II SA/Go 263/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego radcy prawnego M.M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim radcy prawnemu M.M. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. M.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił radcę prawnego. Pismem z dnia [...] maja 2013r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała, iż pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego wyznaczony został radca prawny M.M.. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. stawił się aplikant radcowski przedkładając upoważnienie pełnomocnika z urzędu, który podał do protokołu stanowisko w sprawie oraz złożył wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostało pokryte ani w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Według treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej zwanym rozporządzeniem, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzji lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi 240 zł. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie radca prawny M.M. zapoznał się ze sprawą i dokonał czynności stanowiącej usługę prawną na skarżącej mieszczącą się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 ppsa), za którą przysługuje pełnomocnikowi prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia, jeżeli koszty te nie zostały uiszczone. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zgodnie z treścią § 16 cytowanego rozporządzenia zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części, które pełnomocnik w niniejszej sprawie złożył. W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika tytułem wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 240 złotych. Dodać należy, iż zasądzoną stawkę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.