II SA/Go 263/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi W.B., E.B. oraz Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Wnioskiem z [...] listopada 2015 r. "Stowarzyszenie [...]", E.B. oraz W.B. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z [...] października 2012 r. znak [...] w sprawie zmiany decyzji Burmistrza z [...] sierpnia 2009 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych [...]". Wskazanej decyzji wnioskodawcy zarzucili naruszenie: a) art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., dalej: P.o.ś.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), bowiem realizacja przedsięwzięcia spowoduje przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, b) art. 88 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 i art. 63 ust. 2 i ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353, dalej – u.o.o.ś.), poprzez brak wzięcia pod uwagę uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., a w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie nie trzeba przeprowadzać ocen oddziaływania na środowisko, choć w wyniku realizacji przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach będą przekroczone normy hałasu określone ww. rozporządzeniem, c) art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. poprzez brak wskazania w decyzji dokładnej lokalizacji turbin wiatrowych (punktowej, podanie rzędnych) oraz poprzez brak wskazania jaką maksymalną moc akustyczną mogą mieć planowane turbiny wiatrowe, co powoduje że przedmiotowa decyzją jest niewykonalna, d) art. 80 u.o.o.ś. w związku z uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 lipca 2008 r. nr XXVIII/195/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku siłowni wiatrowych [...]. Wnioskodawcy wnieśli o przeprowadzenie dowodu z opinii M.K. oraz opinii prof. R.M. na okoliczność, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej. Decyzją z [...] maja 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] października 2012 r. znak [...] w sprawie zmiany decyzji Burmistrza z [...] sierpnia 2009 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych [...]", składających się z dwudziestu czterech elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych gruntu: [...] – obręb [...],[...] – obręb [...],[...] – obręb [...],[...] – obręb [...] w zakresie zamiany charakterystycznych parametrów technicznych elektrowni wiatrowych obejmujących: moc pojedynczej elektrowni wiatrowej do 3,0 MW, wysokość wieży elektrowni wiatrowej do 130m oraz całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej (ze śmigłem w jego głównym położeniu) do 175m. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności organ wskazał na charakter decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej, która wywiera skutek ex tunc, czyli od daty jej podjęcia. Następnie organ podniósł, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania zmierzającym do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, które to wady zostały wymienione w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.). Organ wyjaśnił, że w związku ze złożeniem wniosku o zmianę decyzji, stanowisko w sprawie wyraził Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z [...] lipca 2012r. znak: [...], w którym stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Organ tej w swojej opinii stwierdził, że po zapoznaniu się z przedmiotowym wnioskiem oraz kartą informacyjną, biorąc pod uwagę zawarte w niej dane, a także informacje zawarte w Raporcie o odziaływaniu na środowisko (wraz z uzupełnieniami) wykonanym dla przedmiotowego przedsięwzięcia w toku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uznał, że w zakresie zmiany zapisu nie jest konieczne przeprowadzenie kolejnej oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto stwierdził, że udokumentowanymi uwarunkowaniami przyrodniczymi terenu inwestycji oraz ustalonymi działaniami minimalizującymi, monitoringowymi, a także ustaleniami w odniesieniu do chronionych gatunków oraz celów ochrony obszarów Natura 2000: [...] – w wyniku dokonanej oceny oddziaływania na obszary sieci Natura 2000 przedmiotowego przedsięwzięcia, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – analizowana zmiana nie tworzy przesłanki (tj. ryzyka istotnego wpływu na założenia ochrony ww. obszarów Natura 2000), wymagającej dokonania oceny w trybie art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Kolegium wskazało ponadto, że Burmistrz, po przeanalizowaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz biorąc pod uwagę zdanie organów opiniujących, uwzględniając łącznie uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., a także mając na uwadze informacje zawarte w raporcie o odziaływaniu na środowisko (wraz z uzupełnianiami) wykonanym dla przedmiotowego przedsięwzięcia w toku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] września 2009 r., uznał, że w zakresie zmiany, o jaką wnioskował inwestor, nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, co