II SA/Go 298/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę. Wnioskiem z [...] listopada 2014 r. B.S. zwróciła się do Wójta Gminy o uchylenie dokonanej [...] listopada 2014 r. materialno-technicznej czynności zameldowania J.P. pod adresem [...]. Podniosła, że zameldowanie to było fikcyjne, gdyż osoba ta od 10 lipca 2013 r. nie zamieszkuje pod wskazanym wyżej adresem i nie ma kluczy do posesji. W kolejnych pismach z [...] oraz [...] listopada 2014 r. podniosła, iż J.P. wyprowadził się z powyższego miejsca [...] lipca 2013 r. zabierając wszystkie swoje rzeczy. Wyrok Sądu Okręgowego z [...] września 2014 r. sygn. akt [...], oddalający apelację na wyrok Sądu Rejonowego z [...] maja 2014 r., [...], przywraca mu jedynie posiadanie opisywanej nieruchomości, pozwalając na przebywanie na jej terenie, nie przywraca natomiast tytułu prawnego do niej. Dokonana czynność zameldowania jest zdaniem strony bezprawna. Wnioskodawczyni zwróciła się o stwierdzenie nieważności wydanej w tym przedmiocie decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] Wójt Gminy uchylił na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 217, poz. 1427 ze zm.) materialno-techniczną czynność z [...] listopada 2014 r. polegającą na zarejestrowaniu zameldowania J.P. na pobyt stały w [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wójt stwierdził, iż powyższej czynności dokonano w dniu [...] listopada 2014 r. na wniosek J.P., który powołał się na wyrok Sądu Rejonowego z [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], przywracający mu posiadanie części opisywanej nieruchomości, obejmującej pomieszczenia pierwszego piętra oraz piwnicy budynku mieszkalnego na niej posadowionego, poprzez nakazanie pozwanej oddania tych części nieruchomości powodowi w posiadanie wraz z jednoczesnym wydaniem kluczy do drzwi i bram prowadzących na działkę oraz tych części budynku. Właścicielką owej nieruchomości jest B.S.. Przedłożone przez J.P. zgłoszenie pobytu stałego było obarczone wadą polegającą na tym, iż przedstawione zgłoszenie nie zawierało potwierdzenia faktu pobytu. Błędnie przyjęto, iż przywrócone wyrokiem Sądu Rejonowego posiadanie nieruchomości jest tożsame z prawem do zamieszkiwania w nim, w związku z czym nie wymaga odrębnego poświadczenia pobytu przez właściciela nieruchomości. Według poczynionych w toku postępowania ustaleń organu pierwszej instancji J.P. na dzień dokonania czynności zameldowania, tj. [...] listopada 2014 r. nie zamieszkiwał na terenie nieruchomości w [...], gdzie został zameldowany. Potwierdzają to ustalenia Policji oraz wyjaśnienia złożone przez sołtysa wsi [...]. Także J.P. w piśmie z [...] grudnia 2014 r. stwierdził, iż [...] listopada 2014 r. bezskutecznie próbował uzyskać klucze do opisywanej nieruchomości. Ponadto złożył do akt sprawy notatkę spisaną [...] listopada 2014 r. na okoliczność próby odebrania kluczy oraz stwierdzającą brak możliwości wyegzekwowania wyroku sądowego. Zdaniem organu przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazują jednoznacznie, iż zameldowanie jest czynnością wtórną wobec faktu zamieszkania w danych lokalu, tzn. najpierw należy zamieszkać na określony rodzaj pobytu, a dopiero potem dopełnić obowiązku meldunkowego. W sytuacji gdy okazało się, że J.P. nie zamieszkiwał w dacie zameldowania na terenie opisywanej nieruchomości, materialno-techniczną czynność zameldowania go pod adresem [...] należy uchylić, gdyż na formularzu meldunkowym dotyczącym zameldowania go na pobyt stały brak jest potwierdzenia faktu pobytu, które powinno być dokonane przez właściciela nieruchomości. Jednocześnie organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku B.S. o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zameldowania, gdyż takowa nie została wydana. Od powyższej decyzji Wójta Gminy odwołanie wniósł J.P., zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędne zastosowanie prawa. Zakwestionował twierdzenia B.S., jakoby nie posiadał on kluczy do nieruchomości. Dostał bowiem klucze od bramy oraz od drzwi wejściowych do domu. Ponadto posiada on tytuł prawny do nieruchomości, co wynika z treści wyroku Sądu Okręgowego, sygn. akt [...]. Na nieruchomości w [...] posiada swoje rzeczy osobiste, meble itp. Ponadto z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] wynika, iż został pozbawiony przez B.S. władania lokalem w sposób bezprawny i wbrew własnej woli. W postępowaniu sądowym wykazał, iż nie zerwał wszelkich związków z lokalem w [...]