II SA/Go 292/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. D.B. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] wydane przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Kolegium wezwało Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej do ustosunkowania się do treści wyżej wskazanego zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie organ I instancji wyjaśnił, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wydaje D.B. zaświadczenia na początku każdego bieżącego roku, uwzględniając pomoc z roku poprzedniego – według wskazanego przez stronę wzoru. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Kolegium wezwało D.B. do sprecyzowania żądań wyrażonych w zażaleniu. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, iż przedmiotowe zaświadczenie powinno zostać sporządzone zgodnie z przedłożonym przez nią wzorem, który załączyła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] poinformowało D.B., iż nie stwierdziło uchybień w zakresie formy i treści wydanego zaświadczenia. Jednocześnie podkreśliło, że wydając zaświadczenie organ administracyjny może opierać się jedynie na posiadanych przez siebie dokumentach, albowiem zaświadczenie jest dokumentem urzędowym i wszelka dowolność w stwierdzeniach i nadinterpretacja danych jest niedopuszczalna. W dniu 11 kwietnia 2011 r. D.B., za pośrednictwem organu, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na wyżej wskazane pismo Kolegium z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi D.B. stwierdziła, iż zaskarżone pismo zawiera znamiona decyzji bądź postanowienia w znaczeniu przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego, jednocześnie zwróciła się do tutejszego Sądu o wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto wskazała, iż zawarte w zaskarżonym piśmie stwierdzenie nie zawiera uzasadnienia i jest lakoniczne. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym, piśmie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednocześnie zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a. Zatem stosownie do treści wyżej wskazanego art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny zaświadczenie jest przewidzianym w przepisach prawnych potwierdzeniem pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby. Jest ono zatem jedynie czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywoływać skutki prawne (aczkolwiek nie jest to jego głównym celem) i nie stanowi aktu stosowania prawa. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego. Nie wiąże więc organu i wraz z ich zmianą zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1983 r., I SA 268/83, ONSA z 1983 r. nr 1, poz. 47). Pokreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który sąd rozpoznający sprawę niniejszą w pełni podziela, iż z uwagi na charakter prawny zaświadczenia i jego skutki nie mieści się ono w zakresie kognicji sądów administracyjnych, określonej w art. 3 p. p. s. a. Nie jest bowiem decyzją, postanowieniem ani innym aktem lub czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bez wątpienia nie jest też aktem prawa miejscowego, innym aktem samorządu z zakresu administracji publicznej ani aktem nadzoru. Żadna ustawa szczególna nie przewiduje też jego kontroli. Stąd zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości brak kognicji sądu administracyjnego w odniesieniu do zaświadczeń (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Kraków 2000, s. 1012. Także R. Kmiecik. Wydawanie zaświadczeń, kwestia nierozstrzygnięta w literaturze, Samorząd Terytorialny 2000 r. nr 6, s. 70 i n.; postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 1993 r., sygn. akt: II SA 2468/92, ONSA 1994 r. nr 2, poz. 58, wyrok NSA z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt: II SA 1439/02, Wokanda 2004/2/36). Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że zaskarżone zaświadczenie z dnia 9 grudnia 2010 r., jest zaświadczeniem w rozumieniu działu VII k. p. a. (art. 217 i nast.) i w związku z tym nie podlega kontroli sądów administracyjnych. To z kolei oznacza, że skarga wniesiona w sprawie niniejszej jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagą oraz treść art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wydanego postanowienia.