II SA/Go 291/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi D.M.-K. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary upomnienia oddala skargę. Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, po rozpoznaniu sprawy dyscyplinarnej, uznał Eksperta Służby Celnej D.M. – K. winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. nierzetelnego nieterminowego wykonania powierzonego jej zadania w następujących sprawach: 1) znak [...] przez okres do dnia [...] lipca 2012 r. doprowadziła w wyniku bezczynności do przedawnienia należności celnych oraz nie podjęła żadnych czynności przewidzianych przepisami ordynacji podatkowej, w tym zebrania materiału dowodowego, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, 2) znak [...] pozostawała w nieuzasadnionej zwłoce przez okres do dnia [...].03.2012 r. z podjęciem czynności wszczęcia postępowania celno- podatkowego oraz do dnia [...] grudnia 2012 r. z przygotowaniem projektu decyzji umarzającej postępowanie w sprawie, 3) znak [...] przez okres od dnia upływu terminu wyznaczonego stronie na zaznajomienie z materiałem postępowania do dnia [...].12.2012 roku (tj.przez okres około 2 lat) pozostawała w nieuzasadnionej zwłoce z przygotowaniem projektu decyzji zmieniającej klasyfikację towarową, oraz na podstawie art. 167 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej wymierzył funkcjonariuszowi D.M. – K. karę nagany z ostrzeżeniem. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny wynikający z akt administracyjnych sprawy. W dniu [...] grudnia 2010 r. po przeprowadzonej kontroli celnej, Referat Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego przesłał do Urzędu Celnego materiały, tj. zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Sprawa została zarejestrowana w Referacie Elementów Kalkulacyjnych w dniu [...].12.2010r. pod sygnaturą [...]. W dniu 12 marca 2012 r. D.M. – K. założyła metrykę sprawy, z której wynikało, że w dniu [...] marca 2012 r. został nadany bieg sprawie poprzez wydanie postanowienia o sygn. [...] o wszczęciu z urzędu postępowania celnego i podatkowego dotyczącego dopuszczenia do wolnego obrotu towaru według zgłoszenia celnego przez I Sp. z o.o. Następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. D.M.-K. sporządziła postanowienie, w którym wyznaczyła stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Decyzję w przedmiotowej sprawie obwiniona przygotowała [...] grudnia 2012 r. pod sygnaturą [...], którą umorzono postępowanie celne i podatkowe wszczęte z urzędu w dniu [...].03.2012 r. w sprawie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru dopuszczonego do wolnego obrotu według zgłoszenia celnego [...] z dnia [...].09.2010 r. W dniu 21 września 2011 r. Oddział Celny przekazał do komórki elementów kalkulacyjnych - celem weryfikacji - zgłoszenie celne nr [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą [...]. Na przedmiotowym piśmie, w dniu [...] września 2011 r. Kierownik Referatu M.S. naniósł dekretację, którą polecił funkcjonariuszowi celnemu D.M.-K. "sprawdzenie, czy przesłanki (ustalenia) określone w załączonym protokole, mają swoje uzasadnienie w dokumentach celnych (...)". W dniu [...] października 2011 r. funkcjonariusz celny D.M.-K. sporządziła Postanowienie o wszczęciu postępowania celnego i podatkowego, dotyczącego dopuszczenia do wolnego obrotu w poz. 2 zgłoszenia celnego [...] z dnia [...].04.2011 r. Następnie w dniu [...] grudnia 2012 r. została wydana decyzja, na mocy której zmienionio zgłoszenie [...] z dnia [...].04.2011 roku w ten sposób, że w poz. 2 w polu 33 zgłoszenia kod CN 9405204000 wpisano 9503009590. Natomiast sprawa o sygn. [...] powstała ze sprawy o sygnaturze [...] i dotyczyła przeprowadzenia postępowania celno-podatkowego w zakresie nieprawidłowych danych podanych przez przedsiębiorcę w zgłoszeniu celnym [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Jednak z uwagi na przedawnienie należności celnych w dniu [...] lipca 2012 r., funkcjonariusz celny D.M.-K. przerejestrowała sprawę do sygnatury [...] i prowadziła ją tylko do należności podatkowych. W dniu [...] grudnia 2012 r. postanowieniem znak [...] wszczęto postępowanie podatkowe celem ustalenia klasyfikacji towarowej oraz kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] z dnia [...].07.2009 r. W dniu [...] stycznia 2013 r. D.M.-K. wydała postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej odnoszącej się do daty zgłoszenia celnego i w tym dniu Kierownik Referatu Przeznaczeń Celnych D.R. poleciła funkcjoanriuszowi "pilnie wydać postanowienie w oparciu o art. 200 Ordynacji podatkowej i wydać decyzję zmieniającą kod PCN na 3924, zaraz po upływie 7 dniowego terminu od doręczenia postanowienia". W dniu [...] stycznia 2013 r. D.M.-K. wydała postanowienie w trybie art. 200 § 1 Ordynacji Podatkowej, wyznaczając stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. W dniu [...] lutego 2013 r. została wydana decyzja o sygn. [...] (dot. [...]), w której określono kwotę cła w wysokości 801,00 PLN wyłącznie na potrzeby ustalenia prawidłowej kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru i stwierdzono przedawnienie terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego, jak też określono kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług VAT w wysokości 2.688,00 PLN. Z zeznań świadków, tj. ówczesnego Kierownika Referatu Elementów Kalkulacyjnych M.S., jak i Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego P.K., nadzorującego pion orzecznictwa, w tym pracę ówczesnego Referatu Elementów Kalkulacyjnych wynikało, że sprawy o nr [...] były prowadzone przez funkcjonariusza celnego D.M.-K. ze szczególnym naruszeniem terminów. Funkcjonariusz w szczególności nie wykazywał się żadną inicjatywą i poczuciem obowiązku w dążeniu do terminowego zakończenia przydzielonych jej spraw. Przesłuchana w dniu [...] maja 2013 r. D.M. – K. nie przyznała się do zarzucanego czynu i odmówiła skaładania wyjaśnień w sprawie. W dniu [...] czerwca 2013 r. obrońca D.M. – K. wniósł o uzupełnienie zgromadzonego materiału poprzez przeprowadzenie wskazanych w piśmie dowodów. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. część wniosków dowodowych oddalono, natomiast pozostałe wnioski przyjęto. Przesłuchano w charakterze świadka P.K., który zeznał, że nie pamięta, ale prawdopodobnie obwiniona sporządziła sprawozdanie dotyczące wszystkich spraw w toku, ponadto na każdym etapie kierownik komórki może wygenerować z systemu stan spraw. Świadek nie był w stanie podać konkretnych terminów w jakich te sprawy powinny być zakończone. Nadto w każdej z tych trzech spraw nie były podejmowane przez funkcjonariusza prowadzącego w zasadzie żadne czynności bez jakiegokolwiek uzasadnienia. W ocenie świadka te trzy sprawy należały do spraw o średnim stopniu trudności. Natomiast przesłuchany w dniu [...] lipca 2013 r. M.S. zeznał, że w toku poprzedniego postępowania na początku 2012 roku wydał polecenie D.M.-K., aby sporządziła wykaz wszystkich prowadzonych spraw, a pod koniec 2012 roku, być może we wrześniu świadek poprosił wszystkich funkcjonariuszy komórki o sporządzenie wykazu prowadzonych spraw. W wykazie tym, trzy sprawy będące przedmiotem prowadzonego postępowania były ujęte, jednakże świadek nie pamiętał, czy wykaz ten przekazał do tamtego postępowania. D.M. – K., po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie przyznała się do zarzucanych jej czynów, składając wyjaśnienia do każdej ze spraw: 1) odnośnie sprawy [...] wyjaśniła, że sprawa ta dotyczyła ustalenia klasyfikacji taryfowej opakowań do przechowywania pościeli wykonanych z folii i tworzywa sztucznego z domieszką flizeliny. Zgodnie z opinią laboratorium badającego próbki towaru, należało zmienić kod towaru. Jednak strona po przeprowadzonej analizie dokumentów doszła do wniosku, że kod sugerowany przez laboratorium nie jest zgodny ze stanem faktycznym. D.M.-K. wskazała, że przeprowadziła konsultację z G.C., która podzieliła jej opinię, jednak Kierownik Referatu z uwagi na to, iż sprawa miała być zakończona notatką stwierdził, że sprawa może poczekać na załatwienie z uwagi na pilniejsze sprawy. Kierownik M.S. miał świadomość, że ta sprawa nie została załatwiona. Obwiniona wyjaśniła, iż w związku z reorganizacją referatu Kierownik podjął decyzję o załatwieniu wszystkich spraw zwłaszcza tych, które nie były dla niego wygodne. Ponownie polecił D.M.-K. przeanalizowanie sprawy, z uwagi na jego niepewność co do proponowanego przez funkcjonariusza sposobu zakończenia sprawy - notatką służbową. Funkcjonariusz ponownie przeanalizował sprawę. Kierownik po zapoznaniu się z przedłożonym materiałem wycofał się z poprzednich ustaleń i zdecydował o wszczęciu postępowania. D.M.-K. wyjaśniła, iż z uwagi na to, że w tej sprawie minął termin do wymierzeniu cła, sprawę przerejestrowała do właściwej sygnatury [...], co znalazło odzwierciedlenie w metryce sprawy. Następnie przygotowała projekt postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, który został zaakceptowany przez Kierownika i doręczony stronie. Ponieważ strona w odpowiedzi wniosła o umorzenie postępowania, funkcjonariusz D.M.-K. ponownie zaproponowała umorzenie postępowania i przygotowała projekt decyzji, nie uzyskując jednakże akceptacji Kierownika, który polecił ponowne przeanalizowanie sprawy. W styczniu 2013 roku po zakończonej reorganizacji Referatu, nowy Kierownik D.R. po kolejnych konsultacjach poleciła wydanie decyzji zmieniającej kod CN , nanosząc na aktach sprawy swoją decyzję z właściwym kodem. Ostatecznie decyzja została wydana niezwłocznie po ustaleniu przez nowego Kierownika D.R. takiego stanowiska. Ostatecznie decyzja zmieniała kod towaru, a z uwagi iż niedobór należności nie przekraczał równowartości 10 Euro odstąpiono od poboru i księgowania niniejszego niedoboru. Zdaniem D.M. – K. postępowanie niniejsze zostało wszczęte w grudniu 2012 roku, a zakończone w czasie nie przekraczającym ustawowego terminu na zakończenie sprawy, 2) w sprawie [...] funkcjonariusz D.M. – K. wyjaśniła, iż dotyczyła ona klasyfikacji taryfowej części elektrycznych do pralek, sprawa została zainicjowana przez UC po przeprowadzonej kontroli w firmie I. Strona wyjaśniła, iż po przeanalizowaniu dokumentów, baz WIT, BTI, wytycznych klasyfikacyjnych doszła do wniosku, że towar został zgłoszony prawidłowo i przedstawiła swoje stanowiska Kierownikowi M.S. oraz propozycję zakończenia sprawy notatką. Nadto wyjaśniła, iż nie uzyskała akceptacji Kierownika, który polecił wszczęcie postępowania, wydanie decyzji zmieniającej kod CN zgodnie z wnioskiem kontrolujących, jednocześnie odmawiając naniesienia tego polecenia na dokumentach. Obwiniona wszczęła postępowanie zgodnie z poleceniem Kierownika, jednak w dalszym ciągu przekonywała Kierownika do swojego stanowiska, sugerując umorzenie postępowania w tej sprawie, jednak Kierownik nie podejmował ostatecznej decyzji. W międzyczasie wpłynęła kolejna sprawa dotycząca tej samej firmy i towaru - otrzymała ją do prowadzenia inna osoba (p. S.), która po konsultacji z Kierownikiem zakończyła ją notatką, gdyż Kierownik podzielił jej stanowisko, że brak jest podstaw do zmiany kodu. D.M. – K. po tym fakcie, ponownie przedstawiła swoje stanowisko posiłkując się sprawą ww. funkcjonariusza, jednak Kierownik nadal stał na swoim stanowisku. Dopiero po stawiennictwie p. S., Kierownik wyraził zgodę na umorzenie postępowania w tej sprawie. Obwiniona wyjaśniła, że od razu po podjęciu przez Kierownika decyzji o umorzeniu postępowania sporządziła projekt decyzji o umorzeniu postępowania. Następnie p. W., który zastępował Kierownika S. polecił obwinionej przygotowanie akt sprawy wraz ze stanowiskiem odnośnie sposobu jej załatwienia. Zważywszy, że po wydaniu polecenia przez p. W. obiwniona przebywała na zwolnieniu lekarskim, nie wykonała go. Kierownik nie zainteresował się przedłożonymi aktami, lecz polecił obwinionej złożenie wyjaśnień odnośnie nie wykonania polecenia wydanego przez p. W., 