skarżący złożył – "List otwarty" – prośba skarga do Prezesa Rady Ministrów – Leszka Millera, w którym opisał swoją sytuację w okresie od 1942 – 1945 i wniósł o unieważnienie decyzji z [...].10.2003r. i zaliczenie osoby skarżącego do osób represjonowanych. Pismo to zostało również wysłane do Urzędu ds. Kombatantów, gdzie zostało potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku tego w dniu [...].08.2004r. została wydana decyzja, która utrzymała w mocy decyzję własną z [...].10.2003r. o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego z wnioskowanego tytułu. W uzasadnieniu podano te same argumenty, co w decyzji z dnia [...].10.2003r. ( w aktach brak zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji). W dniu 18.08.2004r. do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wpłynęła skarga adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze tej określono, iż dotyczy ona decyzji z [...].08.2004r. oraz na wszystkie decyzje począwszy od Nr [...] z dnia [...].09.2000r. Wskazano, że strona nie otrzymała odpowiedzi na swój wniosek z dnia [...].08.1996r. Skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem podanym w decyzji, że pracował na terytorium II Rzeczypospolitej 08 października 1939r. Hitler przyłączył tereny byłego powiatu do III Rzeszy Niemieckiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i rozpatrzenie jej w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na to, że skarżący spóźnił się ze złożeniem wniosku o świadczenie pieniężne przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSSR – organ decyzją z [...].09.2000r. umorzył postępowanie, a decyzją własną z dnia [...].02.2001r. utrzymał w mocy decyzję z [...].09.2000r. W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 17 czerwca 2003r. i z uwagi na treść art. 154§1 kpa, Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił decyzję z dnia [...].02.2001r. oraz decyzję ją poprzedzającą i rozpatrzył sprawę merytorycznie. Organ uznał, że skarżący pracował na terytorium państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939r. Pod uwagę wzięto fakt, że skarżący pracował w gospodarstwie rolnym J.F. we wsi [...] jeszcze przed przejęciem tego gospodarstwa, przez nowego właściciela – pod zarząd III Rzeszy. Nie nastąpiła, więc deportacja wskazana w ustawie z 31.05.1996r. o świadczeniu pieniężnym. W dniu 25 września 2004r. (data nadania) skarżący przesłał do sądu pismo procesowe z dnia 23.09.2004r., w którym wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Ponownie podał, że razem z rodziną F. po pacyfikacji wsi [...] 7-8 lipca 1942r. został wyprowadzony na miejsce zbiórki. Po weryfikacji przez władze hitlerowskie skarżącemu postawiono dwa wyjścia, albo wywóz w głąb III Rzeszy albo z powrotem do wsi [...] – jako robotnik przymusowy do SS-mana M.S.. Skarżący wybrał powrót na gospodarstwo. Zdaniem skarżącego była to piesza deportacja. Ponadto podał, że w programie Polskie Radio w dniu 10 marca 2000r. godz. 2115 jak również w debacie sejmowej z 07 września 2000r. – podano, że "robotnicy przymusowi z terenów Polski deportowani pieszo na terenach wcielonych do III Rzeszy Niemieckiej są zaliczeni do odszkodowań. W dniu 01 września 2005r. skarżący przesłał kolejne pismo procesowe, w którym ponownie opisał postępowanie przed organami administracji w sprawie, jak również opis zdarzeń z okresu 1942 – 1945, szczególną uwagę zwracając na to, że zarówno w dniu 08.07.1942r. "był pieszo deportowany do pracy pod przymusem jak i w czerwcu 1944r. był wywieziony do budowania okopów we wsi [...], gmina [...]". Natomiast od października 1944r. przymusowo wysłano skarżącego do budowy rowu przeciwczołgowego w [...]. Ponownie zwrócił się o rozpatrzenie wniosku z 07 sierpnia 1996r. do Urzędu ds. Kombatantów Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył : Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. Na mocy cytowanych przepisów sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi. Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i art.3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a wyrok wydaje się na podstawie akt sprawy (art.133 § 1). Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w prowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Skargę należało uwzględnić, ale z innych przyczyn niż podane w skardze. Sprawa dotyczy przyznania świadczenia pieniężnego na mocy ustawy z 31 maja 1996r. o świadczeniu przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Zgodzić się należy z organem, że pojęcie represji w rozumieniu ustawy z 31.05.1996r. o świadczeniach pieniężnych (...) jest określane w art. 2 pkt.2 lit.a tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem nie każda praca przymusowa w okresie okupacji uprawnia do przyznania świadczenia pieniężnego o którym mowa w ustawie . Przechodząc natomiast do oceny prawidłowości postępowania przed organem administracji publicznej Sąd stwierdził, że w toku tego postępowania nastąpiło naruszenie przepisów postępowania które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art.11, art. 12, art.15, art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego. Dnia [...].10.2002r. skarżący złożył wniosek "o ponowne rozpatrzenie