II SA/Go 271/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P.U. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 oddala skargę. P.U. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję nr [...] Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. Zaskarżoną decyzją - po ponownym rozpatrzeniu odwołania strony oraz na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 sierpnia 2009 r. , sygn. akt II SA/Go 429/09, uchylającego poprzednią decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009 r. w części dotyczącej pomniejszenia płatności o kwotę 583,61 zł - została utrzymana w mocy w powyższej części decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Jak wynika z akt, stan sprawy był następujący: P.U. za pośrednictwem poczty w dniu 14 maja 2008 r. złożył do Biura Powiatowego ARiMR wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2008 (wraz z załącznikami graficznymi), deklarując działki rolne o łącznej powierzchni 16,76 ha. Z uwagi na dostrzeżone nieprawidłowości organ wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień, bowiem: - suma powierzchni działek rolnych, powierzchni niezgłaszanej oraz zalesionej deklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...] (dz. rolna K) oraz działce ewidencyjnej nr [...] (dz. rolna G) była większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków występujących na tej działce ewidencyjnej; - powierzchnia gruntów rolnych na działce ewidencyjnej nr [...] ogółem była różna od sumy powierzchni części działek rolnych w granicach działki ewidencyjnej oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej niezgłoszonych do programów pomocowych oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej zalesionych; - powierzchnia działki rolnej K była większa od największego spójnego obszaru uprawnionego do uzyskania jednolitej płatności obszarowej. W związku z powyższym P.U. złożył 21 października 2008 r. korektę wniosku, w której zmodyfikował dane dotyczące powierzchni niezgłoszonych do programów pomocowych na działce nr [...], a także oświadczył na piśmie , że podtrzymuje swoją deklarację z pierwotnego wniosku dotyczącą powierzchni upraw na działce nr [...] (działka rolna G). Kolejnym wezwaniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystąpił do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień dotyczących faktu nieutrzymywania w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. części działki ewidencyjnej nr [...]. W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawca wyjaśnił, że na dzień składania wniosku grunty na działce nr [...] były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Ponadto oświadczył, że mimo iż wnioski składa od 2004 r. , nie były mu znane przepisy dotyczące powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności oraz nie był świadomy, że do płatności mogą być zgłaszane tylko grunty odpowiadające kryterium przyznania płatności określonym w art. 143b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. Oprócz tego skarżący podpisał oświadczenie, że został poinformowany, że grunty, które nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. są trwale wyłączone z płatności obszarowych. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który obejmował m.in. pomiary powierzchni uprawnionej do dopłat, w dniu [...] lutego 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję, w której przyznał P.U. płatność do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) w wysokości 4.811,42 zł , która była pomniejszona o 583,61 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze względu na treść art. 143b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. L 270 z 21 października 2003 r. ze zm.), zgodnie z którym do płatności JPO kwalifikują się grunty rolne, które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r., z płatności został wykluczony obszar 0,86 ha znajdujący się na działce ewidencyjnej nr [...]. Wymieniony obszar nie był bowiem w powyższej dacie (30.06.2003 r.) utrzymany w dobrej kulturze rolnej. Wykluczenia części działki nr [...] z płatności dokonano na podstawie pomiarów wykonanych na ortofotomapie, będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej. Organ dodał, że dzięki temu procesowi ortofotomapa jest powiązana z układem współrzędnych, jak również charakteryzuje się brakiem zniekształceń terenu oraz jednolitą skalą dla całego obszaru przedstawionego na obrazie. Ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa. Rozdzielczość terenowa ortofotomapy wynosi 0,5 metra, czyli daje możliwość jednoznacznego identyfikowania obiektów. P.U., nie zgadzając się z decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, odwołał się od niej, zarzucając naruszenie art. 7 i art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że część działki nr [...] nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Na tej podstawie domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR po przeanalizowaniu w postępowaniu odwoławczym całości dokumentacji zgromadzonej w sprawie przyznania P.U. płatności na rok 2008 , decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że jest ona prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił argumenty organu pierwszej instancji w kwestii ustalonego stanu faktycznego, jak też w zakresie zastosowanych przepisów prawa. Zwrócił uwagę, że istotnym faktem, mającym wpływ na wynik sprawy było stwierdzenie, że działka deklarowana przez wnioskodawcę, o numerze ewidencyjnym [...], nie była użytkowana rolniczo na całości obszaru zadeklarowanego we wniosku. Zostało stwierdzone przez organy obu instancji, że na dzień 30 czerwca 2003 r. na części wyżej wymienionej działki (na powierzchni 0,86 ha) występował typ użytkowania nieuprawniony do uzyskania płatności. W tej sytuacji faktycznej, uwzględniając wspólnotowe przepisy ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiające określone zasady wsparcia, jak też biorąc pod uwagę, że przekroczenie powierzchni kwalifikowanej do przyznania płatności na rok 2008 r. wynosiło 5,41% organ odwoławczy, tak jak Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyjął, że istniały podstawy do pomniejszenia przyznanej P.U. płatności na rok 2008 o kwotę 583,61 zł. Na skutek skargi, opartej na zarzutach naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz.1051 ze zm.) - po pierwsze przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w rezultacie nieuzasadnione przyjęcie, że część działki ewidencyjnej nr [...] nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. , co dyskwalifikuje ją na trwale z płatności oraz po drugie przez zaniechanie pouczenia strony o zasadach prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r. , sygn. akt II SA/Go 429/09, uwzględnił żądanie skargi i uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pomniejszenia płatności o kwotę 583,61 zł, jakkolwiek nastąpiło to z innych przyczyn niż zarzuty podniesione w skardze. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spór między stronami dotyczył stanu faktycznego sprawy. Skarżący podważał ustalenia faktyczne, które doprowadziły do pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej na 2008 r. Rolnik twierdził, że grunt oznaczony we wniosku jako działka rolna G jest utrzymywany w dobrej kulturze rolnej, a organ nie przedstawił dowodów, że działka ta nie znajdowała się w takim stanie na dzień 30 czerwca 2003 r. Organ stwierdził natomiast, że na obszarze 0,86 ha (z ogólnej powierzchni 2,76 ha) przedmiotowa działka była porośnięta drzewami, przez co nie odpowiadała wymogowi utrzymania gruntu rolnego w dobrej kulturze rolnej i stan ten występował już 30 czerwca 2003 r. , co spowodowało konieczność pomniejszenia JPO proporcjonalnie do stwierdzonego zawyżenia powierzchni we wniosku. W ocenie Sądu przepisy mające zastosowanie w sprawie nie nastręczały problemów interpretacyjnych, ale jednak ich zastosowanie warunkowało prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Podnosząc w uzasadnieniu, że wyrazem oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego są ustalenia faktyczne sformułowane w kończącej postępowanie decyzji administracyjnej, jak również , że obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika z zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanych regulacji: ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (art.3 ust. 1) oraz k.p.a. (art. 107 § 3). Jako uchybienie w zaskarżonej decyzji Sąd wskazał niewyjaśnienie szczegółowo sposobu obliczenia powierzchni, która w dniu 30 czerwca 2003 r. nie znajdowała się w dobrej kulturze rolnej. Organ wprawdzie powoływał się na szczegółowość pomiaru dokonywanego na podstawie ortofotomapy, niemniej Sąd - nie negując zasadności ogólnych stwierdzeń organu, że obliczenia dokonywane na podstawie ortofotomapy są precyzyjne, gdyż mapa wiernie przedstawia stan pokrycia terenu - uznał, że decyzja wydana w rozpoznanej sprawie nie wskazuje, jak konkretnie wyliczono, że taka właśnie ustalona przez organ, a nie inna powierzchnia działki skarżącego, nie spełnia kryteriów uprawniających do uzyskania spornej płatności. WSA wskazał jeszcze, że także akta postępowania nie zawierają dowodu, z którego wynikałoby kto, kiedy, za pomocą jakiej aparatury i techniki obliczeń, w oparciu o ortofotomapę ustalił, iż dokładnie tak określona część działki skarżącego jest zadrzewiona. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że mapa, na którą powoływały się organy, nie została opatrzona podziałką. Mapa ta wskazuje jedynie przebieg granic, oznaczenie , jak i graficzne oznaczenia typów pokrywającej działkę roślinności. W ocenie Sądu wymienione braki w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu decyzji powodowały, że ustalenie dotyczące powierzchni działki wyłączonej z płatności musiało zostać uznane za arbitralne, uniemożliwiając skontrolowanie przez Sąd, czy organy prawidłowo ustaliły podstawę faktyczną swych rozstrzygnięć. Dodał jeszcze, że powołanie się na nieskonkretyzowane wyniki obliczeń nie spełnia wymogu wskazania dowodu, na którym opierał się organ, czyniąc ustalenia faktyczne (art. 107 §3 k.p.a). Dodać można, że Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi w kwestii braku pouczenia o treści art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 27 października 2009 r. W następstwie tego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wydał ponownie rozstrzygnięcie w sprawie przyznania P.U. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. W decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. , wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 , art. 107 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, póz. 634 ze zm.) , art. 7 ust. 1, 2 i 4, art. 19 ust.3 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170, póz. 1051 ze zm.), art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego Rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.Urz. WE L Nr 345 z dnia 20 listopada 2004 r. , s. 1 ze zm.) , art. 17 , art. 29, art. 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone zasady wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. WE L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r. s. 16-99), organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie przyznania P.U. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 - w części dotyczącej pomniejszeń płatności o kwotę w wysokości 583,61 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, jak też wskazał obowiązujący stan prawny. Podał, że warunki przyznawania płatności do gruntów rolnych reguluje cyt. wyżej ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli łącznie spełnione są następujące przesłanki: - na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004, - wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei warunki utrzymania gruntów zgodnie z normami zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. Nr 46, póz. 306 ze zm.) . Organ odwoławczy przywołał m.in. § 4 tego rozporządzenia, zgodnie z którym grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, czy też mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, jak też niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną. Z przytoczonych przepisów wynikało także, że grunty objęte wnioskiem o przyznanie płatności mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami , jeżeli nie wpływają one na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. Przedstawiając stan prawny organ odwoławczy wskazał też, że przywołane w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. zostało uchylone na mocy art. 146 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone zasady wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił przy tym, że Rozporządzenie Rady nr 73/2009 nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie stosowania uchylonego Rozporządzenia nr 1782/2003, wobec czego należy stosować przepisy Rozporządzenia nr 73/2009. Organ zwrócił też uwagę, że w myśl art. 146 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 73/2009 odniesienia do Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 dokonane w innych aktach traktowane są jako odniesienia do Rozporządzenia nr 73/2009 i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XVIII. We wskazanej tabeli korelacji podano m.in., że art. 143b ust. 5 akapit pierwszy Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 odczytuje się jako art. 124 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zgodnie z którym powierzchnia objęta systemem jednolitej płatności obszarowej to powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego, innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Z treści cyt. wyżej art. 124 ust.1 wynika też, że pojęcie "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję do celów statystycznych. Z kolei w ust. 2 art. 124 zamieszczono postanowienie, że do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex06029041), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. W konkluzji organ odwoławczy zauważył, że przepisy art. 124 Rozporządzenia nr 73/2009 nie wprowadziły nowych warunków , jakie należy spełnić , aby otrzymać płatności bezpośrednie , gdyż stanowią one w istocie powtórzenie przepisów art. 143b ust. 4, 5 i 6 Rozporządzenia nr 1782/2003. Tym samym sytuacja prawna, w jakiej znajduje się wnioskodawca po wejściu w życie Rozporządzenia nr 73/2009 nie zmienia się. Organ wskazał ponadto, że przepisy art. 