3) w sprawie [...] D.M. – K. wyjaśniła, że sprawa została wszczęta na polecenie Kierownika M.S. bez przeprowadzenia dogłębnej analizy materiału, wyłącznie na podstawie pisma przekazującego sprawę przez Referat Dozoru IC. Strona podała, że w toku postępowania przedstawiła próbkę towaru. Jej zdaniem Referat Dozoru sugerował kod do latarki, zaś przedmiot sprawy stanowiły dodatki do gazety [...] wielkości 15 cm z wmontowaną żarówką przypominającą spinacz do plecaka. Natomiast strona zgłosiła do odprawy towar jako lampki. Obwiniona z uwagi na niezdecydowanie Kierownika zasugerowała możliwość zmiany kodu na kod adekwatny do zabawek, albowiem towar spełniał wymagania klasyfikacyjne przewidziane dla tej pozycji, w wyniku czego wydana została decyzja zmieniająca kod towaru na zabawki. Jednak powyższa zmiana nie miała wpływu na wysokość cła i podatku. D.M. – K. wyjaśniła ponadto, że wszystkie prowadzone przez nią sprawy były monitorowane przez sprawujących nadzór nad komórką. Strona cyklicznie sporządzała wykazy spraw, przedstawiała je Kierownikowi, wykazy zawierały sygnaturę spraw, nr zgłoszenia, krótki opis, datę oraz rodzaj wykonanej czynności. Ponadto wraz z wykazem funkcjonariusz D.M. – K. przedkładała do wglądu akta spraw. Kierownik nie wnosił zastrzeżeń co do terminów i polecał w pierwszej kolejności, z uwagi na statystykę, zajmować się sprawami tzw. bieżącymi, a stare sprawy przewidziane do zakończenia notatką lub umorzeniem mogły czekać. Strona dodała, iż wszystkie trzy sprawy będące przedmiotem niniejszego postępowania prowadziła w czasie poprzedniego postępowania dyscyplinarnego. W wykazach przekazanych do tamtego postępowania były również te trzy sprawy. Obwiniona wyjaśnia, iż w kwietniu 2012 roku odbyła rozmowę z Naczelnikiem UC S.M., któremu przedstawiła swoją trudną sytuację zawodową, gdyż Kierownik Referatu i Z-ca Naczelnika odnosili się do niej niechętnie, wobec czego poprosiła o udzielenie pomocy. Końcowo podała, iż wymienieni przełożeni negowali większość propozycji rozwiązania spraw i utrudniali pełnienie obowiązków służbowych. Strona wyjaśniła, że nie wiedziała, iż kierownik sporządza notatki z rozmów, nie miała też możliwości odnieść się do nich. Kierownik podczas prowadzonych rozmów nie informował jej, że ma zastrzeżenia co do jakości pracy, nie przekazywał też zastrzeżeń Zastępcy Naczelnika P.K.. Jedyną informacją o niezadowoleniu z jakości świadczonych przez stronę obowiązków była informacja o niewystąpieniu o nagrodę pod koniec 2012 roku. D.M. – K. podkreśliła, że terminowość wykonywania zadań była uzależniona od decyzyjności przełożonych, zadaniem strony było zbieranie materiału, prowadzenie analizy, przedstawianie możliwych rozwiązań i sporządzanie projektów pism, a następnie obróbka techniczna materiału. Zdaniem strony z obowiązków tych wywiązywała się, jednak stanowisko eksperta służby celnej nie jest stanowiskiem samodzielnym, niezależnym i decyzyjnym. Zaś obciążenie jej pracą nie było niższe niż innych funkcjonariuszy referatu, a wręcz było wyższe niż dwóch pozostałych ekspertów. Wniosła przy tym, aby do akt postępowania dyscyplinarnego włączone zostały statystyki za cały 2012 rok. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, Rzecznik Dyscyplinarny przy Naczelniku Urzędu Celnego w dniu [...] września 2013 r. złożył wnioski dowodowe o: 1) sporządzenie przez Kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych D.R. opisu spraw w postaci informacji w formie tabelarycznej od momentu przydzielenia sprawy do prowadzenia funkcjonariuszowi do jej zakończenia, na podstawie akt spraw oraz metryki spraw : [...] poprzednia sygnatura [...], 2) przeprowadzenie konfrontacji D.M. – K. z funkcjonariuszem celnym młodszym ekspertem S.C. M.S., na okoliczności podnoszone zarówno przez obydwie strony. Przedmiotowe wnioski zostały przyjęte przez Naczelnika UC i skierowane do przeprowadzenia w dalszym toku postępowania. W dniu [...] września 2013 r. organ dyscyplinarny zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie okresu trwania postępowania dyscyplinarnego, którego Dyrektor Izby Celnej nie przedłużył z uwagi na brak podstaw prawnych. Następnie w dniu [...] października 2013 r. Kierownik Referatu Przeznaczeń Celnych D.R. przedłożyła szczegółowe charakterystyki spraw prowadzonych przez obwinioną. W dniu [...] października 2013r. przeprowadzona została również konfrontacja obwinionej ze świadkiem M.S., która nie wniosła żadnych istotnych zmian, gdyż konfrontowane osoby podtrzymały wcześniej złożone wypowiedzi. W dniu [...] października 2013 r. Rzecznik Dyscyplinarny zapoznał się z materiałem postępowania dyscyplinarnego, po czym w dniu [...] października 2013 r. złożył Sprawozdanie - po zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym - w którym odzwierciedlił stan faktyczny sprawy. W ocenie Rzecznika Dyscyplinarnego zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy w wysokim stopniu uprawdopodobnił postawioną tezę, naruszenia przez obwinioną obowiązków rzetelnego i terminowego wykonania powierzonych jej zadań służbowych na stanowisku Eksperta S.C. w ówczesnym Referacie Elementów Kalkulacyjnych. Do bezspornych ustaleń dowodowych należy bowiem fakt nie podejmowania czynności przez obwinioną w sprawach odpowiednio: [...] przez okres od [...].10.2009 do [...].12.2012 roku; [...] przez okres od [...].12.2010 r. do [...].03.2012 roku; [...] przez okres od [...].10.2011 r. do [...].08.2012 roku. Jednocześnie Rzecznik Dyscyplinarny uznał, że kwestia niezdecydowania oraz braku decyzyjności ówczesnego Kierownika Referatu Elementów Kalkulacyjnych, co do sposobu rozstrzygnięcia spraw, nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności zeznania funkcjonariuszy S. i B., którzy pracowali z obwinioną w jednym pokoju, nie potwierdzją tych okoliczności, a wręcz wskazują na gotowość i merytoryczną pomoc ówczesnego Kierownika podczas prowadzenia spraw. Zdaniem Rzecznika o wiarygodności tych zeznań stanowi fakt, iż mł.eksp. M.S. w