wniosków z ([...] sierpnia 1996r.) i uznanie za osobę represjonowaną . W tym piśmie po raz pierwszy w aktach pojawia się żądanie rozpatrzenia wniosku złożonego- zdaniem strony- [...].08.1996r. W dniu [...].01.2003r. skarżący otrzymał od Kierownika ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowienie o zawieszeniu postępowania. Z treści uzasadnienia tego postanowienia wynikało, że organ zawiesił postępowanie wszczęte wnioskiem z [...].11.2000 r. – tj. jak wynika z akt administracyjnych zakończone decyzją z dnia [...].02.2001r. W aktach znajduje się co prawda pismo Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych nazwane "decyzja" z dnia [...].01.2003r. o uchyleniu decyzji własnej z dnia [...].02.2003r. Pismo to jednak nie zostało podpisane więc nie można go traktować jako decyzji. Ponadto pismo tej samej treści również nie podpisane zostało przesłane go skarżącego. Skarżący składał następne pisma w sprawie nazwane wnioskami: w dniu [...] kwietnia 2003r. (nadane 29.04.2003r.), [...] lipca 2003r. ( w którym wyraźnie zawarł żądanie o wznowienie postępowania (k-91) akt administracyjnych) i [...] października 2003r. W dniu [...] października 2003r. Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał postanowienie o podjęciu postępowania z zawieszenia i wydał decyzję w której uchylił decyzję z [...].02.2001r. oraz ją poprzedzającą z [...].09.2000r. oraz odmówił uprawnienia do świadczenia pieniężnego. Z uzasadnienia decyzji wynika iż sprawa wszczęta została na wniosek o uchylenie decyzji dnia [...].02.2000 r. Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Nie wynika jednak które pismo skarżącego zostało potraktowane jako wniosek o uchylenie decyzji. Organ w postanowieniu o zawieszeniu postępowania wskazał na wniosek z [...] listopada 2000r. (nazwany w przedmiotowym postępowaniu jako wniosek o zmianę decyzji). W decyzji z dnia [...] października 2003r. wskazuje natomiast na wniosek o uchylenie decyzji – bez wskazywania , które pismo zostało za takowy wniosek potraktowane. Nie podano jaki wniosek stanowił podstawę wszczęcia postępowania, ale stwierdzono, że strona nie podała podstaw do wznowienia – a z [...] lipca 2003r. jest pismo strony skarżącej w którym wnosi o wznowienie postępowania powołując się na treść art. 145 a kodeksu postępowania administracyjnego i orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Decyzja została wydana na podstawie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. zgodnie z którym, decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej który ją wydał (...) jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Właściwy organ w takim wypadku wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji. Jak już wcześniej wskazano Sąd rozstrzyga sprawę na podstawie akt administracyjnych. Wydanie decyzji na podstawie art.154§ 1 kpa może nastąpić kiedy wystąpią łącznie dwie przesłanki: 1) decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania 2) za wzruszeniem tej decyzji przemawiają względy interesu społecznego lub słuszny interes strony. W decyzji z [...].10.2003r. wskazano, że decyzją z [...].02.2001r. strona nie nabyła żadnych praw. Brak jest wykazania jednak drugiej przesłanki tj. interesu społecznego lub słusznego interesu strony do zmiany czy jak to nastąpiło w przedmiotowej sprawie uchylenia decyzji ostatecznej. Z akt sprawy wynika, że organ zwracał się do Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę - Zarząd Terenowy z pytaniem, czy skarżący przed [...].12.1999r. złożył wniosek do Stowarzyszenia o przyznanie świadczenia pieniężnego. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało , że skarżący takiego wniosku przed 31.12.1999r. nie składał. W decyzji jednak organ nie ujął powyższego, co wskazuje, że okoliczność ta dla organu orzekającego była nieistotna, pomimo iż okoliczność ta była przez skarżącego podnoszona w pismach od [...].10.2002r. . W decyzji z [...].10.2003r. brak jest ustosunkowania się organu do podnoszonego w pismach zarzutu nie rozpoznania wniosku z [...].08.1996r. Kwestią, którą w pierwszej kolejności należało wyjaśnić w sprawie jest czy skarżący składał w 1996r. wniosek o powyższe świadczenie czy też nie. Z uzasadnienia decyzji z [...].10.2003r. wynika również, że postępowanie umorzono do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego. Użycie takiego sformułowania "umorzył" (...) powoduje, że decyzja jest zupełnie nie zrozumiała. Sąd badając sprawę nie jest w stanie określić o jakie umorzenie chodzi. Zdaniem Sądu – organowi chodziło raczej o zawieszenie postępowania – które miało miejsce w prowadzonym postępowaniu. Sąd prowadząc postępowanie nie może jednak opierać się na swoich domysłach. Wszelkie okoliczności mające znaczenie w sprawie winny zostać wyjaśnione w trakcie toczącego się postępowania i wyartykułowane w wydanej decyzji. Błędne posługiwanie się przez organ instytucjami postępowania powoduje wadliwość postępowania, a ponadto brak możliwości oceny legalności działania organu w prowadzonym postępowaniu, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do uznania, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiada prawu. Z treści uzasadnienia decyzji powinno wynikać na jakiej