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia nr 73/2009 mają charakter retroaktywny, czyli uzależniają przyznanie płatności od stanu faktycznego istniejącego w przeszłości. W odniesieniu do realiów rozpatrywanej sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, po przeanalizowaniu całości materiału zgromadzonego w sprawie, stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. w części dotyczącej pomniejszenia płatności o kwotę 583,61 zł została wydana w sposób prawidłowy. W toku kontroli instancyjnej zostało stwierdzone, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w prawidłowy sposób zastosował obowiązujące przepisy. Organ odwoławczy argumentował, że zadeklarowanie obszaru niespełniającego przesłanek do przyznania płatności bezpośrednich stanowi zawyżenie obszaru kwalifikowanego, co z kolei daje podstawę do zastosowania odpowiednich pomniejszeń płatności. Obszar działki ewidencyjnej nr [...], kwalifikowany do płatności bezpośrednich, został ustalony w oparciu o ortofotomapy cyfrowe zaimplementowane do posiadanego przez ARiMR systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS). Wskazał przy tym, że wszystkie państwa członkowskie UE, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, najlepiej obrazów lotniczych lub satelitarnych, co wynika z art. 17 Rozporządzenia nr 73/2009. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej zostało też zawarte wyjaśnienie, że ortofotomapa cyfrowa jest mapą opracowaną na podstawie zdjęć powierzchni ziemi, wykonanych z samolotu lub satelity, przetworzonych do postaci metrycznej zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi przy wykonywaniu prac z dziedziny geodezji i kartografii. Ortofotomapy pozyskiwane są do systemu ZSZiK w trybie art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co oznacza, że wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych, w tym zdjęć i cyfrowej Ortofotomapy, przed przystąpieniem do ich wykonania, powinien dokonać zgłoszenia do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Po zakończeniu prac geodezyjnych materiały stanowią własność Skarbu Państwa i podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego). Dalej organ wyjaśnił, że Ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992" - państwowym systemie odniesień przestrzennych. Pomiar odległości i powierzchni na ortofotomapie cyfrowej jest wykonywany analogicznie jak np. na mapie zasadniczej lub mapie ewidencji gruntów i budynków (dla przykładu: dla skali 1:2500 odcinek na mapie o długości 1 cm odpowiada 25 m w terenie). Dodał jeszcze, że w przypadku opracowania typu "ortofotomapa cyfrowa" skala opracowania ma mniejsze znaczenie, gdy pracuje się na materiale cyfrowym. W trakcie wykonywanych pomiarów na materiale cyfrowym wykorzystuje się informację o wielkości boku piksela (każdy piksel jest kwadratem - w przypadku piksela np. 0,5 m pole kwadratu wynosi 0,25 m2). Mierzenie powyższą metodą jakiejkolwiek powierzchni oznacza w istocie zliczanie ilości pikseli (ilości kwadratów) mieszczących się wewnątrz danej powierzchni. Na potrzeby oceny powierzchni kwalifikowanej jest to dokładność wystarczająca i zgodna z przepisami Komisji Europejskiej, która wymaga systemu LPIS w skali nie gorszej niż 1:10000, natomiast Polska posiada LPIS w skali co najmniej 1:5000. Organ odwoławczy podał ponadto , że ARiMR posiada dla każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Dodał jeszcze, że wszystkie zlecone przez ARiMR prace wykonywane na potrzeby LPIS są nadzorowane i zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, w zakresie pomiarów geodezyjnych, rozgraniczeń i podziału nieruchomości lub fotogrametrii i teledetekcji. Zostały też wskazane przepisy (wspólnotowe, krajowe oraz instrukcji technicznych), z uwzględnieniem których budowany jest system LPIS. Zgodnie z tymi przepisami dane wektorowe wytworzone na potrzeby budowy systemu LPIS (granic działek oraz pól zagospodarowania - obszarów niepodlegających dopłatom) podlegają zgłoszeniu do powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał ponadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi rolnikowi wraz z wnioskiem spersonalizowanym są przekazywane informacje dotyczące maksymalnego obszaru kwalifikującego się do JPO na danej działce referencyjnej. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wskazanie położenia działek rolnych na załączniku graficznym zawierającym granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację. Od 2005 r. rolnicy otrzymują tzw. załącznik graficzny , na którym została zamieszczona podziałka liniowa oraz skala mapy, które umożliwiają rolnikowi dokonanie pomiaru odległości i tym samym powierzchni deklarowanych działek. Przedstawiając bardzo szczegółowo tryb postępowania organ wskazał, że maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 Rozporządzenia nr 73/2009. Kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne , na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. W trakcie kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie płatności obszarowych , pomiaru działek