momencie składania przez świadków zeznań już nie pełnił funkcji kierownika, a zatem zeznania ich są wiarygodne i obiektywne. Rzecznik w zgromadzonym materiale nie znalazł również potwierdzenia zarzutu D.M. – K. nadmiernego obciążenia pracą, albowiem na podstawie zestawień za 2012 rok stwierdził, że obciążenie było średnie. Konkludując Rzecznik Dyscyplinarny wniósł o ukaranie obwinionej karą dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem. Ponadto Rzecznik Dyscyplinarny stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art.167 ust. 5 Ustawy o Służbie Celnej (zaostrzenie wymiaru kary), gdyż obwiniona ponownie popełniła przewinienie dyscyplinarne przed zatarciem wymierzonej kary dyscyplinarnej w poprzednim postępowaniu dyscyplinarnym [...], gdyż kara ta uległa zatarciu z dniem [...] października 2013 r. Odwołanie od orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r., złożył w imieniu D.M. – K., pełnomocnik adw. M.W.. W odwołaniu pełnomocnik wniósł o uniewinnienie funkcjonariusza, ewentualnie umorzenie postępowania jako wszczętego po upływie terminu określonego w art. 175 ust.1 Ustawy o Służbie Celnej. Jednocześnie zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) obrazę prawa materialnego, polegającą na pominięciu negatywnej przesłanki procesowej określonej w art. 175 ust. 1 Uutawy o Służbie Celnej i w konsekwencji przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego pomimo, że wiedzę o rzekomych deliktach dyscyplinarnych organ dyscyplinarny uzyskał najpóźniej w kwietniu 2012 roku, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art.170 § 1 kpk w związku z art. 187 ustawy o Służbie Celnej przez niezasadne oddalenie wniosków obrońcy obwinionej o przeprowadzenie dowodów: – z opinii biegłego na okoliczność, czy w przypadku dwóch postępowań celnych będących przedmiotem niniejszej sprawy celowe było ich wszczynanie i zmiana taryfikacji celnej, – z uzupełniającego i przeprowadzonego w obecności obrońcy strony przesłuchania B.S. na okoliczność przebiegu postępowania w sprawie [...], – z korespondencji mailowej zastępcy Naczelnika P.K. z Rzecznikiem Dyscyplinarnym Urzędu Celnego lub Rzecznikiem Dyscyplinarnym Izby Celnej za okres od [...].12.2012 do [...].02.2013 r. na okoliczność tej korespondencji, 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpk w związku z art. 187 ustawy o Służbie Celnej, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, a wyrażające się w odmowie przyznania wiarygodności spójnym i konsekwentnym wyjaśnieniom strony bez wskazania przyczyn takiego stanowiska - a uznaniu za wiarygodne zeznań świadka M.S. z dnia [...].04.2013 r., w przyznaniu atrybutu wiarygodności zeznaniom świadka P.K., w których twierdził, iż "ilość spraw zakończonych orzeczeniem, pism, postanowień wykonanych przez obwinioną była znacznie niższa niż pozostałych funkcjonariuszy referatu" jest całkowicie sprzeczna z zestawieniem spraw za cały rok 2012, 4) ograniczenie strony prawa do obrony, polegającego na naruszeniu art.338 § 1 kpk w zw. z art. 187 ustawy o Służbie Celnej przez niedoręczenie ani jej ani obrońcy sprawozdania z wyników postępowania dyscyplinarnego, co uniemożliwiło obronie przygotowania wystąpienia lub sporządzenia pisemnej odpowiedzi na konkluzje i wnioski rzecznika dyscyplinarnego przed wydaniem orzeczenia w sprawie, 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 § 1 pkt 7 kpk w związku z art.187 ustawy o Służbie Celnej przez objęcie niniejszym postępowaniem dwóch spraw o sygnaturze [...], które były już przedmiotem wcześniej zakończonego postępowania dyscyplinarnego znak [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Celnej, orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], zmienił orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w ten sposób, że: – na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w związku z art. 187 oraz z art. 175 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej stwierdził przedawnienie terminu do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w sprawach [...] oraz [...] i w tym zakresie postępowanie umorzył wobec ujemnej przesłanki procesowej przedawnienia karalności czynu, – uznał obwinioną D.K.-M. winną zarzucanego jej czynu nierzetelnego i nieterminowego wykonania powierzonego jej zadania, to jest o naruszenie podstawowych obowiązków służbowych wynikających z art. 122 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r o Służbie Celnej, a mianowicie tego, że w sprawie znak [...] przez okres od dnia upływu terminu wyznaczonego stronie na zaznajomienie z materiałem postępowania do dnia [...].12.2012 r. (to jest przez okres około 2 lat) pozostawała w nieuzasadnionej zwłoce z przygotowaniem projektu decyzji zmieniającej klasyfikację towarową i na podstawie art. 167 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Służbie Celnej wymierzył obwinionej karę upomnienia. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 437 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego ( Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm., określanej dalej jako k.p.k.) oraz art. 187 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. W uzasadnieniu stwierdzono, że termin wszczęcia postępowania dyscyplinarnego określa art. 175 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, z którego wynika, że postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia powzięcia przez organ dyscyplinarny wiadomości o naruszeniu obowiązków służbowych przez funkcjonariusza oraz po upływie 2 lat od popełnienia czynu z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Upływ terminów, o których mowa w art. 175 ust. 1 stanowi negatywną przesłankę materialnoprawną do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi celnemu. Organ II instancji wskazał, że przy ocenie dopuszczalności prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w sprawach [...] oraz [...] należało wziąć pod uwagę przepisy dotyczące biegu terminu do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przez organ I instancji. Organ II instancji podał, że sprawa o sygn. [...] przerejestrowana ze sprawy macierzystej nr [...] znajdowała się pod poz. nr 30 wykazu przedłożonego przez obwinioną, natomiast sprawa nr [...] wymieniona została pod poz. 34 wykazu, który włączony został do sprawy dyscyplinarnej wszczętej przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu [...] października 2011 r. w sprawie [...]