II SA/Go 27/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.Ł. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W.Ł. wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 stycznia 2009 r. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podał, że jest osobą bezrobotną, z tytułu wykonywania pracy społecznie użytecznych osiąga dochód w wysokości 240 zł. W uzupełnieniu złożonego wniosku W.Ł. wskazał, ze posiada dług z tytułu alimentów i w związku z zakupem żywności. Skarżący oświadczył, że nie posada oszczędności ani majątku. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej W.Ł. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż skarżący jest osobą bezrobotną, z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych osiąga bardzo niewielki dochód, tj. 240 zł, nie posiada oszczędności ani majątku. Nadto skarżący posiada zadłużenie. Reasumując należy stwierdzić, iż W.Ł. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.