II SA/Go 282/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów wynikających z przechowywania, oszacowania oraz likwidacji samochodu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...], II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata P.A. kwotę 2 400 (dwa tysiące czterysta) złotych wraz z należną stawką podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. 1. W dniu [...] grudnia 2006 r. funkcjonariusze Policji zabezpieczyli należący do M.R. samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Przyczyną zatrzymania pojazdu i wydania na podstawie art. 130a ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ( Prd) dyspozycji usunięcia go z drogi ( dyspozycja nr [...]) było "kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości". W tym samym dniu usunięty z drogi pojazd umieszczony został na parkingu strzeżonym. Komenda Powiatowa Policji w dniach [...] września 2010 i [...] września 2011 r. skierowała do właściciela zawiadomienie o usunięciu pojazdu wraz z pouczeniem o koniecznych warunkach dokonania tej czynności. Dodatkowo w piśmie z [...] września właściciel pojazdu został pouczony, iż nieodebranie go w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia z drogi skutkować będzie uznaniem, że pojazd został porzucony z zamiarem wyzbycia się go i na mocy art. 130a ust 10 Prd i o jego przejściu na rzecz Skarbu Państwa. W dniu 5 października 2011 r. Komenda Powiatowa Policji przekazała dokumentację dotyczącą usuniętego z drogi pojazdu Starostwu. 2. Pismem z [...] grudnia 2011 r. Starosta wezwał M.R. do odbioru pojazdu w terminie 7 dni, jednocześnie pouczając, iż w przypadku nieodebrania go, po upływie 30 dni od dnia odbioru powiadomienia zostanie złożony wniosek do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Wobec braku reakcji właściciela wnioskiem z dnia Starosta wystąpił o orzeczenie przepadku pojazdu rzecz Powiatu. Sąd Rejonowy prawomocnym postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...] orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu. Po uzyskaniu opinii biegłego co do wartości pojazdu, pojazd został przekazany do stacji demontażu i zdemontowany [...] marca 2013 r., a następnie w dniu [...] kwietnia 2013 r. wyrejestrowany. 3. Pismem [...] marca 2016 r., doręczonym w dniu 19 kwietnia 2016 r., organ I instancji powiadomił M.R. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz likwidacji pojazdu. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016r. M.R. zaprzeczył aby powiadomiony został o wymogach formalnych odbioru samochodu. Wskazał że wcześniejsze pisma odebrał jego ojciec M.R. ( ur. w 1917 r. ) i sąsiadka H.D. jego była teściowa z którą nie utrzymuje kontaktu. On sam odebrał pismo z Komendy Policji z [...] września 2011 r. w którym nie było pouczenia o konieczności ponoszenia kosztów objętych wszczętym postępowaniem. Jego treść utwierdziła go w przekonaniu że pojazd uznany został za porzucony z zamiarem wyzbycia się go i z dniem [...] marca 2007 r. przeszedł na własność Skarbu Państwa. Dopiero pismo z dnia [...] grudnia 2011 r. zawierało pouczenie o kosztach jednakże pozostawał w przekonaniu, iż nie jest już jego właścicielem. Po zajściu w dniu [...] grudnia 2006 r. zasięgał porady prawnej uzyskując informację, iż samochód przepadł na rzecz Skarbu Państwa w czym nadal utwierdziła go korespondencja z dnia [...] września 2011 r. W takiej sytuacji próba obciążania go po niemal 10 latach kosztami przechowywania samochodu świadczy o opieszałości organów i urzędników. 4. Wobec ustalenia w oparciu o uzyskane dokumenty ze sprawy karnej [...], Sądu Rejonowego, że pojazdem w dniu [...] grudnia 2006 r. kierował A.R., pismem z [...] kwietnia 2016 r. Starosta wszczął postępowanie wobec tej osoby zważywszy na regulację art. 10h i 10i Prd, w myśl której jeżeli w chwili usunięcia pojazdu z drogi znajdował się on we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego tytułu prawnego niż własność, osoba ta jest solidarnie zobowiązana do pokrycia takich kosztów . 5. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] Starosta - powołując się na art. 130a ust.10h,10j i 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. ) - orzekł o ustaleniu na kwotę 22.128,14 zł kosztów wynikających z przechowywania od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] marca 2013 r. oraz oszacowania i likwidacji samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz zobowiązał solidarnie M.R. (skarżącego) oraz A.R. do zapłaty tej należności w terminie wynikającym z art. 130a ust. 10j Prd. W oparciu o uchwały Rady Powiatu podjęte w sprawie ustalenia wysokości opłat i kosztów związanych z usunięciem i przechowaniem pojazdów tj. uchwałę nr XIII/64/2007 z dnia 26 października 2007r., uchwałę nr LI/290/2010 z dnia 29 października 2010, uchwalę nr XIII/74/2011 z 28 czerwca 2011 r., uchwałę nr XLIII/286/2013 z 29 listopada 2013 r. oraz rachunek biegłego skarbowego nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. organ I instancji wyliczył koszty na kwotę 22.128,14 zł obejmujące: 1). koszty przechowywania pojazdu w okresie od [...] września 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r. (153 dni x 8,00 zł) - 1 224,00 zł 2). koszty przechowywania pojazdu w okresie od dnia [...] lutego 2011 r. do [...] sierpnia 2011 r. (198 dni x 7,93 zł) - 1 570,14 zł; 3). koszty przechowywania pojazdu w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do [...] marca 2013 r. (583 dni x 33,00 zł) - 19 239,00 zł, 4). koszty oszacowania pojazdu przez biegłego - 95,00 zł . 