. Wykaz ten D.M.-K. sporządziła na polecenie ówczesnego Kierownika Referatu Elementów Kalkulacyjnych M.S., który następnie włączony został do akt postępowania dyscyplinarnego wszczętego w roku 2011. Zatem organ dyscyplinarny Naczelnik Urzędu Celnego o przewlekłości tych postępowań powziął wiadomość podczas prowadzenia postępowania dyscyplinarnego już w roku 2011, dlatego wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w dniu [...] marca 2013 r. w stosunku do spraw [...] oraz [...] było niedopuszczale, gdyż wystąpiła ujemna przesłanka procesowa przedawnienia ścigania przewinień dyscyplinarnych, co do tych dwóch spraw. Organ I instancji mając nieograniczone prawo do szczegółowej kontroli prowadzonych przez obwinioną spraw, już na tamtym etapie miał możliwość dokonania rozszerzenia zarzutu poprzez jego uzupełnienie, a nawet zmianę widząc nierzetelne prowadzenie przez obwinioną również i tych spraw. Odnosząc się do sprawy nr [...], organ odwoławczy wskazał, że sprawa ta nie została umieszczona na wykazie z dnia [...] sierpnia 2011 r., gdyż wypłynęła do komórki elementów kalkulacyjnych [...] września 2011 r., a zatem po sporządzeniu przez stronę wykazu. Tak więc organ dyscyplinarny nie powziął informacji w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego o sygn. [...] r. z dnia [...] października 2011 r. informacji o wpływie tej sprawy do komórki i organ I instancji nie dokonał kontroli kompleksowej akt spraw prowadzonych przez obwinioną. Ponadto sprawy tej w momencie wpływu do komórki i wszczęciu poprzedniego postępowania nie można byłoby uznać za prowadzoną przewlekle czy nierzetelnie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska pełnomocnika odwołującej się, że sprawa nr [...] powinna być umorzona w formie notatki bez formalnego wszczynania postępowania, a niezdecydowanie przełożonych obwinionej z-cy Naczelnika P.K. i Kierownika Referatu M.S. doprowadziło do wydania decyzji po kilku latach. Przeczy temu stanowisku zgromadzony materiał dowodowy, a zwłaszcza treść wydanej w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzji znak [...]. Również zarzucany przez obwinioną D.M.-K. brak decyzyjności po stronie Kierownika M.S. nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, albowiem z zeznań świadków B.S. i A.B. wynika, że Kierownik interesował się na bieżąco stanem prowadzonych przez stronę spraw. Prawidłowo także, zdaniem organu odwoławczego, oddalone zostały wnioski dowodowe w zakresie sprawdzenia korespondencji mailowej zastępcy Naczelnika UC P.K. z Rzecznikiem Dyscyplinarnym Urzędu Celnego lub Rzecznikiem Dyscyplinarnym Izby Celnej za okres od [...].12.2012 roku do [...].02.2013 roku na okoliczność zamiaru wszczęcia postępowania dyscyplinarnego względem D.M. – K.. Z zeznań świadka P.K., którego przesłuchano w dniu [...].07.2013 r. wynika bowiem, że nie konsultował tych spraw z rzecznikami, zatem zarzut podniesiony w odwołaniu, iż wniosek ten oddalony został z naruszeniem prawa nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym. Podobnie, jak oddalony wniosek o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego na okoliczność, czy w przypadku dwóch postępowań [...] zmiana taryfikacji była zasadna, odpowiedź po przeprowadzonej analizie spraw, a zwłaszcza wydanych decyzji w tym przedmiocie potwierdziło, iż decyzje wydano zasadnie. Organ odwoławczy podzielił również orzeczenie organu I instancji, który oddalił wniosek dowodowy mający na celu przesłuchanie B.S. na okoliczność sprawy [...], a głównie w celu ustalenia, czy prowadził podobną sprawę i jaką opinię prezentowała obwiniona, a jakie było stanowisko kierownika referatu. Świadek bowiem nie przypominał sobie, aby odwołująca zwracała sie do niego o pomoc w prowadzeniu przydzielonych jej spraw, jak też nie mówiła, że ma jakiekolwiek trudności. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu nie został naruszony przepis art. 338 § 1 kpk w zakresie doręczenia stonom postępowania odpisu aktu oskarżenia, gdyż Sprawozdanie sporządzone przez Rzecznika Dyscyplinarnego z przebiegu postępowania nie jest aktem oskarżenia w rozumieniu powołanego przepisu kpk, jest jedynie sprawozdaniem w rozumieniu art. 177 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Odnosząc się do twierdzenia odwołującej, że Naczelnik Urzędu Celnego wiedział o naruszeniu obowiązków przez stronę już w kwietniu 2012 r., tj. po sporządzeniu przez nią wykazu prowadzonych spraw, organ odwoławczy podkreślił, że wykaz ten kierownik M.S. przesłał pocztą elektroniczną na adres Zastępcy Naczelnika P.K. dopiero w dniu [...] listopada 2012r. Natomiast organem dyscyplinarnym jest Naczelnik Urzędu Celnego w stosunku do podległych mu funkcjonariuszy nie zaś jego zastępca i Naczelnik Urzędu Celnego mógł zapoznać się z tym wykazem dopiero po wszczęciu niniejszego postępowania, gdyby został on włączony do materiału dowodowego. Dopiero na żądanie organu odwoławczego wykaz ten został dołączony do akt sprawy, gdyż w aktach widniała jedynie notatka służbowa dla Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego, w której widniała wzmiana o wykazie spraw. Z przeprowadzonego dowodu z korespondencji elektronicznej pomiędzy ówczesnym Kierownikiem M.S. a Zastępcą Naczelnika wynika, że notatka służbowa kierownika UEKR wraz z wykazem przesłana została tylko i wyłącznie na adres emailowy Zastępcy Naczelnika P.K. w dniu [...] listopada 2012 r. Zgodnie zaś z art. 122 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusz jest obowiązany w szczególności: rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone zadania. W przedmiotowej sprawie obowiązek rzetelnego i terminowego wykonania powierzonych zadań w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w sprawie znak: [...] został naruszony przez D.M. – K. poprzez nieterminowe wydanie rozstrzygnięcia pomimo, iż w sprawie zgromadzony został cały materiał dowodowy. Zaniechanie to polegało na niepodjęciu działań, do których obwiniona była zobowiązana. Organ odwoławczy podkreślił, że każde zawinione naruszenie obowiązków służbowych jest przewinieniem dyscyplinarnym. Przy czym przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie funkcjonariusza celnego było zamierzone, czy też nie. Zgodnie z art. 167 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków ciążących na funkcjonariuszu, pobudki jego działania, zachowanie funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że po zbadaniu postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji, zmieniono wysokość kary na korzystniejszą dla strony, tj. karę upomnienia, albowiem nie został podzielony pogląd organu I instancji, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 176 ust. 5 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej mające wpływ na zaostrzenie kary, gdyż jakkolwiek popełnienie przewinienia dyscyplinarnego nastąpiło przed zatarciem wymierzonej kary dyscyplinarnej, to samo orzeczenie wydane zostało już po jej zatarciu. Wymierzona kara upomnienia jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, którego dopuściła się ekspert Słyżby Celnej D.M. –K. nie rozstrzygając przydzielonej sprawy w terminie oraz nierzetelnie wykonując czynności służbowe. Skutkiem braku odpowiedzialności podczas wykonywania obowiązków służbowych przez obwinioną jest zachwianie wiarygodności organu i w następstwie postrzeganie go jako służby mało skutecznej i nierzetelnej. Organ odwoławczy podzielił zdanie organu I instancji, w którym ten podniósł, iż bezczynność funkcjonariuszki doprowadziła do bezpodstawnej zwłoki w roztrzyganej przez nią sprawie, co niewątpliwie wpłynęło na negatywny wizerunek służby celnej jako instytucji państwowej. Wymierzając karę upomnienia organ odwoławczy wziął pod uwagę negatywną opinię służbową za okres objęty przewinieniem, jak i w okresie przed popełnieniem czynu, a mianowicie z opisu służby przedstawionej przez Zastępcę Naczelnika P.K. wynika, iż obwiniona pomimo dostatecznej wiedzy specjalistycznej i umiejętności jej wykorzystania zarówno z dziedziny merytorycznej (np.taryfikacji), jak i procedur prowadzenia postępowań celnych i podatkowych nie realizowała powierzonych jej zadań na odpowiednim eksperckim i oczekiwanym poziomie merytorycznym. Zważywszy, że do przewinienia dyscyplinarnego w sprawie [...] doszło po orzeczonej karze dyscyplinarnej w poprzednim postępowaniu, jednak obwiniona nie wyciągnęła żadnych wniosków, które przyczyniłyby się do zmiany postępowania a głównie zaangażowania się jej w terminowe wykonywanie powierzonych zadań. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2015 r. Złożyła, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, D.M.-K. zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 kpk w związku z art. 187 ustawy o Służbie Celnej, polegające na niewjaśnieniu w uzasadnieniu orzeczenia powodów odmowy przyznania atrybutu wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej przy jednoczesnym uznaniu za wiarygodne zeznań M.S. z dnia [...] kwietnia 2013 r., pomimo iż zeznania te noszą znamiona wcześniej przygotowanych w formie pisemnej; 2) przepisów postępowania, tj. art. 178 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej przez wydanie orzeczenia dyscyplinarnego w II instancji bez wysłuchania obwinionej i jej obrońcy; 3) określonego w art. 176 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej materialnego prawa obwinionej do obrony, przez niedoręczanie jej w toku postępowań w obu instancjach sprawozdań rzeczników dyscyplinarnych przed wydaniem orzeczeń dyscyplinarnych, co uniemożliwiło obronie sporządzenia pisemnej odpowiedzi na konkluzje rzecznika dyscyplinarnego i przygotowania się do czynności wysłuchania; 4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 170 § 2 kpk w związku z art. 187 ustawy o Służbie Celnej polegające na oddaleniu wniosków dowodowych obrońcy obwinionej: z opinii biegłego; z uzupełniającego i przeprowadzonego w obecności obwinionej przesłuchania B.S.; z korespondencji mailowej zastępcy Naczelnika UC – P.K. z rzecznikiem dyscyplinarnym IC za okres od [...].12.2012 r. do [...].02.2013 r. na okoliczność treści tej korespondencji tylko na tej podstawie, że dotychczas zgromadzone dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej orzeczenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W treści skargi podniesiono, że skarżąca wyczerpująco wyjaśniła przyczynę długiego prowadzenia sprawy o sygnaturze [...], podając, że od początku, gdy sprawa ta została jej przydzielona była zdania, że brak jest dowodów uzasadniających zmianę taryfikacji celnej towaru i zasugerowała kierownikowi referatu M.S. możliwość zakończenia postępowania w formie notatki bez formalnego wszczynania sprawy, a następnie - już po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania - brała pod uwagę wydanie decyzji o jego umorzeniu. Kierownik referatu konkretnego stanowiska co do ostatecznego sposobu załatwienia sprawy nie przedstawił do grudnia 2012 r. Dopiero w dniu [...] grudnia 2012 r., na kilka dni przed likwidacją referatu i odejściem ze stanowiska kierownika M.S. polecił obwinionej wydanie decyzji w przedmiocie zmiany kodu towaru, które to polecenie obwiniona niezwłocznie wykonała. Zdaniem skarżącej organy dyscyplinarne całkowicie zbagatelizowały wyjaśnienia strony, nie wskazując dlaczego uznały je za niewiarygodne. Skarżąca podkreśliła, że wersja zdarzeń opisana przez stronę mogła zostać potwierdzona niesłusznie oddalonymi przez organ wnioskami dowodowymi obrony. Przede wszystkim opinia biegłego, o przeprowadzenie której obrońca wnosił