II SA/Go 289/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Mirosław Trzecki Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr VIII/72/2003 w sprawie określenia zasad gospodarowania lokalami i działkami niezabudowanymi stanowiącymi mienie gminy oraz ustalenia wysokości bonifikaty przy zbywaniu lokali mieszkalnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] marca 2010r. Prokurator Okręgowy działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 5, art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. nazywana dalej "P.p.s.a.") oraz art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze (Dz.U. Nr 21, poz. 206 ze zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr VIII/72/2003 z dnia [...] czerwca 2003r. w sprawie określenia zasad gospodarowania lokalami i działkami niezabudowanymi stanowiącymi mienie Gminy oraz ustalenia wysokości bonifikaty przy zbywaniu lokali mieszkalnych. Prokurator Okręgowy, zarzucając uchwale istotne naruszenie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. Nr 261, poz. 2603 z 2004r. z późn.zm.) polegające na zmianie w § 7 ust. 2 zdanie ostatnie zaskarżonej uchwały, określonej w art. 70 § 3 ww. ustawy stopy oprocentowania niespłaconej części rozłożonej na raty ceny nieruchomości i ustalenia w stosunku do wszystkich nabywców gminnych lokali mieszkalnych obniżonego stałego oprocentowania w wysokości 5% rocznie, pomimo braku w tym zakresie kompetencji rady gminy. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części obejmującej § 7 ust. 2, w oparciu o przepis art. 147 ust. 1 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę – uchwała Rady Miejskiej nr XLIV/23/10 z dnia [...] kwietnia 2010 r. wraz z załącznikiem uwzględniła w całości skargę prokuratora, uznając jej zarzuty za zasadne. Uchwałą z [...] kwietnia 2010r. nr XLIV/24/10 Rada Miejska zmieniła zaskarżoną uchwałę poprzez skreślenie w § 7 ust. 2 spornego zdania. Odnosząc się do stanowiska Rady Gminy pismem procesowym z dnia [...] maja 2010r. Prokurator Okręgowy zgodnie z art. 60 P.p.s.a. cofnął przedmiotową skargę i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wniósł o umorzenie postępowania sadowego, wskazując, iż Rada Miejska w ramach autokontroli określonej przepisem art. 54 ust. 2 P.p.s.a. uchyliła zaskarżony przepis uchwały, czyniąc zadość zarzutom podniesionym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne ma na celu zbadanie zgodności z prawem poddanych kontroli sądu form działania, czy też bezczynności organów administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie przedmiot kontroli sądu stanowiła zaskarżona uchwała nr VIII/72/2003 Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2003r. w sprawie określenia zasad gospodarowania lokalami i działkami niezabudowanymi stanowiącymi mienie Gminy oraz ustalenia wysokości bonifikaty przy zbywaniu lokali mieszkalnych, w części obejmującej § 7 ust. 2 tej uchwały. Zgodnie z przepisem art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten wprowadza instytucję autokontroli, bowiem organ administracji publicznej może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rada Miejska działając w trybie autokontroli uwzględniła w całości skargę Prokuratora Okręgowego i dnia [...] kwietnia 2010 r. podjęła uchwałę Nr XLIV/24/10 w sprawie zmiany uchwały nr VIII/72/2003 z dnia [...] czerwca 2003 r. w sprawie określenia zasad gospodarowania lokalami i działkami niezabudowanymi, stanowiącymi mienie Gminy oraz ustalenia wysokości bonifikaty przy zbywaniu lokali mieszkalnych. Uwzględniając w całości skargę Prokuratora Okręgowego - Rada uchyliła w § 7 ust. 2 zaskarżonej uchwały zdanie ostatnie w brzmieniu "a spłata reszty ceny następuje wraz z oprocentowaniem w wysokości 5% rocznie od niespłaconej części ceny". Rada postąpiła zatem zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej. W ocenie Sądu postępowanie sądowe w zakresie zgodności z prawem aktu prawa miejscowego zawierającego przepisy powszechnie obowiązujące, który wcześniej wszedł w życie nie staje się bezprzedmiotowe jedynie na skutek późniejszego uchylenia kwestionowanych przepisów. Należy bowiem zważyć, iż w okresie pomiędzy datą wejścia w życie tychże przepisów a datą wejścia w życie aktu uchylającego sporne przepisy, mogły one wywołać określone skutki prawne. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, iż zaskarżone przepisy w okresie ich obowiązywania wywołały skutki prawne, bowiem na ich podstawie dokonano sprzedaży nieruchomości lokalowych przy zastosowaniu uregulowanych nimi bonifikat. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne zmierzające do badania zgodności z prawem zaskarżonych przepisów powszechnie obowiązujących od daty ich wejścia w życie, nie stało się "bezprzedmiotowym" na skutek uwzględnienia skargi przez Radę Miejska i uchylenia we własnym zakresie zakwestionowanych przez Prokuratora Okręgowego przepisów. W okolicznościach sprawy decydujące znaczenia miało oświadczenie Prokuratora Okręgowego, iż w związku z faktem uwzględnienia przez organ administracji publicznej zarzutów skargi, cofa skargę. Nie ulega wątpliwości, że właśnie ta kwestia w pierwszej kolejności wymagała rozważenia, bowiem skuteczne cofnięcie skargi przez Prokuratora Okręgowego jako jej dysponenta, prowadzi w konsekwencji do skutku w postaci umorzenia postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ) i "wyprzedza" wniosek organu o umorzenie postępowania. Zgodnie z przepisem art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przyznaniem stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (tak też: Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz (redakcja) (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2007 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis s. 872). Sąd jest natomiast związany żądaniem strony, jeśli stwierdzi jego dopuszczalność tj. jeżeli cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jedynie w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Wówczas to, w sposób nie budzący wątpliwości, winny zostać przez sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli, wyrażonej w złożonym oświadczeniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 października 2007r., sygn. akt l OSK 3/07 ). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zaś wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla sądu wiążąca. Mając na uwadze powyższe okoliczności, cofnięcie skargi przez Prokuratora Okręgowego należy zatem uznać za skuteczne, co zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych podwodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.