6. W odwołaniu od decyzji M.R. wskazał, iż w dniu wydania dyspozycji usunięcia z drogi pojazd był sprawy, a z opinii biegłego szacującej jego wartość wynika, że został pocięty i zdekompletowany. Wskazywał, że ze względu na trudną sytuację finansową i zdrowotną oraz znikomą wartość samochodu uznał, że w związku ze zdarzeniem z [...] grudnia 2016 r. nie odbierze pojazdu z parkingu. Pozostawał w przekonaniu, iż z upływem [...] czerwca 2007 r. pojazd stał się własnością Skarbu Państwa w czym utwierdziło go dodatkowo pismo Starosty z dnia [...] września 2011 r. że pojazd uznano za porzucony i już [...] marca 2007 r. przeszedł on na rzecz Skarby Państwa. Ponownie stwierdził iż obciążanie go kosztami po 10 latach jest bezpodstawne. Nie było bowiem problemów z ustaleniem właściciela pojazdu, a należności uległy przedawnieniu. 7. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 130a ust 1 pkt 1 i 2, ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. , poz. 1131 ze zm. ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż materialną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 130a ust. 10h Prd, zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i, zaś organem właściwym do wydania decyzji o zapłacie tych kosztów pozostaje starosta. SKO stwierdziło, iż auto należące do skarżącego M.R. usunięto z drogi [...] grudnia 2006 r., w związku ze stanem nietrzeźwości kierującego pojazdem A.R., po czym pojazd pozostawiono na parkingu strzeżonym. Pojazd ten nie został odebrany przez właściciela pomimo upływu 3- miesięcznego okresu przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, określonego w art. 130a ust. 10 ustawy i pomimo wyznaczenia dodatkowego, 30-dniowego terminu do odbioru pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu. W tej sytuacji SKO przyjęło, że spełnione zostały wszystkie warunki przewidziane w art. 130a ust. 10 i ust. 10a Prd wymagane do wydania decyzji w przedmiocie zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu - art. 130a ust. 10h Prd. SKO podkreśliło, iż sprawa dotyczy pojazdu, który został usunięty z drogi w 2006 r., to jest w okresie obowiązywania regulacji art. 130a Prd w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 ze zm., dalej jako: ustawa nowelizująca), która weszła w życie z dniem 4 września 2010 r. Przepis intertemporalny - art. 13 tej ustawy - stanowi, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prd w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że właściciela pojazdu obciążają koszty przechowywania pojazdu naliczone dopiero od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, to jest od dnia 4 września 2010r. Datą końcową naliczenia kosztów przechowania jest moment zakończenia postępowania (art. 130a ust. 10h ustawy), przy czym przez "zakończenie postępowania" należy, zdaniem Kolegium, rozumieć datę odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego i złomowania go. W ocenie organu odwoławczego, Starosta prawidłowo ustalił i obciążył M.R. kosztami przechowania pojazdu za okres od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] marca 2013 r. (data oddania pojazdu z miejsca przechowania do demontażu). Pozostawał on bowiem właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, co potwierdził w odwołaniu. SKO uznało za prawidłowe przyjęte do wyliczenia należności stawki za przechowywanie pojazdów wynikające z kolejnych uchwał Rady Powiatu w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdów z drogi i ich parkowanie na parkingach strzeżonych oraz koszt oszacowania wartości pojazdu przez biegłego. Dalej SKO wskazało, że koszty związane z usunięciem pojazdu z drogi na podstawie dyspozycji Policji, o których mowa w art. 130a ust. 10h Prd, ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a ich katalog obejmuje wszystkie koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, szacowaniem wartości od momentu wydania dyspozycji do zakończenia postępowania. Organ nie naliczył kosztów za usunięcie pojazdu, ponieważ usunięcie pojazdu nastąpiło przed dniem 4 września 2010 r. Datą końcową naliczania kosztów przechowania pozostawała data odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego i zezłomowania go tj. [...] marca 2013 r. SKO podkreśliło też, że przepisy Prd nie pozwalają na miarkowanie kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10 h ustawy, biorąc pod uwagę określone okoliczności sprawy. Przywołana ustawa, nie przewidywała także możliwości odstąpienia przez starostę od ustalenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. 