II SA/Go 278/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adw. A.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy, powiększoną o należny podatek od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu A.J. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...]. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zostało wszczęte na wniosek byłej małżonki adresata decyzji, W.J.. Uzasadniając decyzję z dnia [...] listopada 2007r. Prezydent Miasta argumentował, iż A.J. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] od 13 maja 2003r. Odbywa bowiem karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym. Sąd Okręgowy orzekł eksmisję A.J. ze wspomnianego lokalu, bez orzekania o przydziale lokalu socjalnego. Obecnie w lokalu tym zamieszkuje W.J. wraz z dziećmi, z których najmłodsza, urodzona [...] r., jest małoletnia. Organ pierwszej instancji uznał, że po odbyciu przez niego kary pozbawienia wolności nie jest wskazane, żeby zamieszkał razem z rodziną tym bardziej, że został skazany prawomocnymi wyrokami za znęcanie się nad małżonką oraz dziećmi. Rozstrzygając sprawę Prezydent Miasta kierował się tym, by dalsze zamieszkiwanie A.J. we wspomnianym lokalu nie stanowiło zagrożenia dla jego rodziny. Organ zaznaczył przy tym, iż dokonanie wymeldowania z lokalu nie pozbawia osoby wymeldowanej prawa do niego. Instytucja zameldowania służy jedynie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca, zatem spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie wymeldowania. Na skutek odwołania wniesionego przez A.J., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie wymeldowania A.J. z pobytu stałego. Wojewoda wskazał, iż A.J. opuścił sporny lokal na skutek odbywania kary pozbawienia wolności. Orzeczona eksmisja nie jest podstawą do wymeldowania, podobnie jak naganne zachowanie się A.J., który znęcał się nad rodziną. Zdaniem Wojewody A.J. nie opuścił lokalu dobrowolnie i nie na trwałe, w związku z czym nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na wydanie wobec niego decyzji w przedmiocie wymeldowania. Na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła W.J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu skargi W.J., wyrokiem z dnia 5 czerwca 2008r. (Sygn. akt II SA/Go 214/08), uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2008r. nr [...]. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: k.p.a) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.,), decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ podkreślił, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że A.J. opuścił sporny lokal w związku z odbywaniem kary za znęcanie się nad rodziną. Potwierdzają to strony postępowania. Wojewoda wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wniosek o wymeldowanie A.J. złożyła jego była żona, dowodząc, że znęcanie się byłego męża nad nią i dziećmi oraz molestowanie przez niego małoletniej córki nie pozwala na ich wspólne zamieszkiwanie. Odebranie zaś przez siostrę skarżącego jego rzeczy osobistych świadczy o definitywnym opuszczeniu przez niego lokalu. Ponadto skarżący stwierdził, że o ile wnioskodawczyni zapewni mu inny lokal to dokona on wymeldowania ze spornego lokalu. W ocenie organu II instancji naganne zachowanie A.J. wobec małoletniej córki jest wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Dokonanie zaś wymeldowania skarżącego ma na celu zapobiec przed popełnieniem przez niego tego rodzaju czynów. Rodzaj i charakter czynu jakiego dopuścił się skarżący wyklucza dalsze wspólne zamieszkiwanie z rodziną. Decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2009r. stała się przedmiotem skargi A.J. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił brak właściwych ustaleń faktycznych, oraz dokonanie wymeldowania z powodu rodzaju i charakteru popełnionego czynu. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż organ odwoławczy stwierdził, że jego siostra zabrała z mieszkania wszystkie należące do skarżącego rzeczy, co świadczy o definitywnym opuszczeniu lokalu. Skarżący podkreślił, iż po aresztowaniu w maju 2003r. przez cały okres pobytu w zakładzie karnym (5 lat i 8 miesięcy) nikogo, nawet siostrę nie upoważniał do wzięcia z mieszkania wszystkich znajdujących się tam rzeczy. Skarżący podał, że już po aresztowaniu poinformował Prokuraturę i Sąd Rejonowy o tym, że jego była żona stwarza trudności siostrze, nie chcąc jej wydać z mieszkania części rzeczy, tj. odzieży, czy środków do higieny osobistej – niezbędnych na czas tymczasowego aresztowania. Skarżący wskazał, że W.J. zmusiła jego siostrę do wzięcia za pokwitowaniem rzeczy już zapakowanych, bez spisu ich zawartości, mówiąc siostrze, że jeśli tych rzeczy nie weźmie, to je wyrzuci. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał ponadto, że nie jest do przyjęcia to, że po odbyciu kary 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności wciąż się go karze i w dalszym ciągu widzi się w nim złoczyńcę. Podał, że przeszło miesiąc jest na wolności i nie zrobił żonie, czy też dzieciom żadnej krzywdy. Podkreślił, że za swoje czyny spłacił dług wobec społeczeństwa. Obecnie nie jest już tą samą osobą. Tak więc przyjmowanie złych prognoz co do zachowania skarżącego, jest dla niego krzywdzące. Dokonanie zaś wymeldowania z powodu kiedyś popełnionych przestępstw jest niesprawiedliwe, gdyż skarżący nie popełnił ponownie przestępstwa podobnego do tych za które został skazany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę między innymi decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, a oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...], jest zgodna z prawem, a okoliczności podniesione w skardze nie podważają jej legalności. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten obliguje organ do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Kluczową kwestią przy rozpatrywaniu skargi było rozstrzygnięcie, czy organy administracji obu instancji prawidłowo zastosowały cytowany wyżej przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Rozważania w powyższym zakresie muszą być jednak poprzedzone przedstawieniem istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę decyzji Prezydenta Miasta orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Z akt sprawy wynika, że W.J. i A.J. byli współwłaścicielami lokalu mieszkalnego przy ul. [...], na zasadzie małżeńskiej wspólności majątkowej. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2004 r., sygn. akt II K 527/03 A.J. został uznany za winnego tego, że w okresie od 1997 r. do 2002 r. wykorzystując stosunek zależności, przemocą i groźbami bezprawnymi, wielokrotnie w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu doprowadził swoją małoletnią córkę P.J. urodzoną [...] r. do obcowania płciowego oraz poddania się innym czynnościom seksualnym, tj. czynu z art. 197 § 1 i 2 kk, art. 199 kk, art. 200 kk, art. 201 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz tego, że w okresie od czerwca 2002 roku do marca 2003 roku znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żoną W.J. oraz psychicznie nad swoimi małoletnimi dziećmi P. i T.J., tj. o czyn z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Za te czyny Sąd wymierzył A.J. karę łączną pięciu lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt VII Ka1330/04 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy powyższe orzeczenie. Kolejnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt II K 670/05 A.J. został uznany za winnego tego, że w okresie od lipca 2001 r. do stycznia 2002 r. znęcał się psychicznie nad swoją żoną W.J. oraz małoletnimi dziećmi – P.T. i S.J., tj. o czyn z art. 207 § 1 kk i za ten czyn został skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt I2C 33/06 Sąd Okręgowy rozwiązał przez rozwód małżeństwo W.J. i A.J. a także m.in. pozbawił A.J. władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem stron S.J. oraz orzekł jego eksmisję ze wspólnego mieszkania położonego w [...]