. To że nie ma wszystkich kluczy do nieruchomości nie ma znaczenia, gdyż realizacją wyroku sądowego zajmuje się komornik sądowy. Miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce, w którym osoba ta realizuje swoje funkcje życiowe, w szczególności przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, odzież, meble itp. Za opuszczenie lokalu należy uznać fizyczne w nim nieprzebywanie połączone z zamiarem jego opuszczenia, przy jednoczesnym zerwaniu wszelkich związków z dotychczasowym lokalem. Wolą J.P. jest zamieszkiwanie w lokalu w [...], podejmuje on starania by w nim zamieszkiwać, ma tam swoje rzeczy, zaś posiadania został pozbawiony w sposób bezprawny i nie zerwał z lokalem wszystkich więzi. Decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy, uznając ją za zasadną. W dniu złożenia wniosku o zameldowanie pod adresem [...], tj. 13 listopada 2014 r. J.P. tam nie zamieszkiwał. Fakt ten został potwierdzony przez Policję oraz sołtysa wsi [...]. Również sam wnioskodawca przyznał, iż dnia 26 listopada 2014 r. próbował bezskutecznie uzyskać klucze do spornej nieruchomości. Biorąc pod uwagę, iż zameldowanie jest czynnością wtórną wobec faktu zamieszkania w danym lokalu, należy uznać za słuszne uchylenie materialno-technicznej czynności w tym przedmiocie. Złożone przez J.P. zgłoszenie pobytu stałego było obarczone wadą, ponieważ nie zawierało potwierdzenia faktu pobytu w spornej nieruchomości. Błędnie przyjęto, iż wyrok Sądu Rejonowego o przywróceniu posiadania nieruchomości jest tożsamy z prawem do zamieszkiwania w nim. Co za tym idzie organ uznał, iż nie jest wymagane poświadczenie jego pobytu pod adresem [...] przez właściciela lokalu, którym jest B.S.. Zameldowanie jest rejestracją stanu faktycznego, służy jedynie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, nie stanowi natomiast formy kontroli legalności zamieszkania i pobytu czyli posiadania prawa do korzystania z lokalu. Rejestracja meldunkowa nie jest i nie może być źródłem jakichkolwiek praw majątkowych do lokalu, w którym dokonane zostało zameldowanie. O tym czy zamieszkanie w lokalu wymaga nie tylko zgody osoby uprawnionej do używania tego lokalu na podstawie prawa odrębnej własności, stosunku najmu, spółdzielczego prawa do lokalu lub innego tytułu prawnego, ale nadto i zgody właściciela (zarządcy) budynku, w którym znajduje się ten lokal, nie decydują przepisy o ewidencji ludności, ale przepisy prawa materialnego normujące poszczególne typy stosunków prawnych, których elementem jest uprawnienie do używania lokalu. Obowiązek meldunkowy i wynikające z prawa cywilnego uprawnienie do korzystania z nieruchomości to dwie różne od siebie odrębne kwestie. Skoro J.P. w dacie dokonania czynności materialno-technicznej nie mieszkał w przedmiotowym lokalu, jego zameldowanie należało uznać za nieprawidłowe. Na powyższą decyzję Wojewody J.P., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: a) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej oraz przez niewyjaśnienie w dokładny sposób stanu faktycznego, bowiem zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy uzasadnieniem wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] – uprawomocnionym wyrokiem Sądu Okręgowego sygn. akt [...] J.P. został pozbawiony władania lokalem przez B.S. w sposób bezprawny i wbrew jego woli, w konsekwencji czego został wymeldowany, nie miał zaś zamiaru opuszczenia domu położonego w [...] w ogóle, a wyprowadzić musiał się z uwagi na oszustwo B.S. zajmującej obecnie wskazany dom; b) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, iż nie budzi ono zaufania skarżącego J.P. do władzy publicznej, albowiem Wojewoda odrzucił dowody w przedmiotowej sprawie w postaci uzasadnienia do wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] – prawomocny wyrokiem Sądu Okręgowego sygn. akt [...], jednocześnie dając wiarę i opierając swoją decyzję na zeznaniach niewiarygodnej B.S., pisemnej informacji Sołtysa oraz wyjaśnień otrzymanych z Komisariatu Policji, podczas gdy te dwa ostatnie organy nie mają wiedzy o stanie faktycznym między B.S. i J.P., brak u nich wiadomości i wiedzy na temat bezprawnego pozbawienia przez B.S. władztwa J.P. nad nieruchomością położoną w [...] i tym samym celowym wymeldowaniu skarżącego z jego domu; c) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujący sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, albowiem Wojewoda, kierując się normą prawa materialnego, niewłaściwie ocenił, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, zaś istotne ustalenia Wojewody są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału, albowiem oparł on swe rozstrzygnięcie jedynie na podstawie lakonicznych informacji we wniosku B.S. oraz od Sołtysa oraz wyjaśnień otrzymanych z Komisariatu Policji, a nie wziął pod uwagę całokształtu przedmiotowej sprawy, z którego wynika, że J.P. był właściwym właścicielem nieruchomości w [...] i władztwa tego został podstępnie pozbawiony przez B.S., zmuszony do wyprowadzenia się, a zatem niedobrowolnie, i pozbawiony zameldowania, podczas gdy nigdy nie miał zamiaru opuszczenia domu w [...] i z nim łączy wszystkie swoje życiowe cele i swoje centrum życiowe; d) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niedokładną ocenę całokształtu materiału dowodowego, albowiem Wojewoda błędnie określił, jakie dowody są niezbędne do pełnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy i jakie dowody są w tym celu potrzebne. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz orzeczenie o utrzymaniu w mocy materialno-technicznej czynności polegającej na zarejestrowaniu [...] listopada 2014 r. zameldowania skarżącego na pobyt stały w miejscowości [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skargę wywiódł, iż Wojewoda nie wyjaśnił w dokładny sposób stanu faktycznego, bowiem zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy uzasadnieniem do wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] (nota bene zasadniczym dowodem w niniejszej sprawie) – skarżący został pozbawiony władania lokalem przez B.S. w sposób bezprawny i wbrew jego woli, w konsekwencji czego został wymeldowany, nie miał zaś zamiaru opuszczenia domu w [...] w ogóle, a wyprowadzić się z niego musiał z uwagi na oszustwo B.S. zajmującej obecnie wskazany dom. Wojewoda oparł swoje rozstrzygnięcie o wniosek B.S., w którym podała ona, że zameldowanie było fikcyjne i że J.P. nie mieszka w spornej nieruchomości od 10 lipca 2013 r. Dodatkowo organ dał wiarę przeprowadzonemu dowodowi z interwencji Policji w spornej nieruchomości, o którą to interwencję wnioskowała B.S.. Nadto Wojewoda dał również wiarę pisemnym informacjom sołtysa, iż nie widuje on skarżącego w [...]. Skarżący wyjaśnił już, że posesja została mu skradziona na podstawie fałszywych dokumentów i działań B.S.. Oznacza to, że wcześniej J.P. mieszkał na spornej nieruchomości, z nią wiązał swoją przyszłość, w niej upatrywał swoje centrum życiowe i nie miał zamiaru jej opuszczenia. Po pozbawieniu go własności spornej nieruchomości został on wymeldowany. Skoro nie przebywał od tego czasu w nieruchomości spornej, bezprzedmiotowa była interwencja Policji i informacje w tym przedmiocie od sołtysa, gdyż oczywistym był fakt, że aktualnie, czasowo tylko, J.P. nie przebywa w [...]. Znamiennym w tym względzie natomiast jest wyrok Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z którego wynika, że J.P. został pozbawiony władania lokalem przez B.S. i władztwo to zostaje mu w/w wyrokiem przywrócone. Wojewoda dał wiarę i oparł swoją decyzję na zeznaniach niewiarygodnej B.S., pisemnej informacji sołtysa oraz wyjaśnień otrzymanych z Komisariatu Policji, podczas gdy te dwa ostatnie organy nie mają wiedzy o stanie faktycznym między B.S. i J.P., brak u nich wiadomości i wiedzy na temat bezprawnego pozbawienia przez B.S. władztwa J.P. nad nieruchomością w [...] i tym samym celowym wymeldowaniu skarżącego z jego domu. Wojewoda dając temu twierdzeniu wiarę, naruszył zasadę prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., z której wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Wojewoda wydał decyzję na podstawie jednoznacznego ustalenia, że J.P. nie przebywa aktualnie w [...]. Przy podejmowaniu decyzji nie wziął natomiast pod uwagę czy skarżący faktycznie opuścił bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Tymczasem opuszczenie miejsca pobytu stałego nie oznacza tylko fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego, lecz łączy się z tym zamiar stałego związania się z tym innym miejscem i urządzenie w nim nowego centrum życiowego. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – poprzez zachowanie wyrażające w sposób niebudzący wątpliwości wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. W przedmiotowej sprawie u skarżącego J.P. nie wystąpiła przesłanka trwałości opuszczenia lokalu. W chwili przymusowej wyprowadzki z [...], pozostawił on tam wszystkie swoje rzeczy, meble, ubrania, listy, prywatną dokumentację etc. Także od tej chwili nie miał możliwości wejścia do mieszkania, ponieważ zostały wymienione zamki w drzwiach. Dopiero, gdy uzyskał wyrok przywracający mu władztwo nad nieruchomością, B.S. oddała mu część kluczy. Wojewoda powołując się na ustawę o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie wziął pod uwagę utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu tej ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W związku z czym konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem oraz urządzenia w