8. W złożonej osobiście skardze M.R. wniósł o uchylenie decyzji SKO . W jej motywach ponowił okoliczności podniesione już w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Powoływał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie III CZP47/07, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 czerwca 2005 r. oraz przedawnienie dochodzonych należności. Powoływał się na swe uzasadnione przekonanie, iż nie jest właścicielem pojazdu oraz niezrozumiałą opieszałość i zaniechanie organów jak też wzajemne przekazywanie przez nie sobie dokumentów w sytuacji gdy właściciel pojazdu był znany od dnia wydania dyspozycji. Podkreślał fakt dysponowania przez Powiat pojazdem jeszcze przez orzeczeniem przez Sąd Rejonowy na jego rzecz przepadku, co potwierdzają daty wydanych poleceń jego przemieszczenia na inny parking i stację demontażu. Wywodził, iż nie może ponosić konsekwencji niestabilności przepisów a koszty przechowania pojazdu powinien ponosić Powiat skoro dysponował nim jak właściciel. 9. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 10. Uczestnik postępowania A.R. nie zajął stanowiska w sprawie. 11. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego M.R. adwokat P.A. sprecyzował zarzuty i uzupełnił motywy skargi. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego obejmujące naruszenia art. 130a ust. 10h Prd przez jego niewłaściwą, zawężającą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego oraz błędne uznanie, iż zasadnym było obciążenie skarżącego kosztami przechowywania pojazdu w okresie gdy nie był już jego właścicielem bowiem pojazd został przez niego porzucony z zamiarem wyzbycia się i przeszedł na własność Skarbu Państwa. Zarzucił też naruszenie "przepisów prawa materialnego" tj. art. 7b w zw. z art. 12 Kpa poprzez brak szybkich działań organ , co skutkowało wydaniem decyzji po upływie 10 lat od jego usunięcia z drogi i przejściu na rzecz Skarbu Państwa. Dalej zarzucił naruszenie "prawa materialnego" tj. art. 7 i 77 § 1 Kpa przez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jak również pominięcie ustalenia istotnego faktu – kto był właścicielem pojazdu w okresie po jego usunięciu z drogi, oraz naruszenia art. 107 § 3 Kpa poprzez brak rozważań w uzasadnieniu decyzji dlaczego wniosek do Sadu rejonowego o przeczenie przepadku na rzecz Powiatu nie został skierowany niezwłocznie po wejściu ustawy nowelizującej ale dopiero z końcem 2012 r. oraz wejścia przez organ w posiadanie wykazu pojazdów zatrzymanych dopiero z dniem [...] października 2011 r. W uzasadnieniu pisma w szczególności zarzucał wadliwość przyjęcia przez organy, iż skarżący zobowiązany jest do ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu za okres od [...] września 2010 r. do [...] marca 2013 r. w sytuacji gdy w tym okresie skarżący nie był już jego właścicielem bowiem porzucił pojazd z zamiarem jego wyzbycia się wobec czego własność pojazdu przeszła na Skarb Państwa. Zarzucał, iż organ nie poczynił żadnych ustaleń co do tego w jakim zakresie koszty przechowywania pojazdu należy uznać za uzasadnione w kontekście opieszałego działania organów właściwych w sprawie. Skarżącego bowiem mogłyby obciążać ewentualnie jedynie koszty będące normalnym skutkiem okoliczności związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. 12. Na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wraz z jej wywodami i zarzutami podniesionymi w piśmie z [...] sierpnia 2017 r. Uczestnik postępowania nie stawił się, przesyłając pełnomocnictwo udzielone skarżącemu ( swemu ojcu ) M.R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 13. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu jego wydania. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( aktualnie tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej jako: Ppsa ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od zarzutów, żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 14. Dokonując kontroli legalności działań organów administracji publicznej w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty naruszały prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzjami tymi ustalono należność za przechowywanie samochodu marki [...] nr rej. [...] za okres od [...] września 2010 r. do [...] marca 2013 r. nakładając obowiązek ich uiszczenia solidarnie przez skarżącego, jako właściciela pojazdu oraz uczestnika postępowania jako dysponującego pojazdem w dniu jego zatrzymania i wydania dyspozycji usunięcia go z drogi na podstawie innego tytułu niż własność. Za podstawę prawną swych rozstrzygnięć organy obu instancji przyjęły art. 130a ust. 10h oraz 10i w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r. 15. Do dnia wejścia w życie powoływanej wcześniej nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym ( tj. do 3 września 2010 r. ) kwestie usuwania, przemieszczania i blokowania pojazdów regulował wyczerpująco art. 130a ust. 1 - 11 Prd. Zgodnie z art. 130a ust. 10 Prd w brzmieniu sprzed nowelizacji pojazd usunięty w trybie określonym w art. 130a ust. 1 i 2 Prd nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy upływem wskazanego 6-miesięcznego okresu. Szczegółowo tryb postępowania w sprawie przejścia z mocy ustawy porzuconych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa regulowało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 191, poz. 1377 ze zm. - dalej określane jako "rozporządzenie MSWiA z 16 października 2007 r."). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. 16. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 orzekł, m.in. iż przepis art. 130a ust. 10 Prd w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zaś art. 130a ust. 11 pkt 3 Prd jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji. Trybunał jednocześnie odroczył utratę mocy obowiązującej tych przepisów o 12 miesięcy od chwili opublikowania wyroku. W następstwie tego wyroku TK ustawodawca wprowadził zmiany do art. 130a Prd poprzez dodanie (wskazaną wyżej ustawą nowelizującą z dnia 22 lipca 2010 r.) ustępów 10a – 10l. W Prawie o ruchu drogowym w znowelizowanym brzmieniu zmieniono zasady orzekania o odejmowaniu własności w ten sposób, że obecnie przejście własności pojazdu usuniętego z drogi następuje na rzecz powiatu (poprzednio Skarbu Państwa) i nie z mocy prawa, lecz wymaga konstytutywnego postanowienia sądu orzekającego przepadek (art. 130a ust. 10 Prd - w znowelizowanym brzmieniu). Dopiero zatem od dnia [...] września 2010 r. w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 lub 2 Prd – starosta uzyskał uprawnienie występowania do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Wedle przepisów znowelizowanych, po orzeczeniu przepadku przez sąd, na podstawie art. 130a ust. 10h Prd starosta w odrębnej decyzji obciąża dotychczasowego właściciela kosztami zagospodarowania pojazdu powstałymi od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia. 17. W niniejszej sprawie samochód stanowiący własność skarżącego został usunięty z drogi w dniu [...] grudnia 2006 r. Skarżący auta nie odebrał, a zatem sześciomiesięczny termin o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prd (w brzmieniu sprzed nowelizacji) upłynął z dniem 17 czerwca 2007 r., czyli jeszcze przed utratą mocy obowiązującej przez ten przepis, a nawet jeszcze przed datą opublikowania wyroku TK z 3 czerwca 2008 r. ( co nastąpiło w Dzienniku Urzędowym z 11 czerwca 2008 r., Nr 200, poz. 649). W sprawie bezsporne jest, że w okresie od upływu wskazanego terminu do dnia utraty mocy obowiązującej przez art. 130a ust. 10 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 16 października 2007 r., właściwy naczelnik urzędu skarbowego nie orzekł o przejęciu samochodu skarżącego na rzecz Skarbu Państwa. O przepadku samochodu skarżącego orzekł dopiero Sąd Rejonowy postanowieniem z [...] stycznia 2013 r., co skłoniło organy do wydania decyzji o ustaleniu na podstawie art. 130a ust. 10h Prd obciążających skarżącego kosztów przechowywania pojazdu od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] marca 2013 r. 18. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie takie nastąpiło bezpodstawnie. Niemniej nie jest trafne zasadnicze twierdzenie strony skarżącej, iż wynikło to z faktu, że M.R. utracił własność pojazdu na rzecz Skarbu Państwa poprzez sam fakt upływu terminu wynikającego z art. 130a ust. 1 Prd jeszcze przed utratą przez ten przepis mocy obowiązującej. Dostrzec należy, iż na gruncie art. 130a ust. 10 Prd, przed zapadnięciem wyroku TK z 3 czerwca 2008 r., sądy administracyjne przyjmowały, iż upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powodował, że nieodebrany w tym terminie pojazd stawał się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wprawdzie - jak akcentowano - zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 16 października 2007 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego, co mogłoby sugerować, iż decyzja wydana w omawianym trybie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa tytułu własności pojazdu znaczenie konstytutywne, jednakże w świetle postanowień przepisów Prd nie ulegało wątpliwości, że decyzja taka miała wyłącznie charakter deklaratoryjny, bo potwierdzała tylko to co nastąpiło