. A.J. odbywał karę pozbawienia wolności do dnia [...] listopada 2008 r. W toku postępowania administracyjnego W.J. podnosiła, iż siostra A.J. odebrała ze spornego mieszkania za pokwitowaniem wszystkie należące do niego rzeczy, co zdaniem W.J. świadczy o definitywnym i dobrowolnym opuszczeniu przez niego lokalu. Z pism składanych w toku postępowania przez skarżącego wynika, iż część jego osobistych rzeczy w spornym lokalu pozostała. Twierdził ponadto, że gotów jest zgodzić się na wymeldowanie z lokalu przy ul. [...], o ile była małżonka wypłaci mu równowartość jego udziału we własności lokalu bądź zapewni lokal zastępczy o podobnym standardzie. Wymeldowanie ze spornego lokalu uzależnił ponadto od zakończenia sprawy o podział majątku wspólnego. W toku postępowania strony poruszały również wiele kwestii związanych z finansami oraz zaspokajaniem potrzeb rodziny w okresie trwania małżeństwa. Podkreślić należy, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Ocena prawna wyrażona przez ten Sąd i wskazania co dalszego postępowania wiążą zatem, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a), Wojewodę, jak i Sąd rozpoznający przedmiotową skargę. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 czerwca 2008r. stwierdził, że przesłanką wydania przez organ administracji publicznej decyzji o wymeldowaniu jest nie tylko samo fizyczne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, ale również powzięty dobrowolnie zamiar takiego zachowania. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że trwały i dobrowolny zamiar opuszczenia lokalu powinien dać się wyinterpretować z okoliczności obiektywnych, jak przykładowo wyprowadzenie się wraz z zabraniem wszystkich swoich rzeczy (np. wyroki NSA z 18 grudnia 2002 r., V SA 935/02, z 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, z 13 lutego 2002 r., II SA/Wr 15/2000; wyrok WSA w Białymstoku, II SA/Bk 563/06). Sąd stanął na stanowisku, że ustalając istnienie zamiaru trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy, w szczególności należy dogłębnie przeanalizować zachowanie osoby, której dotyczy wymeldowanie, skutkiem którego to zachowania było opuszczenie miejsca dotychczasowego pobytu. Sąd zważył na okoliczność, że sprawca, który popełnia przestępstwo umyślne, a takimi przestępstwami były czyny, za które A.J. został skazany, musi liczyć się z tym, że jego zachowanie spotka się z sankcją karną ze strony wymiaru sprawiedliwości. Decydując się na popełnienie przestępstwa umyślnego, wypełniającego jednocześnie znamiona żart. 197 § 1 i 2 kk, art. 199 kk, art. 200 kk oraz art. 201 kk, nacechowanego niewątpliwie wysokim stopniem społecznej szkodliwości, a nadto przestępstwa znęcania się nad członkami najbliższej rodziny, sprawca musi brać pod uwagę nie tylko nieuchronność kary, ale także to, że organy państwa uczynią wszystko co dozwolone w granicach prawa, aby zapobiec popełnieniu przez sprawcę tego rodzaju czynów w przyszłości. Jednym ze środków do osiągnięcia tego celu jest odizolowanie sprawcy od ofiar (w tym przypadku od dzieci) przykładowo poprzez pozbawienie wykonywania władzy rodzicielskiej, co też zostało orzeczone wobec A.J. wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt I2C 33/06. Innym tego rodzaju środkiem będzie uniemożliwienie dalszego wspólnego zamieszkiwania sprawcy i ofiary przestępstwa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dobro rodziny, a w szczególności dobro dzieci przemawia za podjęciem wszelkich prawem dopuszczalnych kroków w celu ochrony ich bezpieczeństwa i spokojnego bytu. Sąd stwierdził, że rozstrzygając niniejszą sprawę należy kierować się wykładnią systemową obowiązujących przepisów prawa. Należy zatem wziąć pod uwagę to, iż skoro na skutek zastosowania odpowiednich norm prawa rodzinnego i prawa karnego doszło do sytuacji, w której skarżący został odizolowany (w dopuszczalnym prawnie zakresie) od członków jego rodziny, to również w dziedzinie prawa administracyjnego wymagana jest konsekwencja w tym przedmiocie. Konsekwencje prawne czynów jakich dopuszczał się wobec członków swojej rodziny skarżący, należą do tych okoliczności, które są powszechnie znane w społeczeństwie. Stąd też osoba, która kierując się wolną wolą popełnia opisanego wyżej czynu, musi liczyć się ze stosowną reakcją ze strony państwa. W tym właśnie przejawia się element dobrowolności opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu. Zastosowanie przedstawionego wyżej rozumowania w toku wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych prowadzi do konkluzji, że przepis ten znajdzie zastosowanie również do sprawcy przestępstwa umyślnego popełnionego wobec domowników, który za ten czyn odbywa karę pozbawienia wolności, przy czym rodzaj i charakter popełnionego przestępstwa w sposób oczywisty wykluczają dalsze wspólne zamieszkiwanie sprawcy z ofiarą, bądź ofiarami przestępstwa. W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, że przepis art. 28 k.p.a przyznaje prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym każdemu, czyjego interesu prawnego to postępowanie dotyczy. W niniejszej sprawie stroną postępowania administracyjnego o wymeldowanie A.J. był on sam, oraz jego była małżonka W.J., która dodatkowo jest przedstawicielem ustawowym ich małoletniej córki S.J.. Załatwienie sprawy przez organ administracyjny powinno polegać na prawidłowym zastosowaniu normy prawnej w oparciu o wnikliwie ustalony stan faktyczny sprawy. Organ administracyjny rozstrzygając sprawę powinien brać pod uwagę całość systemu prawnego obowiązującego na datę orzekania w danej sprawie. Sąd zwrócił uwagę na uprawnienie W.J. oraz jej dzieci do domagania się, nie tylko od organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, ale również od innych organów władzy publicznej, podjęcia prawem dozwolonych środków w celu ochrony ich praw oraz zapobieżenia sytuacjom, których ofiarami padły w przeszłości. Zaprezentowana wyżej wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ma w ocenie Sądu przekonujące uzasadnienie normatywne, wynikające z Konstytucji RP, bowiem wszelkie przepisy prawne powinny być interpretowane z uwzględnieniem zasad wynikających z ustawy zasadniczej. Przepis art. 18 Konstytucji RP stanowi, że małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei zgodnie z art. 72 ust. 1 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. Z przepisów tych można wyprowadzić prawo rodziny do zapewnienia ochrony ze strony państwa przed ewentualnymi przestępstwami przeciwko rodzinie i opiece, a także prawo małoletniego dziecka do zapewnienia ochrony przed popełnianymi w stosunku do niego przestępstwami przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. W doktrynie prawa konstytucyjnego, jak wskazał Sąd sformułowano koncepcję prewencyjnej ochrony praw i wolności jednostki. Polega ona na tym, że jednostka może wezwać odpowiedni organ, aby ten podjął działania zapobiegające zagrożeniu lub naruszeniu jej praw i wolności bądź przynajmniej podjął działania mające na celu zmniejszenie zagrożenia albo niebezpieczeństwa ich naruszenia (B. Banaszak, Prawo konstytucyjne, C.H. Beck Warszawa 2004, s. 478). W sytuacji faktycznej, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, wydanie przez organ meldunkowy decyzji o wymeldowaniu osoby dopuszczającej się czynów zabronionych przeciwko członkom swojej rodziny, stanowi tego rodzaju prewencyjną ochronę praw i wolności osób narażonych na to, że staną się ofiarami przestępstwa. Powyższa wykładnia jest w ocenie Sądu również o tyle słuszna, że przyczynia się do zachowania spójności systemu prawnego w zakresie ochrony wolności i praw ofiar przestępstw. Odmowa wymeldowania A.J., a co za tym idzie, umożliwienie mu powrotu do lokalu przy ul. [...] sprawiłaby, że działanie mające na celu ochronę dobra małoletniej S.J. poprzez pozbawienie A.J. władzy rodzicielskiej nad dzieckiem mogłoby zostać zagrożone. Sąd podkreślił także, że podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego kwestia formułowanej wobec niego ewentualnej pozytywnej prognozy kryminologicznej nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie administracyjnej sprawy o wymeldowanie. Dobre zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary czy też postępy w resocjalizacji mają znaczenie na gruncie prawa karnego, w sprawach takich jak warunkowe przedterminowe zwolnienie czy przerwa w odbywaniu kary. W przypadku przestępstw tego rodzaju, jakie popełniał uczestnik niniejszego