rolnych w systemie ZSZiK dokonuje pracownik ARiMR, który ukończył odpowiednie szkolenia oraz uzyskał pozytywny wynik z egzaminu weryfikującego jego wiedzę w tym zakresie. Podkreślono też, że powierzchnie użytków rolnych określone w systemie ewidencji gruntów i budynków nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej, ponieważ definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich , na podstawie której jest wyznaczana maksymalna powierzchnia referencyjna (PEG) różni się od definicji użytków rolnych określonej w przepisach o ewidencji gruntów i budynków. W odniesieniu do wniosku P.U. podano, że pracownik ARiMR dokonał oceny ortofotomapy działki ewidencyjnej nr [...], a następnie w systemie ZSZiK dokonał pomiaru obszaru, który nie kwalifikuje się do przyznania płatności bezpośrednich. Pomiar ten polegał na wyliczeniu powierzchni w systemie ZSZiK przez "zliczenie" liczby pikseli znajdujących się wewnątrz wyrysowanej figury, a następnie na przeliczeniu na powierzchnię wyrażoną w hektarach. Pomiar wykonany w powyższy sposób został wydrukowany i dołączony do akt sprawy. Obszary wyłączone z płatności (wewnątrz pomarańczowej linii), to zakrzaczenia znajdujące się w obrębie działki ewidencyjnej nr [...]. Pozostały obszar wymienionej działki został zakwalifikowany do płatności, zgodnie z wnioskiem strony. Organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt występowania zakrzaczeń na części przedmiotowej działki w dniu wykonania zdjęcia. Zakrzaczenia owe występują na obszarze zwartym i zdaniem organu są "systematyczne". W związku z powyższym organ nie zgodził się z twierdzeniem strony w odwołaniu, że materiał graficzny został oceniony swobodnie jak też , że jakość zdjęcia i wielkość zbliżenia nie pozwalały stwierdzić, że sporna działka w części nie była użytkowana. W ocenie organu drugiej instancji z faktu, że zdjęcia zostały wykonane w 2004 r. został też wyprowadzony logiczny wniosek , że działka ta w części wskazanej przez organ (0,86 ha) nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Powyższe stanowiło podstawę do wykluczenia tej części działki i zastosowania wobec niej koduORTO_Dr10. Dodatkowo Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że nie jest kwestionowane , że strona w roku 2008 użytkowała cały areał działki nr [...], ale nie ma to wpływu na odmowę przyznania płatności. Podkreślając ponownie retroaktywny charakter przepisu art. 124 ust. 1 Rozporządzenia nr 73/2009 organ wskazał, że powodem nieprzyznania płatności JPO do powierzchni 0,86 ha w odniesieniu do zadeklarowanej we wniosku działki nr [...] było ustalenie, że na dzień 30 czerwca 2003 r. nie na całej zgłoszonej powierzchni była to działka użytkowana zgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej. W decyzji organu drugiej instancji przeprowadzono też wyliczenie dotyczące kwoty pomniejszenia w wysokości 583,61 zł. Wskazano, że wynika to przede wszystkim z ustalenia, że różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 5,41 %. Końcowo organ wskazał , że w związku z zarzutem o nieopowiadomieniu strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym (art. 10 § 1 k.p.a.), po uzupełnieniu dokumentacji o ortofotomapę dla działki nr [...], na której pomierzono obszar wykluczony z płatności (0,86 ha) , pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. P.U. został poinformowany o możliwości takiego zapoznania się oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, z czego skorzystał w dniu [...] lutego 2010 r. , nie wnosząc uwag do sprawy. W skardze na powyższą decyzję P.U. domagał się jej uchylenia, jak też poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR - tak jak poprzednio, w zakresie dotyczącym pomniejszenia płatności o kwotę 583,61 zł. Zarzuty zgłoszone w skardze były następujące: 1) naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w rezultacie nieuzasadnione przyjęcie, że część działki ewidencyjnej nr [...] nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. , co dyskwalifikuje ją trwale z płatności, 2) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy przez zaniechanie doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że mimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 r. wyraźnie wskazał , że w uzasadnieniu decyzji powinny zostać podane dowody, na podstawie których są czynione ustalenia faktyczne, to Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie zastosował się do tego wymogu. Zaskarżona decyzja zawiera co prawda nowe fragmenty, lecz pozostała treść uzasadnienia nie zmieniła się. W związku z zarzutem naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skarżący twierdził, że rezultatem naruszenia wyżej wymienionego przepisu było dowolne przyjęcie , że część działki ewidencyjnej nr [...] nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r., co dyskwalifikuje ją trwale z płatności. Kwestionując przyjęcie