II SA/Go 274/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], ustalającej Gminę Wiejską [...] jako podmiot obowiązany do rekultywacji i zagospodarowania zdegradowanych gruntów wskazanych w tejże decyzji Starosty. 1.1. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapadła w następującym stanie sprawy administracyjnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Starosta ustalił Gminę Wiejską [...] jako zobowiązaną do rekultywacji i zagospodarowania zdegradowanych gruntów w związku z niezorganizowanym gromadzeniem odpadów, położonych na terenie gminy wiejskiej [...] tj.: we wsi [...] na działce nr [...] o powierzchni zdegradowanej 0,4 ha, we wsi [...] na działce nr [...] o powierzchni zdegradowanej 1,12 ha, we wsi [...] na działce nr [...] o powierzchni zdegradowanej 0,16 ha, we wsi [...] na działce nr [...] o powierzchni zdegradowanej 0,35 ha (pkt 1 osnowy rozstrzygnięcia decyzji). W decyzji organ ustalił dla tych terenów leśny kierunek rekultywacji określony w "Projekcie rekultywacji składowisk odpadów stałych w miejscowościach:, [...]" (opracowanym w listopadzie 2003 r. w firmie E. pkt 2 osnowy rozstrzygnięcia decyzji), a także, że rekultywację przedmiotowych gruntów należy wykonywać sukcesywnie, zgodnie z warunkami zawartymi we wskazanym Projekcie oraz przedstawionym harmonogramem robót i zakończyć ją w terminie do 5 lat od zaprzestania działalności polegającej na gromadzeniu odpadów na w/w terenach (pkt 3 osnowy rozstrzygnięcia decyzji). W podstawie prawnej decyzji Starosta powołał przepisy art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i 3, art. 20 ust. 4 w związku z art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (stan prawny w dacie podjęcia decyzji: Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że Gmina Wiejska [...] wnioskiem z dnia [...] grudnia 2003 r. zwróciła się o wydanie decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania terenów zdegradowanych po tzw. "wysypiskach odpadów" na działkach położonych w obrębie Gminy Wiejskiej [...]: nr [...]. W toku tego postępowania Starosta ustalił, że grunty te uległy przekształceniu i zdegradowaniu oraz wystąpił, zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych oraz do Wójta Gminy, jako organów właściwych do wydania opinii o zajęcie stanowiska w sprawie określenia osoby obowiązanej do rekultywacji gruntów, terminu wykonania rekultywacji oraz projektowanego leśnego kierunku rekultywacji zdegradowanych terenów. Pozytywne opinie wydały w tej sprawie oba organy wskazane organy (postanowienie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z [...] grudnia 2003 r.) oraz pismo Wójta Gminy z [...] grudnia 2003 r.) wobec czego organ orzekł jak w osnowie decyzji. Decyzja ta stała się ostateczna. 1.2. Wnioskiem zawartym w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. (podtrzymanym w pismach z dnia [...] marca 2017 r oraz [...] października 2018 r.) Gmina Wiejska [...] domagała się stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ze względu, jak to wskazano, "na oczywistą sprzeczność między treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym przedmiotowym aktem administracyjnym, przy czym rozstrzygnięcie to narusza w sposób oczywisty regulacje prawne, co nie da się pogodzić z systemem obowiązujących norm". Uzasadniając ten zarzut, podtrzymywany w całym toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do sądu, Gmina podniosła, że rażące naruszenie prawa w sprawie zasadzało się na zastosowaniu do gruntów objętych decyzją przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tymczasem działka podlegająca rekultywacji stanowiła użytek kopalny (symbol K) i nigdy nie stanowiła użytku rolnego lub leśnego. Wskazano również, że grunt ten został zupełnie pozbawiony wartości użytkowej, co skutkowało jego sklasyfikowaniem jako nieużytek, który nie jest gruntem leśnym lub rolnym. Oznaczało to, zdaniem skarżącej, że decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2003 r. rażąco naruszyła prawo materialne - przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w szczególności art. 22 tej ustawy, które nie miały w ogóle zastosowania do gruntu objętego decyzją. 1.3. W ocenie Kolegium, wyrażonej zarówno w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w punktach 1-7 § 1 art. 156 k.p.a. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia rozstrzygnięcia przez Starostę, decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają: 1) stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, ustalony na podstawie opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5 ustawy, 2) osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów, 3) kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów, 4) uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną. Ponadto, w myśl art. 22 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w sprawach, o których mowa w ust. 1, decyzje wydaje starosta, po zasięgnięciu opinii: 1) dyrektora właściwego terenowo okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do działalności górniczej, 2) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do gruntów o projektowanym leśnym kierunku rekultywacji, 3) wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Osoby obowiązane do rekultywacji gruntów zawiadamiają organ, o którym mowa w ust. 2, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku o powstałych w ubiegłym roku zmianach w zakresie gruntów podlegających rekultywacji ( art. 22 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Przepis art. 20 ust. 4 tej ustawy stanowił zaś, że rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie do 5 lat od zaprzestania tej działalności a w myśl z kolei art. 5 ustawy to starosta został wskazany jako organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w sprawach ochrony gruntów leśnych (z wyjątkiem obszarów parków narodowych gdzie właściwym jest dyrektor parku). 1.4. Kolegium wskazało, że przepisy te zostały w sprawie zastosowane prawidłowo. Decyzja Starosty została poprzedzona uzyskaniem opinii właściwych organów czyli Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych oraz Wójta Gminy, stosownie do wymogów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przedmiotem rekultywacji były grunty, które podlegały temu obowiązkowi mimo, że nie wszystkie grunty działek wskazanych w skarżonej decyzji były sklasyfikowane jako grunty rolne lub leśne. Było to możliwe bowiem zgodnie z regulacją zawartą w art. 80 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego, obowiązującego w dacie wydania przez Starostę decyzji (Dz.U. z 1994 r., Nr 27, poz. 96 ze zm.), do rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stosuje się odpowiednio. Zdaniem Kolegium choć przepis art. 80 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego nie został podany w podstawie prawnej wydanej przez Starostę decyzji miał on zastosowanie w sprawie, a taka wada nie ma charakteru kwalifikowanego (brak podstawy prawnej lub rażące naruszenie prawa), gdyż przepis ten w dacie podjęcia decyzji obowiązywał. Rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – zachodzi, jak podkreślono, jedynie wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu poprzez ich proste zestawienie, czyli że np. decyzja administracyjna została wydana z pominięciem wyraźnego nakazu prawa, czy też wbrew wyraźnemu zakazowi prawnemu. W sprawie taka wada nie wystąpiła. Kolegium nie dostrzegło również, badając z urzędu, innych wad powodujących nieważność decyzji z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5 , pkt 6 i pkt 7 k.p.a.). 2. W skardze do tutejszego sądu wniesionej przeciwko całości decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Gmina zarzuciła: - rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 pkt. 18 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez dokonanie ich błędnej wykładni prowadzącej do uznania, że obowiązek rekultywacji gruntów na części działki nr [...] miał przebiegać w oparciu o "Projekt rekultywacji składowisk odpadów stałych w miejscowościach: [...]", opracowany w listopadzie 2003r. przez firmę E.; - naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania to jest art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez rozstrzygnięcia na wadliwie zebranym i rozważonym materiale dowodowym, jak również niejasno i nienależycie uzasadnionym stanowisku oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na oczywistą sprzeczność między treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym przedmiotowym aktem administracyjnym. Z tych względów skarżąca gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz poprzedzającej ją decyzję tego samego organu z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...]. 2.1. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumenty stanowiące powtórzenie stanowiska zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności, pismach procesowych oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślono, że decyzja Starosty została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 1995, Nr 16, poz. 78 ze zm.). Przepisy art. 22 tej ustawy stanowiące materialnoprawną podstawę tej decyzji określają zakres przedmiotowy i podmiotowy tego aktu. W art. 1 wskazują, że ustawa ta reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów, natomiast w art. 2 ust. 1 określono jakie grunty są gruntami rolnymi w rozumieniu tej ustawy. Zawarte w tym ustępie wyliczenie ma, zdaniem strony, charakter katalogu zamkniętego. Przedmiotowy grunt do marca 2013 r. stanowił użytek kopalny i nigdy nie stanowił użytku rolnego, czy też leśnego. Grunt został zupełnie pozbawiony wartości użytkowej, co skutkowało jego zaklasyfikowaniem go w marcu 2013 r. jako nieużytek (na podstawie "Sprawozdania technicznego" sporządzonego przez Klasyfikatora A.M. i wprowadzeniu tejże zmiany do ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe). Przedmiotowa działka nie była i nie jest gruntem rolnym ani leśnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stąd przepisy powołane w decyzji Starosty nie miały do niej zastosowania. Potwierdza to samo Starostwo Powiatowe, które dokonało zmiany klasyfikacji działki w ewidencji na nieużytki. 3 W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 4. W piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej gminy z dnia [...] czerwca 2019 r. (k. 45) wniesiono o oddalenie skargi z powodu braku podstaw do jej uwzględnienia. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej gminy (inny niż autor pisma z dnia [...] czerwca 2019 r.) podtrzymał skargę i zawarte w niej zarzuty, wnosząc o jej uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.). wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że stanowisko procesowe zawarte w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia [...] czerwca 2019 r. wnioskującego o oddalenie skargi nie miało wpływu na wynik sprawy sądowej (inną kwestią jest, że stanowisko to jest w pełni trafne). 5. Przedmiotowa sprawa dotyczy trybu nadzwyczajnego, który jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Cechą postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przedmiot tego postępowania ogranicza się wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 k.p.a., z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym, a zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważności, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II GSK 1617/12 oraz 25 kwietnia 2013 r., I OSK 1822/11, CBOSA). Istotne jest również to, że ze względu na konstrukcję tej wady oraz jej skutek ocena jej wystąpienia dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. 6. Odnosząc się do zarzutów skargi oraz wniosku o stwierdzenie nieważności przypomnieć należy, że "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, a charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia. Z takimi sytuacjami mamy do czynienia wówczas, gdy proste zestawienie zastosowanej normy i decyzji, w której została ona zastosowana ujawnia oczywistą niezgodność. Oczywistość taka zachodzi w takich sytuacjach, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania lub nałożenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., II OSK 972/07, CBOSA). Z tej charakterystyki wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter wyjątkowy i wymaga stwierdzenia oczywistości naruszenia prawa. 7. Zdaniem sądu taka wada w niniejszym postępowaniu nie wystąpiła. Jak słusznie wskazało Kolegium fakt, że sporny grunt objęty obowiązkiem rekultywacji decyzją Starosty nie stanowił gruntu rolnego lub leśnego w rozumieniu obowiązującej w dacie wydania decyzji przez Starostę ustawy z dnia [...] lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 1995, Nr 16, poz. 78 ze zm.), nie miał wpływu na legalność kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dacie wydania art. 80 Prawa geologicznego i górniczego - obowiązujący w dacie wydania przez Starostę skarżonej wnioskiem Gminy decyzji – określał, że do rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stosuje się odpowiednio. Przepis ten znajdował się w rozdziale 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 1994 r., Nr 27, poz. 96 ze zm.) - Likwidacja zakładu górniczego i stanowił w art. 80 ust. 