z mocy ustawy. W świetle powyższych regulacji terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa - jako właściciela pojazdu - kosztów przechowania pojazdu pozostawał moment, w którym upłynął 6-miesieczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa stawał się właścicielem pojazdu i wchodził w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela ( vide: wyrok NSA z 10 marca 2009 r. w sprawie I OSK 1399/08 oraz uchwała NSA z 29 listopada 2010 r. w sprawie I OPS 1/10 - baza orzeczeń nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie, przy ustalaniu daty utraty prawa własności pojazdu przez skarżącego, nie można jednak pominąć pozostawania w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z [...] stycznia 2013 r. orzekającego o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Zgodnie bowiem z art. 365 § 1 Kpa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy oraz inne organy państwowe oraz organy administracji publicznej. Wskazuje się w orzecznictwie, że treścią nakazu wynikającego z art. 365 § 1 Kpc jest powinność uwzględniania stanu prawnego wynikającego z utożsamianego z powagą rzeczy osądzonej prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (vide: wyrok SA w Warszawie I ACa 1451/14, LEX 2272079). Tym samym Sąd i organy orzekające w niniejszej sprawie pozostawały związane stwierdzeniem, że skarżący utracił własność pojazdu z dniem uprawomocnienia się tego postanowienia. Stało to na przeszkodzie ustaleniu, iż w dacie wydawania tego orzeczenia przedmiotowy samochód stanowił własność Skarbu Państwa, na rzecz którego przeszedł wobec faktu samego upływu terminu wynikającego z art. 130a ust. 10 Prd. 19. Należy też zwrócić uwagę, że z dniem 12 czerwca 2009 r., czyli z upływem terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 130a ust. 10 Prd, dotychczas właściwe organy administracyjne (właściwi naczelnicy urzędów skarbowych) utraciły kompetencję do wydawania decyzji o przejściu nieodebranych samochodów na rzecz Skarbu Państwa. Jak wskazano we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, po nowelizacji Prd o przepadku pojazdu na rzecz powiatu orzeka sąd powszechny na wniosek starosty. Tym samym, po tej dacie, postanowienie sądowe o przepadku stało się jedyną prawnie dopuszczalną formą odjęcia własności pojazdu. Dyskusyjna pozostawała oczywiście kwestia dopuszczalności wystąpienia przez właściwe organy z powództwem o ustalenie, iż prawo własności pojazdu przysługiwało Skarbowi Państwa (art. 189 Kpc), lecz wobec istnienia prawomocnego postanowienia o przepadku, wszelkie rozważania na ten temat pozostają bezprzedmiotowe. 20. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 analizowanej ustawy nowelizującej Prd, w przypadkach w których termin określony w art.130a ust. 10 ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji, upłynął przed dniem wejścia w życie tejże ustawy nowelizującej i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności na rzecz Skarbu Państwa, odpowiednio stosowało się art. 11 ustawy nowelizującej. Z niego z kolei wynikało, że w przypadkach, gdy termin o jakim mowa w art. 130a ust. 10 Prd rozpoczął się i nie zakończył się przed utratą jego mocy obowiązującej, przepadek orzeka się na rzecz powiatu. Z przepisów tych wynikało również, że z wnioskiem o przepadek występuje starosta. Oznacza to, że ten tryb postępowania dotyczył wszystkich przypadków w których nie wszczęto postępowania w sprawie przejścia pojazdów na Skarb Państwa niezależnie od tego kiedy upłynął termin wynikający z art. 130a pkt 10 Prd. 21. Pomimo jednak nieuznania, iż upływ sześciomiesięcznego terminu skutkował przejściem własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, regulacja ta, tzn. art. 130a ust. 10 Prd - w brzmieniu sprzed nowelizacji - oraz art. 12 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej, przewidujący odpowiednie stosowanie przepisu o orzeczeniu przepadku, współtworzyły kontekst normatywny dla oceny charakteru postanowienia Sądu Rejonowego, orzekającego przepadek z punktu widzenia możliwości obciążenia skarżącego kosztami przechowania. Istotnym bowiem pozostaje, iż skarżący był o skutku wynikającym z art. 130a ust. 10 Prd przepisu pouczony (vide: kierowane do niego pisma organów Policji). Co wymaga również podkreślenia, przepisy Prd w brzmieniu sprzed nowelizacji nie zawierały regulacji dającej podstawę do obciążenia kosztami byłego właściciela już po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Tym samym skarżący miał usprawiedliwione podstawy by sądzić, że nie jest już właścicielem pojazdu oraz w związku z tym oczekiwać, że nie będzie ponosił kosztów związanych z przechowywaniem samochodu po upływie terminu wynikającego z art. 130a ust. 10 Prd ( po upływie 17 czerwca 2007 r.). 