jako zasadniczy dowód zdjęcia lotniczego wykonanego we wrześniu 2004 r., skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, że jeżeli nawet stwierdzono na podstawie tego zdjęcia, że w momencie jego wykonania sporny grunt nie pozostawał w dobrej kulturze rolnej , to może to być dowód jedynie na taki stan działki w tym właśnie czasie. Nie oznacza to natomiast, że taki sam stan rzeczy występował ponad rok wcześniej. Skarżący naprowadził przy tym, że otrzymał "pełną" dopłatę za lata 2004-2007 , chociaż organ pierwszej instancji posiadał wówczas zdjęcie czy ortofotomapę. W zakresie wadliwego doręczenia zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że jego pełnomocnik brał udział w zapoznaniu się z materiałem dowodowym, więc nie wiadomo dlaczego decyzję doręczono stronie a nie pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Powołując się na orzecznictwo, w podsumowaniu skarżący podkreślił, że doręczenie jest bezskuteczne w przypadku, gdy pismo zostało doręczone wyłącznie stronie z pominięciem jej pełnomocnika. Odpowiadając na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie "w przypadku uznania, że decyzja nie została skutecznie doręczona". Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, że została ona wydana po uprzednim wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 429/09 poprzedniej decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2009 r. Rozpatrując jeszcze raz odwołanie strony, w wyniku wyżej wymienionego wyroku uchylającego, organ odwoławczy przede wszystkim był związany zarówno oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w powołanym wyżej orzeczeniu sądu administracyjnego, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. Również sąd administracyjny rozpoznając obecnie sprawę związany jest oceną prawną wyrażoną w tamtym orzeczeniu sądu, co wynika wprost z powołanego wyżej uregulowania art. 153 P.p.s.a. Wskazać też trzeba, że owa ocena prawna wiąże się w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa , której sąd dokonuje w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Dodać można, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na sądzie, będzie wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. l SA/Ka 2408/98). Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 P.p.s.a. uzasadniać będzie powtórne zaskarżenie aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu. W skardze nie został podniesiony zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., jakkolwiek skarżący krytycznie odniósł się do nowej decyzji organu odwoławczego podnosząc, że mimo wskazania w wyroku WSA co do obowiązku podania dowodów, na podstawie których są czynione ustalenia faktyczne, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie zastosował się do tego wymogu, a obecnie zaskarżona decyzja zawiera co prawda nowe fragmenty, lecz pozostała treść uzasadnienia nie zmieniła się. W związku z powyższym , zauważyć w tym miejscu należy, że w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem również na tej podstawie, Sąd rozpoznając obecnie skargę, będzie badał legalność zaskarżonej decyzji w pierwszym rzędzie mając na względzie związanie, o którym mowa w art. 153 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, na początku wymagane jednak będzie odniesienie się do proceduralnego zarzutu skargi polegającego na wskazaniu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. przez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącego. Zgodnie z wyżej wymienionym przepisem jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo procesowe udzielone dnia [...] lutego 2010 r. przez P.U. adwokatowi S.Z., upoważniające pełnomocnika do zastępowania mocodawcy w sprawie przyznania płatności na rok 2008 (w pełnomocnictwie wymieniono numer sprawy. Na jego podstawie pełnomocnik pismem z dnia [...] lutego 2001 r. zgłosił swój udział w postępowaniu, który polegał w szczególności na zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym. W tej sytuacji niedoręczenie zaskarżonej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi stanowiło niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania. Niemniej jednak na etapie kontroli sądowoadministracyjnej naruszenie to ocenić należy w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. , tzn. pod kątem skutków wywołanych stwierdzonym naruszeniem. Zgodnie z powołanym przepisem sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu uchybienie w zakresie doręczenia zaskarżonej decyzji pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, bowiem wydano już rozstrzygnięcie, właśnie w drodze tej decyzji. Brak doręczenia decyzji pełnomocnikowi bardziej odnieść należy do skuteczności takiego doręczenia. W skardze trafnie zwrócono uwagę, że doręczenie dokonane z pominięciem pełnomocnika strony jest bezskuteczne. Bezskuteczność ta powodowała jednak przede