postępowania, a zwłaszcza przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, których dopuszczał się on wobec swojej małoletniej córki, organy administracji publicznej muszą przede wszystkim chronić dobro małoletniego dziecka. Nie ma żadnych wątpliwości, że prawo uczestnika do powrotu po odbyciu kary do poprzedniego miejsca pobytu nie może uzyskać pierwszeństwa w zestawieniu z koniecznością ochrony dobra rodziny, w tym małoletniego dziecka. Ponadto wymeldowanie A.J. z pobytu stałego przy ul. [...] w żaden sposób nie wpłynie na jego tytuł prawny do przedmiotowego lokalu, tj. udział we współwłasności. Sprawa zameldowania, mająca swoje źródło w przepisach prawa administracyjnego oraz tytuł prawny do lokalu, należący do sfery prywatnoprawnej to dwie odrębne, niezależne od siebie kwestie. W wytycznych dla organu odwoławczego Sąd podkreślił, że organ powinien poddać sprawę ponownej analizie w kontekście zaprezentowanej wyżej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uwzględniającej zasady wynikające z Konstytucji RP oraz zasadę spójności systemu prawnego. Przenosząc powyższe rozważania Sądu na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2008r., sprostał wskazaniom Sądu co do dalszego postępowania. Podkreślenia przede wszystkim wymaga to, iż samego faktu pozbawienia wolności nie można wiązać w każdym przypadku z brakiem spełnienia przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu w świetle przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W niniejszej sprawie mamy do czynienia w taką sytuacją. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący skazany został za przestępstwo znęcania się fizycznego i psychicznego nad członkami rodziny oraz przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Zasadne jest zatem stanowisko organu odwoławczego (w kontekście wyroku Sądu z dnia [...] czerwca 2008r.), iż dokonanie wymeldowania skarżącego ma zapobiec popełnieniu przez niego tego rodzaju czynów, zaś rodzaj i charakter czynu jakiego dopuścił się skarżący wyklucza dalsze wspólne zamieszkiwanie z rodziną. Skarżący przez swoje naganne zachowanie wobec członków rodziny – żony oraz dzieci, doprowadził do tego, iż opuszczenie miejsca pobytu stałego miało charakter dobrowolny i trwały. Zasadnie zatem organy obu instancji zastosowały przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wymeldowały skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu to, że powodem wymeldowania był rodzaj i charakter popełnionego przez niego czynu. Skarżący podkreśla, że po odbyciu kary pozbawienia wolności, będąc przeszło miesiąc na wolności, nie zrobił byłej żonie, czy dzieciom "żadnej krzywdy". Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, iż postawa skarżącego po odbyciu kary pozbawienia wolności nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy o wymeldowanie. W niniejszej sprawie okolicznością przesądzającą o konieczności wymeldowania skarżącego była jego dotychczasowa naganna postawa. Ponadto jak słusznie wskazał organ odwoławczy odebranie przez siostrę skarżącego jego rzeczy osobistych świadczy o definitywnym opuszczeniu przez niego lokalu. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2009r. podnosi, iż organy naruszyły art. 28 k.p.a, ponieważ pozbawiły skarżącego prawa strony w postępowaniu, które jego dotyczy. Powyższy zarzut jest w ocenie Sądu niezasadny albowiem skarżący brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu a zatem nie był pozbawiony legitymacji strony postępowania. Materiał dowody zebrany w sprawie w postępowaniu administracyjnym został właściwie oceniony. Wydana decyzja odpowiada wymogom przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stąd też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi. Przyznanie adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego, wykonane na zasadzie przyznanego prawa pomocy, nastąpiło w oparciu o treść art. 250 p.p.s.a oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one wynagrodzenie za czynności adwokata w kwocie 240 złotych powiększoną o należny podatek VAT wyliczony według stawki obowiązujące w dniu orzekania.