nim swojego centrum życiowego. Opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem. Wprawdzie Komenda Miejska Policji poinformowała Wójta Gminy o przeprowadzonej interwencji w sprawie miejsca zamieszkania J.P., w wyniku którego ustalono, że nie przebywa on w spornej nieruchomości, to jednak fakt ten nie stanowi dowodu, że J.P. trwale opuścił przedmiotową nieruchomość. Dowody zebrane w niniejszej sprawie jednoznacznie świadczą o tym, że opuszczenie spornej nieruchomości nie ma charakteru trwałego, bowiem znaczna część dowodów przemawia za tym, że J.P. nie zerwał więzi ze sporną nieruchomością. Przemawia za tym między innymi jego zachowanie, które doprowadziło do wydania wyroku w sprawie o przywrócenie posiadania spornej nieruchomości, tam też ma swoje rzeczy, ubrania, meble, prywatną dokumentację, tam też adresowana jest do niego korespondencja, etc. W judykaturze sądowej przyjęto, że miejsce stałego pobytu to takie miejsce, w którym osoba między innymi przechowuje rzeczy codziennego użytku (odzież, meble), nadaje i przyjmuje korespondencję. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem można mówić wówczas, gdy osoba której postępowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz, gdy nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem jej woli, i ma charakter trwały, a nie jest wywołane działaniem innych osób (np. zmuszenia do opuszczenia lokalu, niewpuszczanie do niego). Zamiar ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. W przedmiotowej sprawie takiej woli ze strony skarżącego J.P. nie było i nie ma. Wydanie przez Wojewodę zaskarżonej decyzji powinno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego rezultaty nie pozostawiałyby wątpliwości, iż opuścił on miejsce pobytu stałego i że przestał koncentrować w tym miejscu swoje sprawy życiowe. W przypadku zaistnienia wątpliwości co do wskazanych okoliczności, organ musi wykorzystać wszelkie możliwości dowodowe by je usunąć. Pozostaje to nad wyraz istotne w sytuacji, gdy tłem sprawy administracyjnej jest głęboki i mający wielorakie podłoże konflikt między stronami postępowania (byłymi konkubentami). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz. 388, dalej: u.e.l, która weszła w życie 1 marca 2015 r.). Zgodnie bowiem z treścią art. 69 pkt 1 tej ustawy, postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie u.e.l, w sprawach indywidualnych m.in. o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania – prowadzi się na podstawie u.e.l. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.e.l obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. Dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu (ust. 2). Z kolei z przepisu art. 28 ust. 4 u.e.l wskazującego, iż zameldowanie w danym lokalu na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu wynika, w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Dlatego też podstawę do zameldowania powinno stanowić ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywa pod danym adresem. Dla dokonania zaś czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też faktyczne zamieszkanie w lokalu. Inaczej rzecz ujmując: miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jest więc możliwe gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w tym lokalu. Rację ma zatem organ odwoławczy, iż zameldowanie jest czynnością wtórną wobec faktu zamieszkiwania w danym lokalu. Wątpliwości natomiast co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 2 u.e.l). Jak wynika z zebranych przez organ dowodów (pismo Komendanta Komisariatu KMP z [...].11.2014 r. oraz pismo sołtysa z [...].12.2014 r.) w dacie zameldowania tj. [...] listopada 2014 r. skarżący nie mieszkał w [...]. Sam skarżący tym okolicznością nie zaprzeczył wskazując, w piśmie z [...] grudnia 2014 r., iż w dniu [...] listopada 2014 r. wspólnie z adwokatem próbował "uzyskać klucze od posesji i pomieszczeń pod adresem [...]". W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że skarżący w dniu zameldowania nie mieszkał w [...]. Wynika to ze spójnych oświadczeń Komendanta Komisariatu KMP, i sołtysa ale także twierdzeń samego skarżacego. Ocena ta prawidłowo doprowadziła organ do wniosku że czynność materialno-techniczna zameldowania skarżącego powinna być uchylona z uwagi na to, że w jej dacie skarżący nie mieszkał w domu w [...]. Sama natomiast, deklarowana przez skarżącego, wola zamieszkiwania pod ww. adresem, nie ma przesądzającego znaczenia przy ocenie spełnienia przesłanek do uchylenia czynności materialno-technicznej skoro de facto w dacie zameldowania, skarżący w tym domu nie mieszkał. Wbrew zatem zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.