wszystkim, że nie mógł rozpocząć się bieg terminu do wniesienia skargi, ale skoro skarga w niniejszej sprawie została wniesiona, to należy uznać, że nie wystąpiły negatywne skutki procesowe dla strony z tego tytułu. Wobec powyższego, mimo że zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się słuszny , to jednak ze względu na skutki tego naruszenia (brak istotnego wpływu na wynik sprawy) nie było podstaw do uwzględnienia skargi z tego powodu i uchylenia zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. W pozostałym zakresie również należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uchylając poprzednią decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 429/09) stwierdził naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego a bardziej jeszcze w zakresie umotywowania decyzji wydanej na rzecz skarżącego w przedmiocie przyznania mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 pomniejszonej o kwotę 583,61 zł. Wskazując, że wyrazem oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego są ustalenia faktyczne sformułowane w kończącej postępowanie decyzji administracyjnej, Sąd uznał uzasadnienie zaskarżonej decyzji za uchybiające art. 107 § 3 k.p.a. Nie czyniło ono zadość wymogom wynikającym z wyżej wymienionej regulacji przez to , że w decyzji nie został m.in. wyjaśniony szczegółowy sposób obliczenia powierzchni, która w dniu 30 czerwca 2003 r. nie znajdowała się w dobrej kulturze rolnej. Ponadto zdaniem Sądu w aktach brak było dowodu kto, kiedy, za pomocą jakiej aparatury i techniki obliczeń w oparciu o treść ortofotomapy ustalił , że dokładnie tak określona część działki skarżącego jest zadrzewiona. Dodatkowo jako brak Sąd wytknął, że mapa, na którą powoływały się organy nie została opatrzona podziałką a ponadto wskazuje ona jedynie przebieg granic, oznaczenie jak i graficzne oznaczenia typów pokrywającej działkę roślinności. Powyższe braki w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu decyzji były powodem uznania przez Sąd za arbitralne ustalenia dotyczącego powierzchni działki wyłączonej z płatności, równocześnie czyniąc niemożliwym skontrolowanie przez Sąd, czy organy prawidłowo ustaliły podstawę faktyczną swoich rozstrzygnięć. W ocenie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę, wskazania zawarte w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 r. zostały przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w pełni uwzględnione, co znalazło odzwierciedlenie przede wszystkim w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Uzasadnienie tej nowej decyzji jest zgodne z dyrektywami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. , zawierając w uzasadnieniu faktycznym wszechstronne wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak też dowodów, na których organ się oparł. Uzasadnienie prawne tej decyzji to obszerne i wnikliwe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, według aktualnego stanu prawnego, z przytoczeniem przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać zarzuty oparte na wrażeniu skarżącego, że "zaskarżona decyzja zawiera co prawda nowe fragmenty, lecz pozostała część uzasadnienie się nie zmieniła". Włączony obecnie do akt egzemplarz ortofotomapy wyraźnie dokumentuje zakwestionowany obszar części działki nr [...], co do którego przyjęto, że nie był utrzymany w dobrej kulturze rolnej. Dodatkowo bardzo szczegółowe przedstawienie w uzasadnieniu decyzji metody pomiaru odległości i powierzchni na ortofotomapie cyfrowej oraz sposobu wyliczenia pominiętej powierzchni - w technicznym procesie wykorzystania systemu informatycznego w ramach systemu ZSZiK - nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wyłączenia powierzchni 0,86 ha działki nr [...] z płatności JPO. Prawidłowe i zgodne z zasadami logiki było też wnioskowanie organów na podstawie ortofotomapy wykonanej w 2004 r., na której wyraźnie została uwidoczniona wielkość i intensywność zadrzewień lub zakrzewień na działce nr [...], że skoro tego typu roślinność porastała działkę w 2004 r. , to istniała ona tam także 30 czerwca 2003 r. Istotne znaczenie ortofotomapy jak dowodu w postępowaniu dotyczącym przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tym bardziej nie powinno budzić wątpliwości, gdy weźmie się pod uwagę uregulowania aktualnie obowiązującego Rozporządzenia nr 73/2009 dotyczące Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK). Elementem tego systemu jest bowiem system identyfikacji działek rolnych (LPIS), który zgodnie z art. 17 ww. Rozporządzenia ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, a korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych o odpowiednim standardzie gwarantującym dokładność. Mając na względzie powyższe, wobec niestwierdzenia w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy naruszenia innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.