22. Podkreślenia też wymaga, że pomimo, iż przepisy ustawy nowelizującej regulowały tryb procedowania w sprawach w których sześciomiesięczny termin upłynął przed utratą mocy obowiązującej przez art. 130a ust. 10 Prd, to jednak nie udzieliły żadnej odpowiedzi na pytanie, czy w związku z jej wejściem w życie 4 września 2010 r., możliwe jest obciążenie skarżącego spornymi kosztami. Regulacja intertemporalna dotycząca kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu została wyrażona tylko w art. 13 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o jakim mowa w art. 130a ust. 10 Prd w jego dawnym brzmieniu, do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Tymczasem, jak sygnalizowano wcześniej, termin wymieniony w art. 130a ust. 10 Prd w poprzednim brzmieniu, w niniejszej sprawie upłynął z dniem 17 czerwca 2007 r., a zatem przytoczony przepis przejściowy nie znajduje w niej zastosowania. 23. Przytoczone powyżej okoliczności doprowadziły Sąd do przekonania, iż organy obu instancji przy wydawaniu swoich decyzji naruszyły art. 130a ust. 10h Prd. W obliczu opisanych niejasności natury prawnej, obciążenie skarżącego na podstawie tego przepisu spornymi kosztami pozostaje nie do pogodzenia z zasadą wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Z przepisu tego, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego, wywodzi się zasadę zaufania do Państwa i stanowionego przez jego organy prawa. Zasada ta opiera się na pewności prawa rozumianej jako zespół cech systemowych tego prawa, zapewniających jednostce bezpieczeństwo prawne. Tak rozumiana pewność prawa daje zarazem jego przewidywalność, a tym samym pozwala obywatelom decydować o swoim postępowaniu w oparciu o znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, które ich działania mogą pociągnąć za sobą ( vide: wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r. w sprawie II OSK 228/11 baza orzeczeń nsa.gov.pl ). Niespójność konkurencyjnych czasowo przepisów Prd w kontekście skutków wyroku TK z 3 czerwca 2008 r. tworzyła z perspektywy skarżącego stan prawny skomplikowany i nieprzejrzysty, ponieważ wyinterpretowanie daty utraty własności wymagało przeprowadzenia zabiegów wykładni przepisów. W ocenie Sądu, przekonanie skarżącego, iż utracił prawo własności pojazdu [...] z dniem [...] czerwca 2007 r. było usprawiedliwione oczywistym brzmieniem art. 130 ust. 1 pkt 10 Prd, które - co do automatycznego skutku przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa - znajdowało też potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. 24. Obciążenie skarżącego kosztami przechowywania za okres taki jaki przyjęto w kontrolowanych decyzjach nie jest zasadne także z innych przyczyn, leżących po stronie organów administracyjnych. Należy bowiem zauważyć, że działania organów cechowała niezrozumiała opieszałość, wskutek której łączny koszt przechowywania pojazdu wyniósł ponad 22.000 zł. Pomimo bowiem upływu z dniem [...] czerwca 2007 r. terminu wynikającego z art. 130a ust. 10 Prd organy Policji w okresie obowiązywania tej regulacji ( tj. do dnia 11 czerwca 2009 r.) nie wystąpiły do właściwego naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej przejście samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Jak już bowiem wskazano TK w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. odroczył utratę mocy obowiązującej derogowanych art. 130a ust. 10 (w określonym w sentencji wyroku zakresie) oraz art. 130 ust. 11 pkt 3 Prd na okres 18 miesięcy. W uzasadnieniu wyroku, w części zawierającej przytoczenie motywów orzeczenia o odroczeniu na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, Trybunał wprost wskazał, iż odroczenie utraty mocy obowiązującej oznacza, iż "w okresie dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku TK w organie promulgacyjnym (dzienniku ustaw) przepisy te (o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę), mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności, winny być przestrzegane i stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające". Trybunał, jakkolwiek nie orzekał w przedmiocie konstytucyjności § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 16 października 2007 r., to jednak stwierdził, że przepis ten pozostający w sprzeczności z Konstytucją i przepisem Prd podobnie jak derogowany jego poprzednik § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, utraci moc obowiązującą równocześnie z przepisem zawierającym delegację do jego wydania czyli art. 130a ust. 11 pkt 3 Prd. Tym samym TK uznał, że nie było przeszkód do orzekania, w okresie odroczenia, o przejściu pojazdów co do których sześciomiesięczny termin wynikający z art. 130a ust. 10 Prd upłynął przed dniem utraty jego mocy obowiązującej. Zaniechanie zastosowania się do wskazań Trybunału i nieprzeprowadzenie postępowania likwidacyjnego w powyższym trybie było w sprawie szczególnie istotne, ponieważ przepisy Prd w brzmieniu obowiązującym przed 4 września 2010 r. nie przewidywały obciążania byłego właściciela kosztami przechowywania pojazdu. 