II SA/Go 275/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant asystent sędziego Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją [...] Starosta Powiatowy w M., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, póz. 908, ze zm.) skierował W.N. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b - cytowanej wyżej ustawy, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii "A, B i T". Jednocześnie organ wyznaczył termin realizacji nałożonego obowiązku do dnia 31 marca 2008 roku. Przedmiotowa decyzja została wysłana na adres podany przez stronę, tj. na ul. [...] w M. i została odebrana w dniu 5 grudnia 2007 r. W miejscu podpisu odbiorcy znalazła się pieczęć firmowa PPHU "N." W. N. ul. [...] oraz nieczytelny podpis. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru orzeczenia brak jest wskazania, czy jest to podpis skarżącego, względnie kim osoba podpisana jest dla strony. Pismem [...] odwołanie od powyższej decyzji złożył W. N.. Pismo to zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 20 grudnia 2007 r. (data stempla pocztowego). Postanowieniem [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. z 2001 r. nr 79, póz. 856, ze zm.) oraz art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, iż decyzję organu l instancji strona otrzymała w dniu 5 grudnia 2007 r., a zatem termin do wniesienia odwołania według organu upłynął z dniem 19 grudnia 2007 r., natomiast strona odwołanie od tej decyzji wniosła w dniu 20 grudnia 2007 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Ponadto organ wskazał, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim złożył skarżący W. N. zarzucając naruszenie przepisów art. 42 i 43 k.p.a. poprzez nieskuteczne doręczenie decyzji organu l instancji oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych wydanego postanowienia. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów, zwrócenie się do urzędu pocztowego o informacje, w którym miejscu doręczono stronie korespondencję nadaną przez Starostwo Powiatowe w M. domagając się uchylenia "zaskarżonej decyzji organu" i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że korespondencja zawierająca decyzję organu l instancji została odebrana w jego miejscu pracy, zamiast w miejscu zamieszkania i to przez osobę nieupoważnioną do odbioru tego rodzaju pism. Ponadto skarżący wskazał, iż w tym czasie przebywał on za granicą, na którą to okoliczność przedstawił kserokopię biletu lotniczego (30.11.2007 - 7.12.2007), a o decyzji dowiedział się dopiero w dniu 18 grudnia 2007 roku, kiedy to sporządził odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w odpowiedzi na powyższą skargę, wniosło o jej oddalenie powołując się na wcześniej zawartą argumentację w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto organ podniósł, że korespondencja mimo tego, iż kierowana na adres domowy skarżącego była odbierana w jego miejscu pracy przez pracownika skarżącego M. S., a skarżący nigdy nie negował prawidłowości takiego doręczenia. Jednocześnie Kolegium wskazało, że jeśli pracownik nie byłby upoważniony do odbioru korespondencji, to za każdym razem winien odmówić doręczycielowi odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i uznał, że z uwagi na naruszenie obowiązujących przepisów, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedmiotowe orzeczenie należy uchylić. Zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jeżeli jednak pismo doręcza się w miejscu pracy adresata to winien on odebrać przesyłkę osobiście. Takie stanowisko też zajął Sąd Najwyższy, w postanowieniu [...], w którym stwierdził, iż "Doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.) może być dokonane wyłącznie adresatowi". W niniejszej sprawie, decyzja administracyjna adresowana do skarżącego została doręczona w miejscu pracy adresata decyzji, jednakże nie do jego rąk, lecz pracownika firmy. Skarżący co jest bezspornym, nie wskazywał zakładu pracy jako adresu do dokonywania doręczeń, a mimo to jak wynika z akt administracyjnych sprawy, korespondencja adresowana na adres zamieszkania była mu doręczana właśnie w miejscu pracy. Jednak w tej sytuacji niewątpliwie organ zarówno l jak i II instancji, adresując pisma na adres wskazany przez skarżącego, miał podstawy by uznać, że przesyłki kierowane były na właściwy adres. Należy zaznaczyć, iż kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje, tak jak reguluje to procedura cywilna, dopuszczenia możliwości doręczania pism w miejscu pracy także innym osobom niż adresat pisma. Art. 138 § 2 k.p.c. wyraźnie bowiem wskazuje, iż "Dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism". Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a właśnie na podstawie tych przepisów pisma doręczają organy administracyjne, nie przewidują doręczenia zastępczego w miejscu pracy, które winno zawsze nastąpić bezpośrednio do rąk adresata. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Do okoliczności faktycznych zalicza się także ustalenie prawidłowości doręczenia pisma ( decyzji, postanowienia ). Z akt administracyjnych nie wynika bowiem dlaczego, mimo kierowania przez organy pism bezpośrednio na adres zamieszkania skarżącego, wszelką korespondencję doręczyciel dostarczał na adres miejsca pracy strony i dlaczego korespondencję skierowaną do osoby fizycznej pozostawiał pracownikowi firmy, bez dokładnego opisu, czy przedmiotową przesyłkę doręczono adresatowi, który nie mógł lub nie chciał pokwitować jej odbioru, czy też osobie uprawnionej do odbioru przesyłki, lub dorosłemu domownikowi. Należy również zauważyć, iż zatrudniony pracownik firmy winien przy doręczaniu rozróżniać pisma adresowane do W.N. ul. Nowotki 22 i te kierowane do PPHU"N." W. N. [...]. Marginalnie zauważyć należy, iż po tym jak skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jego korespondencja była już odbierana w miejscu jego zamieszkania. Gwarancyjny charakter przepisów o doręczeniu, w połączeniu z zasadą pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), czynił niedopuszczalnym, a na pewno przedwczesnym, uznanie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zmianami ) orzekł jak w sentencji wyroku. Mając na uwadze fakt, iż skarżący na rozprawie podtrzymując wnioski zawarte w skardze złożył oświadczenie, że nie wnosi o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a., nie zasadził na jego rzecz z tego tytułu przedmiotowych kosztów postępowania.