podstawi organ wszczął postępowanie w jaki sposób je przeprowadził. Uzasadnienie decyzji winno spełniać wymagania określone w art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika na podstawie którego wniosku sprawa została zakończona decyzją z dnia [...].10.2003r., jak również pomimo powołania się na treść art. 154 § 1 i § 2 kodeksu postępowania administracyjnego brak jest wykazania interesu społecznego lub słusznego interesu strony. W przedmiotowej sprawie wyjaśnienie powyższego jest istotne z uwagi na to iż skarżący przesyłał wiele pism nazwanych wnioskami. Ponadto z treści art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego wynika że organ w toku postępowania odejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (...). Treść tego przepisu nakłada na organ administracji obowiązek przeprowadzenia w razie wątpliwości postępowania wyjaśniającego w zakresie treści żądania strony. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania dowodowego. Organ zatem obowiązany jest z urzędu podjąć czynności wyjaśnienia treści żądania strony. Wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obejmuje również ustalenie przez organ administracji treści rzeczywistego żądania strony. Organ powołał art. 235 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym skargę w sprawie, w której w toku postępowania administracyjnego została wydana decyzja ostateczna, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania lub za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany z urzędu, § 2 tego przepisu wskazuje jednak, że żądanie zostanie uwzględnione, gdy zachodzą przewidziane w kodeksie warunki do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany. Należy również mieć na uwadze, że organ w razie wątpliwości – jeżeli z wniosku nie wynika wyraźnie – ma obowiązek wszcząć postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy domniemanie treści wniosku jest zgodne z wolą osoby od której pochodzi. Pismo skarżącego z [...] listopada 2003r. zostało potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest dwukrotne rozpoznanie sprawy. Do uznania, że sprawa została dwukrotnie rozpoznana konieczne jest by przed rozstrzygnięciem sprawy przeprowadzić postępowanie umożliwiające osiągnięcie celów dla których postępowanie jest prowadzone ( podobnie wyrok NSA z 12.11.1992r. sygn. akt V SA 721/92 ONSA 1992, Nr 3-4 poz.95). Z uzasadnienia decyzji nie wynika by takie postępowanie przeprowadzono. Organ przy ponownym rozpatrywaniu nie "naprawił" naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności nie wyjaśnił sprawy w zakresie powołanego przez skarżącego wniosku z [...].08.1996r. , nie wskazał podstaw wszczęcia postępowania w trybie art. 154 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Ze względów podanych wcześniej Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż postępowanie przeprowadzone przez organ, narusza również zasadę wyrażoną w art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którą organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Postępowanie w którym nie wyjaśniono istotnych kwestii, przewlekle prowadzone trudno uznać za prowadzone w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do organów administracji. W odniesieniu natomiast do decyzji z dnia [...].02.2001r. Sąd stwierdził, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...].02.2000r. (data nadania) skarżący złożył wniosek z dnia [...] lutego 2000r. (data wpływu do Urzędu 28.02.2000r.), w którym wniósł o "wszczęcie ponownego postępowania o uznanie jako osobę zaliczoną do osób represjonowanych przez III Rzeszę od 8 lipca 1942r. do zakończenia II wojny. We wniosku podano, że w dniu 08 lipca 1942r. nastąpiła "piesza deportacja do pracy na roli". Powyższy wniosek organ potraktował jako wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej. Z uwagi, że wniosek ten złożono po 31.12.1999r. organ umorzył postępowanie. Skarżący decyzję z dnia [...].09.2000r. odebrał [...].10.2000r. Natomiast w dniu [...].11.2000r. (data nadania) do Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych złożono następny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w wyniku którego w dniu [...].02.2000r. wydano decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...].09.2000r. Należy zwrócić uwagę, że organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie zbadał zachowania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i pomimo upływu terminu - wniosek rozpoznał. Na podstawie art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie. Skarżący decyzję otrzymał [...].10.2000r., tak wiec termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął z dniem [...].11.2000r. W złożonym piśmie nie było wniosku o przywrócenie terminu, wobec czego należało uznać, że decyzja z dnia [...].09.2000r. stała się ostateczna z upływem [...] listopada 2000r. Z tego względu organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygał o decyzji ostatecznej . Z tego względu decyzja z dnia 27 lutego 2000r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i w odniesieniu do tej decyzji należało stwierdzić nieważność. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270; ze zm.) orzeczono jak w sentencji.