jeszcze w 2013 r. mogła wykazać, że stanowisko obwinionej przedstawione przez nią w jej wyjaśnieniach co do niecelowości wszczynania sprawy i poprawnego, pierwotnego kodu taryfowego było słuszne. Po pierwsze w sposób pośredni wyniki ekspertyzy mogły potwierdzić prawdziwość wyjaśnień obwinionej. Po drugie, stawianie zarzutu o przewlekłość postępowania, które w ogóle nie powinno być z urzędu wszczynane budziłoby poważne wątpliwości. Dodatkowym uzasadnieniem dla przeprowadzenia opinii biegłego jest okoliczność, iż komórka kontrolna, na wniosek której przeprowadzono weryfikację zgłoszonego przez stronę kodu taryfy celnej, sugerowała inną jeszcze pozycję taryfy niż ta, która została ostatecznie przyjęta. Również wnioski o uzupełniające przesłuchanie B.S. i korespondencję mailową zastępcy naczelnika P.K. z rzecznikiem dyscyplinarnym zostały oddalone bezpodstawnie. W pierwszym przypadku chodziło bowiem o wykazanie niezdecydowania kierownika M.S. w konkretnej sprawie dotyczącej zmiany taryfikacji, w drugim natomiast o udowodnienie, iż wobec obwinionej najpierw podjęto decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, a dopiero później zaczęto szukać konkretnych, faktycznych podstaw zarzutów. W prowadzonym postępowaniu zostało również naruszone, zagwarantowane w art. 176 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej prawo funkcjonariusza do obrony, poprzez niedoręczenie skarżącej, jak i jej pełnomocnikowi sprawozdań dyscyplinarnych obu rzeczników dyscyplinarnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych rozstrzygnięć, to jest ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, a oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, DZ.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Sąd nie posiada uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości zaskarżonych rozstrzygnięć, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził aby w zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało z naruszeniem prawa w stopniu skutkującym konieczność jego uchylenia. Stan faktyczny analizowanej sprawy ustalony został prawidłowo, w zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji prawidłowo zastosowano i zinterpretowano przepisy prawa będące podstawą przyjętego rozstrzygnięcia. Z punktu widzenia powyższych zasad skargę jako niezasadną należało oddalić. Trzeba również wskazać, że w sprawach których przedmiotem jest postępowanie dyscyplinarne, zadaniem sądu jest sprawdzenie zgodności tegoż postępowania z obowiązującymi przepisami prawa, tj. czy postępowanie zostało wszczęte i toczyło się zgodnie z przepisami Rozdziału 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (DZ.U. Nr 168 poz. 1323 ze zm.) - dalej zwana w skrócie - ustawą, a także czy zastosowana wobec funkcjonariusza kara mieści się w katalogu kar dyscyplinarnych określonych w art. 167 ust. 1 ustawy i jest adekwatna do stopnia zawinienia. Zgodnie z art. 166 pkt 4 powołanej ustawy funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy. Użyte w tym przepisie słowo "podlegają" wskazuje na to, że funkcjonariusz celny jest obowiązany w szczególności wykonywać nałożone na niego obowiązki, a więc: rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone mu zadania, racjonalnie gospodarować środkami publicznymi, podnosić kwalifikacje zawodowe, godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią (art. 122 ustawy). Wykonując służbę funkcjonariusz winien pamiętać o treści złożonego przez siebie ślubowania (art. 83 ust. 1 ustawy). Należy podnieść, że sama ocena wagi naruszenia obowiązków służbowych i dobór adekwatnej do niego kary należy do organów dyscyplinarnych, bowiem sądowa kontrola decyzji uznaniowych sprowadza się w istocie do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 1 pażdziernika 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 357/09, dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego). Przystępując do analizy sprawy, w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że odnośnie naruszeń przez skarżącą obowiązków służbowych w sprawach postępowań celno-podatkowych znak [...] oraz znak [...] postępowanie dyscyplinarne, na podstawie at. 175 ust. 1 ustawy, zostało przez organ II instancji umorzone. Organ dyscyplinarny uznał, że zarzucane skarżącej przewinienia mogły być przedmiotem postępowania dyscyplinarnego znak [...], zakończonego ostatecznym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] pażdziernika 2012 r. o wymierzeniu skarżącej kary nagany. Upływ 3 – miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 175 ust. 1 ustawy, stanowił materialnoprawną przeszkodę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w sprawie stwierdzonych uchybień w powyższych dwóch sprawach celno – podatkowych. Stanowisko organu dyscyplinarnego II instancji należy ocenić jako prawidłowe, znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym znak [...] zakończonym ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] pażdziernika 2012 r. skarżąca sporządziła wykaz prowadzonych przez siebie spraw, w którym ujęła również sprawy o których wyżej mowa. A zatem już w tamtym postępowaniu organ dyscyplinarny powziął informację o naruszeniu przez skarżącą obowiązków służbowych w tychże sprawach. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w dniu [...] marca 2013r., którego przedmiotem było naruszenie obowiązków służbowych sprawach znak [...] oraz znak [...], stanowiło naruszenie art. 175 ust. 1 ustawy. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca kwestionuje zaskarżone orzeczenie, domagając się jego uchylenia w całości. Sąd badając sprawę nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu jest w tej części, tj. pkt 1 sentencji orzeczenia, sprzeczne z prawem. Rozpatrując skargę w tym zakresie Sąd kierował się dyspozycją art. 134 § 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Analiza sprawy dowiodła, że orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności. Odnośnie naruszenia przez skarżącą obowiązków służbowych w sprawie [...] stwierdzić przyjdzie, że stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo. Omawiana sprawa została zarejestrowania przez skarżącą w dniu [...] września 2011 r., natomiast w dniu [...] pażdziernika 2011 r. skarżąca sporządziła postanowienie o wszczęciu postępowania celnego i podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] pażdziernika 2011 r. skarżąca wyznaczyła stronie 7 – dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie, które zostało doręczone stronie w dniu [...] listopada 2011 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ wezwał do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, a następnie w dniu [...] grudnia 2012 r. skarżąca sporządziła decyzję w sprawie zmiany zgłoszenia celnego. W omawianej sprawie doszło do zwłoki w zakończeniu postępowania administracyjnego. Według twierdzeń skarżącej, w toku postępowania wielokrotnie konsultowała się z ówczesnym przełożonym - Kierownikiem Referatu Elementów Kalkulacyjnych – co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W jej ocenie to właśnie niezdecydowanie przełożonego było przyczyną przewlekłości postępowania. Organ dyscyplinarny nie dał wiary stanowisku prezentowanemu przez skarżącą, a jego argumentacji nie można uznać za dowolną. Organ wskazał oraz powołał się na zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy, który nie daje podstaw do ekskulpacji skarżącej w zakresie zarzucanego jej czynu. W szczególności organ wskazał na dowody w postaci przesłuchania świadków M.S., P.K., B.S. i A.B., ponadto na protokoły konfrontacji świadków oraz obwinionej, podczas których strony podtrzymały przedstawiane przez siebie wersje zdarzeń. Tak zebrany materiał dowodowy, w ocenie organu, nie dawał podstaw do przyjęcia, że przewlekłość w sprawie [...], która jest przecież faktem bezspornym, wynikła z braku zdecydowania i nieumiejętności podjęcia decyzji przez osobę trzecią. Należy w tym miejscu przypomnieć i wyraźnie wskazać, że skarżąca jako funkcjonariusz celny winna mieć pełną świadomość znaczenia i wagi ciążących na niej obowiązków wynikających z obejmowania przez nią stanowiska Eksperta Celnego starszego rewidenta celnego. Z akt sprawy wynika, że z dniem [...] stycznia 2010 r. skarżąca uzyskała stopień starszego rewidenta celnego, a z dniem [...] styczna 2011 r. awansowała na stanowisko eksperta służby celnej. Analizowana sprawa celno-podatkowa nie była zatem pierwszym prowadzonym przez nią postępowaniem, a skarżąca posiadała już znaczne doświadczenie zawodowe. Nadto trzeba pamiętać, że wobec skarżącej toczyło się już postępowanie dyscyplinarne zakończone ostatecznym orzeczeniem z [...] pażdziernika 2012 r. o ukaraniu karą nagany, a jego przedmiotem było również dopuszczenie się naruszeń obowiązków służbowych o podobnym charakterze. Skarżąca, jako funkcjonariusz celny, miała zatem świadomość konsekwencji prawnych zaniedbań obowiązków służbowych w postaci przewlekłego prowadzenia postępowań administracyjnych. Przyjdzie zauważyć, że przedstawiona przez skarżącą wersja zdarzenia nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Opinia biegłego co do prawidłowego kodu taryfowego w danej sprawie celno - podatkowej nie miałaby wpływu na wynik niniejszej sprawy, której przedmiotem jest delikt dyscyplinarny. W istocie w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym organ nie rozpatrywał poprawności merytorycznej podjętej, czy proponowanej przez skarżącą decyzji, lecz analizował sprawę pod kątem jej przewlekłego prowadzenia. Skoro, jak twierdzi skarżąca, postępowanie celno – podatkowe w danej sprawie w ogóle nie powinno być wszczęte, a nastąpiło to na polecenie przełożonego, wydaje się że zasadnym było podjęcie przewidzianych w takiej sytuacji środków prawnych, ale z zachowaniem terminów procesowych. Trzeba ponownie w tym miejscu wskazać, że skarżąca nie potrafiła wykazać podnoszonej okoliczności braku umiejętności podjęcia decyzji merytorycznej przez przełożonego. Prawidłowe jest stanowisko organu zgodnie z którym, również uwzględnienie pozostałych wnioskowanych przez skarżącą dowodów nie było konieczne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, słusznie wskazał organ, że okoliczność treści ewentualnej korespondencji mailowej poprzedzającej wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie ma istotnego wpływu na stan faktyczny sprawy wyłaniający się z zebranego materiału dowodowego. Przeprowadzone i utrwalone w odpowiedniej formie dowody zostały poddane ocenie organu, która zdaniem Sądu, nie naruszyła zasad swobodnej oceny dowodów. Postępowanie w sprawach dyscyplinarnych funkcjonariuszy celnych jest prowadzone według zasad określonych w ustawie o Służbie Celnej. Ustawa ta nie reguluje jednak kompleksowo problematyki procedury dyscyplinarnej, w sprawach w niej nieuregulowanych odsyłając do przepisów Kodeksu postępowania karnego (art. 187 ustawy). Analiza sprawy dowodzi, że w jej toku zapewniono obwinionej prawo do obrony oraz prawo udziału w postępowaniu. Wbrew zarzutom skargi postępowanie nie uchybiło zasadom procesowym wynikającym z ustawy o Służbie Celnej oraz kpk. Sprawozdanie, o którym mowa w art. 177 ust. 3 ustawy nie ma charakteru aktu oskarżenia – w myśl kpk, lecz stanowi podsumowanie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie dyscyplinarnej. Już z obligatoryjnych elementów jakie powinno zawierać sprawozdanie oraz akt oskarżenia w sprawie karnej, wynika odmienny charakter tych aktów prawnych. Stosownie do treści art. 167 ust. 1 pkt 1 ustawy, kara dyscyplinarna upomnienia jest kara najłagodniejszą z kar. W ocenie Sądu kara upomnienia została skarżącej wymierzona zgodnie z dyrektywami wypływającymi z art. 167 ust. 4 ustawy, w myśl którego kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków ciążących na funkcjonariuszu, pobudki jego działania, zachowanie funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Mając powyższe na uwadze, skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.