25. Natomiast po wejściu w życie ustawy z 22 lipca 2010 r. materiały dotyczące pojazdu usuniętego z drogi w dniu [...] grudnia 2006 r. przekazane zostały Staroście dopiero 5 października 2011 r., czyli po ponad roku od wejścia w życie nowych zasad postępowania w sprawach dotyczących likwidacji nieodebranych pojazdów. Starosta zaś dopiero wnioskiem z [...] października 2012 r. wystąpił o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu czyli po ponad roku od otrzymania materiałów z Komendy Powiatowej Policji oraz przekazania do jego dyspozycji pojazdu skarżącego. 26. Takie działanie organów, w tym również Starosty, ustawowo zobowiązanych do podjęcia kroków zmierzających do przeprowadzenia likwidacji pojazdu, ewidentnie naruszało obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa oraz stanowiącego przez nie prawa ( art. 8 Kpa). Opieszałość organów miała bowiem istotne konsekwencje, wyrażające się - w sytuacji obciążenia skarżącego kosztami przechowywania pojazdu - oczywistą i wymierną dolegliwością ekonomiczną. W piśmiennictwie wskazuje się natomiast, że naruszenie przez administrację jej powinności sprawnego prowadzenia postępowania nie może powodować negatywnych skutków dla strony. Zasada ta znajduje normatywne zakotwiczenie w art. 2 Konstytucji. Naruszałoby standardy rzetelności prawa, gdyby ocenę zachowania administracji oprzeć na założeniu, iż ryzyko zaniedbań, błędów czy opieszałości administracji należy umiejscowić w sferze interesów i praw stron postępowania ( vide: E. Łętowska, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2003 r., V SA 1131/02, OSP 2003/7-9/93). Należy przy tym zaznaczyć, że takie uchybienia w poczynaniach organów nie wynikały z postawy skarżącego, stąd nie może on ponosić ich ujemnych konsekwencji. 27. Ostatecznie Sąd uznał, że SKO oraz Starosta, kierując się literalną wykładnią art. 130a ust. 10h Prd i ustawy z 22 lipca 2010 r., bez uwzględnienia przedstawionych powyżej istotnych uwarunkowań natury materialnoprawnej i procesowej, dopuściły się naruszenia tego przepisu przez jego niewłaściwe zastosowanie w sposób mający wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa). 28. Kontrolowane decyzje obowiązek pokrycia kosztów nałożyły solidarnie na skarżącego M.R. oraz A.R., będącego osobą, która prowadziła pojazd w dniu jego zatrzymania i wydania dyspozycji usunięcia z drogi. Zgodnie z art. 10i Prd "jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h". W świetle tego przepisu właściwe organy mają obowiązek nie tylko ustalić na podstawie jakiego tytułu prawnego osoba o jakiej mowa w tym przepisie dysponowała pojazdem ( czego w sprawie zaniechano ), ale przed wszystkim czy powołany przepis ma do niej zastosowanie ze względu na datę usunięcia pojazdu z drogi. 29. W przypadku, innej niż właściciel, osoby we władaniu której znajdował się pojazd w chwili jego usunięcia z drogi, zacytowana regulacja, zawarta w art. 130a ust. 10i ustawy, będzie miała zastosowanie jedynie wówczas, gdy pojazd został usunięty po dniu 4 września 2010 r. Nie będzie to natomiast możliwe wówczas, gdy pojazd został usunięty przed dniem 4 września 2010 r., nawet wówczas, gdy do tej daty nie nastąpił jego przepadek na rzecz Skarbu Państwa. Należy bowiem zauważyć, że w przypadku obowiązku pokrycia kosztów związanych z usunięciem pojazdu i jego przechowywaniem, w ustawie Prawo o ruchu drogowym - w brzmieniu przed 4 września 2010r. nie było – w odróżnieniu do właściciela pojazdu - przepisu, który by taki obowiązek nakładał na osobę, która władała pojazdem w chwili usunięcia pojazdu na podstawie innego niż własność tytułu prawnego. Analizowana już ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym ( ...) nie zawiera przepisów intertemporalnych rozstrzygających w kwestii możliwości zastosowania wskazanej regulacji wobec osoby która władała pojazdem usuniętym z drogi, nie będąc jego właścicielem, przed wejściem w życie art. 130a ust. 10i. W odniesieniu do tej sytuacji podkreślenia wymaga, że prawo nie może działać wstecz (zasada lex retro non agit). Z retroaktywnym działaniem prawa mamy zaś do czynienia wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń zamkniętych w przeszłości, zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, gdyż jak wynika z bezspornego stanu faktycznego dyspozycję usunięcia pojazdu wydano w dniu [...] grudnia 2006 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Przyjęcie przez organy, że w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie wobec A.R. regulacja przewidziana w art. 130a ust. 10i Prd prowadzi do naruszenia wskazanej zasady lex retro non agit. Stanowiący jej treść zakaz działania prawa wstecz stanowi jeden z elementów zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Zasada niedziałania prawa wstecz, jest dyrektywą legislacyjną skierowaną do organów stanowiących prawo, jak również dyrektywą interpretacyjną dla organów stosujących prawo, dokonujących wykładni przepisów prawnych. Zasada niedziałania prawa wstecz, chociaż nie została wprost wyrażona w Konstytucji, stanowi podstawową zasadę porządku prawnego opartego na założeniu, że "każdy przepis normuje przyszłość, nie zaś przeszłość" ( vide: uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., w sprawie I OPS 1/06). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ( vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt P 66/07; publ. OTK z 2009 r., nr 5, poz. 65) zwrócono uwagę, że przepisy działające wstecz można wyjątkowo uznać za zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, jeżeli: nie są to przepisy prawa karnego ani regulacje zakładające podporządkowanie jednostki państwu (np. prawo daniowe); mają one rangę ustawową; ich wprowadzenie jest konieczne (niezbędne) dla realizacji lub ochrony innych, ważniejszych i konkretnie wskazanych wartości konstytucyjnych; spełniona jest zasada proporcjonalności, tzn. racje konstytucyjne przemawiające za retroaktywnością równoważą jej negatywne skutki; nie powodują one ograniczenia praw lub zwiększenia zobowiązań adresatów norm prawnych, a przeciwnie - poprawiają sytuację prawną niektórych adresatów danej normy prawnej (ale nie kosztem pozostałych adresatów tej normy); problem rozwiązywany przez te regulacje nie był znany ustawodawcy wcześniej i nie mógł być rozwiązany z wyprzedzeniem bez użycia przepisów działających wstecz. 30. Mając na uwadze stan faktyczny rozpatrywanej sprawy organy winny były zatem przede wszystkim rozważyć ( czego zaniechały ) czy w stosunku do A.R. możliwie było zastosowanie art. 130a ust. 10i Prd w sytuacji, gdy zatrzymanie i usunięcie pojazdu z drogi miało miejsce w czasie, gdy w systemie prawa polskiego nie obowiązywała regulacja dająca możliwość obciążania osoby kierującej pojazdem, a nie będącej jego właścicielem, kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu w jakimkolwiek zakresie. 31. Wyrokując w niniejszej sprawie Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości - o co wnosił skarżący w skardze – oraz o uchyleniu decyzji organu I instancji ( art. 135 Ppsa ). W konsekwencji doszło zatem do uchylenia rozstrzygnięć organów także w odniesieniu do uczestnika postępowania. Nastąpiło to ze względu na charakter zaskarżonych decyzji – niepodzielnych w odniesieniu do obowiązku nałożonego solidarnie na M.R. i A.R.. 32. Jak to wprost wynika z art. 130a ust. 10i w zw. z art. 10 h Prd obowiązek poniesienia kosztów o których tam mowa ma charakter solidarny. Odpowiedzialność solidarna polega na tym, iż wierzyciel ma możliwość wyboru spełnienia świadczenia przez jednego z dłużników, a ten – w razie takiego wyboru – musi spełnić świadczenie ( nabywając roszczenie regresowe wobec współzobowiązanego solidarnie). W przypadku takiego rodzaju odpowiedzialności nie można przyjąć, że nałożony decyzją wydaną na podstawie powołanych przepisów obowiązek poniesienia kosztów ma charakter podzielny. W konsekwencji tego należało stwierdzić, że kwestionowanie przez M.R. tylko podstaw swojej odpowiedzialności nie spowodowało uprawomocnienia się decyzji co do rozstrzygnięcia podjętego wobec A.R., ani nie ograniczyło zakresu kontroli SKO jako organu II instancji. Kontrola ta przy decyzji niepodzielnej, jaka została wydana przez organ I instancji, powinna całość sprawy administracyjnej i całość orzeczenia w sprawie. Rozważania te pozostają aktualne również w odniesieniu do możliwości objęcia kontrolą Sądu wydanych w sprawie decyzji w całości. Należy też dostrzec, że wynikająca z art. 15 Kpa zasada dwuinstancyjności postępowania oznacza, iż rolą organu odwoławczego nie jest tylko kontrola decyzji organu I instancji, ale ponowne rozpoznanie merytoryczne sprawy. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Kolegium nie przeprowadziło własnej, merytorycznej oceny materiału dowodowego, lecz dokonało kontroli legalności rozstrzygnięcia Starosty, czym naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania. Z tej też przyczyny, poddanie zawartego w zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji organu pierwszej instancji stanowiska merytorycznej ocenie przez Sąd w odniesieniu do A.R., prowadziłoby do wyręczenia organu odwoławczego w podjęciu rozstrzygnięcia, co z kolei jest sprzeczne z kognicją sądu administracyjnego. 33. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skażącmu z urzędu przez adw. P.A. Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 Ppsa oraz § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz.U z 2016 r., poz. 1714 ).