wyraził w postanowieniu z [...] lipca 2012 r. Kolegium zaznaczyło, że organ pierwszej instancji wydając postanowienie wziął również pod uwagę środki jakie zamierza zastosować inwestor, w celu ograniczenia negatywnych oddziaływań na środowisko podczas realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Tym samym – zdaniem Kolegium – organ pierwszej instancji orzekając w kwestii zmiany nie naruszył dyspozycji ww. przepisu. Ustawodawca nie określił kompetencji organu orzekającego w przedmiotowej sprawie w zakresie obowiązku podawania rzędnych lokalizacyjnych czy też mocy akustycznej. Ustawa nie przewiduje żadnych ograniczeń w zakresie ilości elektrowni wiatrowych na danej powierzchni terenu. Tego typu ograniczenie jest możliwe do zrealizowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 u.o.o.ś. w związku z uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 lipca 2008 r. nr XXVIII/195/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku siłowni wiatrowych [...] organ wskazał, że uchwała przewiduje iż szczegółowa lokalizacja wież siłowni wiatrowych nastąpi na etapie pozwolenia na budowę. Tym samym wobec zapisów planu nie może być mowy o sprzeczności decyzji środowiskowej z planem miejscowym. Organ odniósł się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii prof. R.M. oraz M.K. uznając go za niedopuszczalny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że nie dopatruje się w decyzji z [...] października 2012 r. znak [...] kwalifikowanych wad prawnych, skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Od powyższej decyzji Stowarzyszenie [...], E.B. oraz W.B. złożyli, tożsame co do treści, wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] października 2012 r. znak [...], zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. i art. 80 u.o.o.ś, art. 113 ust. 1 P.o.ś oraz art. 88 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 i art. 63 ust. 2 i ust. 1 u.o.o.ś. W uzasadnieniu wniosków skarżący powielili argumentację przytoczoną we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosków o ponownie rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] października 2012 r. znak [...] w sprawie zmiany decyzji Burmistrza z [...] sierpnia 2009r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych [...]", składających się z dwudziestu czterech elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych gruntu: [...] – obręb [...],[...] – obręb [...],[...] – obręb [...],[...] – obręb [...] w zakresie zamiany charakterystycznych parametrów technicznych elektrowni wiatrowych obejmujących: moc pojedynczej elektrowni wiatrowej do 3,0 MW, wysokość wieży elektrowni wiatrowej do 130m oraz całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej (ze śmigłem w jego głównym położeniu) do 175m. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017r. Stowarzyszenie [...], E.B. oraz W.B. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze skarżący podważyli zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia, podnosząc zarzuty oraz argumentację przytoczone na etapie postępowania administracyjnego, czyli we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Odpowiadając na skargę Samorzadowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że z jednej strony Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu w pełnym zakresie i może uwzględnić skargę z powodu innych naruszeń prawa niż te, które wskazała strona skarżąca. Z drugiej natomiast, dokonując kontroli legalności, Sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Nie może wkraczać w sprawę odrębną bądź nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych lub postanowień. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie lub decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 K.p.a., a jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 K.p.a. jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 K.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 K.p.a). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Dlatego też Kolegium zasadnie uznało za niedopuszczalny wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii dołączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Także tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Zauważyć należy, że K.p.a. nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygniecie wydane przez organy praworządnego państwa. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie żadnej z tych przesłanek nie wypełniają wydane w sprawie orzeczenia. Kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wskazanie, iż podstawę prawną spornej decyzji stanowiły przepisy u.o.o.ś. Decyzja Burmistrza z [...] października 2012r. zmieniająca decyzję z [...] sierpnia 2009r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana została na podstawie art. 87 u.o.o.ś. Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, zarzucili, iż narusza ona właśnie ten artykuł w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 i 63 ust. 2 i ust. 1 ustawy poprzez brak wzięcia pod uwagę uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie nie trzeba przeprowadzać ocen oddziaływania na środowisko, choć – zdaniem skarżących – w wyniku realizacji przedsięwzięcia objętego decyzją o zmianie środowiskowych uwarunkowań będą przekroczone normy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W związku z tym zarzutem należy podkreślić, że celem u.o.o.ś. jest przede wszystkim określenie zasad i trybów postępowania w sprawach dotyczących ocen oddziaływania na środowisko. Takie zaś określenie zasad środowiskowych i trybów postępowania ma na celu ochronę środowiska przed jego pogorszeniem. Zgodnie z art. 87 u.o.o.ś. w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odpowiednio w tym zakresie mają zastosowanie przepisy działu V oraz działu VI u.o.o.ś. Działy te dotyczą postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000, a także postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W okolicznościach konkretnej sprawy istotne jest zatem wykazanie na czym polega "odpowiednie stosowanie" przepisów. Przede wszystkim – zdaniem Sądu - ustalenia w sprawie wymaga w jakim zakresie mają zastosowanie przepisy działów V i VI ww. ustawy w przypadku złożenia przez inwestora wniosku o zmianę decyzji środowiskowej. Tej oceny – jak podkreśla się w orzecznictwie - nie zmienia fakt, że art. 87 u.o.o.ś. w kontekście zastosowania art. 155 K.p.a. wymaga uzyskania zgody wyłączenie strony, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Co do zasady przepis art. 87 u.o.o.ś. nie stanowi lex specialis wobec art. 155 K.p.a., lecz jest przepisem odsyłającym z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania. Zdaniem Sądu, co do zasady, skoro mamy do czynienia ze zmianą zakresu inwestycji, która w sposób znaczący ingeruje w zakres instalacji objętej decyzją środowiskową, brak jest podstaw aby w tym zakresie nie zostało przeprowadzone postępowanie w oparciu o art. 87 u.o.o.ś. Jeżeli natomiast zakres przedsięwzięcia uległ ograniczeniu w stosunku do tego, jaki był określony w pierwotnej decyzji, te przypadki zmiany są zwolnione z obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny. Bez wątpienia w rozpoznawanej sprawie w wyniku zmiany nastąpiło zwiększenie się instalacji. Zwiększeniu uległa bowiem moc pojedynczej elektrowni wiatrowej, wysokość wieży elektrowni wiatrowej oraz całkowita wysokość elektrowni wiatrowej. Może to oczywiście pociągać za sobą zwiększenie oddziaływania na środowisko. W tym jednak zakresie wypowiedział się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska który w piśmie z [...] lipca 2012r. wskazał, że zmiana decyzji nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a organ I instancji odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Burmistrza z [...] lipca 2012 r., w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Odnosząc się do kwestii ponadnormatywnego oddziaływania hałasu, wskazać należy, iż dopuszczalny poziom hałasu zależny jest od funkcji badanego terenu i sposobu jego zagospodarowania. Z treści raportu wynika, że na terenie najbliżej położonych nieruchomości (w promieniu 500 m od elektrowni wiatrowej), nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2007 r.. W rozpoznawanej sprawie dopuszczalny poziom hałasu określony został wskaźnikami LAeq, który dla pory dnia wynosi 50 dB, a dla pory nocy 40 dB. Ponadto jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumenty skarżących podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - dotyczące przekraczania norm dopuszczalnego hałasu - odnoszą się do raportu z 2014 r., który został sporządzony już w fazie realizacji przedsięwzięcia a nie w fazie określenia środowiskowych uwarunkowań. Ponownie (w tym miejscu) podkreślić należy, że ramach postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji, nie przeprowadza się ponownie postępowania dowodowego w zakresie jakim przeprowadzane zostało w postępowaniu zwykłym. Skarżący podnoszą zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. poprzez brak wskazania w decyzji Burmistrza dokładnej lokalizacji turbin wiatrowych (punktowej, poddanie rzędnych) a także art. 80 u.o.o.ś. poprzez niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy w decyzji środowiskowej, co do zasady, nie określa się dokładnej lokalizacji obiektów. Także z § 8 ust. 1 pkt 3 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku siłowni wiatrowych "[...]", wynika, że szczegółowe lokalizacje wież siłowni wiatrowych (a także przebiegu dróg dojazdowych i kabli), dokonywać się będzie na etapie projektu budowlanego, w oparciu o nieprzekraczalne linie zabudowy określone na rysunku planu (linia ta dotyczy lica wieży siłowni wiatrowej). Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska skarżących o sprzeczności lokalizacji z zapisami planu miejscowego. Podsumowując stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.