1, że: W razie likwidacji zakładu górniczego przedsiębiorca jest zobowiązany: 1) zabezpieczyć lub zlikwidować wyrobiska górnicze oraz obiekty i urządzenia zakładu górniczego, 2) zabezpieczyć nie wykorzystaną część złoża kopaliny, 3) zabezpieczyć sąsiednie złoża kopalin, 4) przedsięwziąć niezbędne środki chroniące wyrobiska sąsiednich zakładów górniczych, 5) przedsięwziąć niezbędne środki w celu ochrony środowiska oraz rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej. Zgodnie zaś z art. 80 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego do rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stosuje się odpowiednio. Z zastrzeżeniem przepisów art. 109 ust. 1 pkt 5, w sprawach dotyczących rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów właściwe są organy określone w tych przepisach. Przepis ten jest jasny ale podkreślić należy, że korespondował w ówczesnym stanie prawnym z treścią art. 126 ust. 2 prawa ochrony środowiska, nakładającego na podmiot prowadzący eksploatację złóż kopalin, między innymi, obowiązek prowadzenia rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywrócenia ich do właściwego stanu. W świetle art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych rekultywacja i zagospodarowanie gruntów były formami ochrony gruntów. Stosownie do treści art. 4 pkt 16, 17 i 18 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez rekultywację gruntów należało rozumieć nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. Z kolei "zagospodarowaniem gruntów" było rolnicze, leśne lub inne użytkowanie gruntów zrekultywowanych (art. 4 pkt 19 ustawy). Podobną funkcję pełniło przywracanie wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej (art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), do której to nastąpiło odesłanie w art. 80 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego. 8. Na tle przedstawionej analizy prawnej zarzut podnoszony przez stronę skarżącą jest więc oczywiście niezasadny. To zaś, że w decyzji Starosty zabrakło wyraźnego powołania się na przepis art. 80 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego nie jest wadą kwalifikowaną, tym bardziej, że, co podkreślano w doktrynie, nawet brak takiego odesłania nie stanowiłby przeszkody do rekultywacji terenów pokopalnianych na zasadach zawartych w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem taki obowiązek dało się wprowadzić z innych przepisów (por. A. Lipiński, R. Mikosz, Komentarz do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, stan prawny z okresu wydania decyzji Starosty, SIP LEX, tezy do art. 80). Wskazać dalej należy, że decyzja Starosty, tak jak stwierdziło to Kolegium zawiera wszystkie wymagane elementy, a w postępowaniu zostały złożone wymagane stanowiska. Uzasadnienie decyzji jest lakoniczne co wynikało w oczywisty sposób z faktu, że stan faktyczny nie był sporny, a decyzja została wydana zgodnie z wnioskiem strony, to jest właśnie Gminy, w oparciu o projekt przedstawiony przez stronę oraz w uzgodnieniu z tą właśnie gminą. Również organem właściwym w sprawie był Starosta, co wynikało wprost z art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. To, jakie zmiany ewidencyjne nastąpiły w stosunku do przedmiotowej działki już po wydaniu decyzji (skarżąca powołuje zmiany z roku 2013) nie ma żadnego znaczenia do istoty sprawy, bowiem stan podlegający ocenie pochodzić ma z daty wydania decyzji Starosty. W sprawie też, w sposób oczywisty, nie zachodzą inne przyczyny nieważności, które Kolegium oceniło z urzędu. Jeśli chodzi o decyzje Kolegium to odpowiada ona wszystkim wymogom prawa a przebieg postępowania administracyjnego nie budzi żadnych zastrzeżeń. Stan prawny i faktyczny sprawy podlegającej kontroli ustalono prawidłowo. Prawidłowa jest również kwalifikacja prawna. W toku postępowania strona skarżąca miała zagwarantowane wszystkie prawa procesowe. Z tych względów skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.). Odnosząc się do tła sporu i zarzutów stawianych decyzji Starosty można zauważyć, że wniosek o stwierdzenie nieważności, jak i dalsze stanowisko gminy w sprawie mają zapewne związek z prowadzonymi z udziałem lub przeciwko skarżącej postępowaniem o uznanie rekultywacji za zakończoną oraz egzekucją wykonania tego obowiązku. Bezzasadność tego wniosku, niezależnie od czytelnej intencji strony, wynika jednak wyłącznie z przyczyn, które rozważono wyżej.