II SA/Go 299/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej [...] działającego z upoważnienia Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie przyznania G.P. zasiłku pielęgnacyjnego na okres od [...] grudnia 2018 r. do [...] listopada 2021 r., w kwocie 184,42 zł od [...] grudnia 2018 r. do [...] października 2019 r. oraz w kwocie 215,84 zł od [...] listopada 2019 r. do [...] listopada 2021 r. oraz umorzenia postępowania w części dotyczącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego za październik i listopad (2018 r.). 2. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że materialnoprawną podstawą decyzji w sprawie są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.; dalej ustawa o świadczeniach rodzinnych. Organ przytoczył treść art. 16 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wskazał, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dalej podał, że zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U. z 2018 r. poz. 1497) wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosi w okresie od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] października 2019 r.184,42 zł miesięcznie, zaś od dnia [...] listopada 2019 r. - 215,84 zł miesięcznie. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że G.P. na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], w związku z posiadanym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności miała przyznany zasiłek pielęgnacyjny, na okres [...] października 2013 r. do [...] listopada 2018 r., w wysokości 153,00 zł miesięcznie. W dniu 24 października 2018 r. G.P. złożyła wniosek o wydanie kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] strona została uznana za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem, że orzeczenie to obowiązuje do dnia [...] listopada 2021 r. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania od tego orzeczenia – orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] zmieniono wyłącznie pkt. II orzeczenia z dnia [...] listopada 2018 r., dotyczący określenia symbolu przyczyny niepełnosprawności z symbolu "01-U" na symbol "09-M- 11-I 07-S". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w tej sytuacji prawidłowo organ I instancji, w oparciu o przepisy art. 16 ust. 1 do ust. 4 oraz art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych i 2 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. przyznał stronie zasiłek pielęgnacyjny na okresy i kwoty wskazane w decyzji. Stan faktyczny w sprawie był jasny i udokumentowany. Odnosząc się do zarzutu odwołania strony dotyczącego błędnego wskazania w decyzji organu I instancji symbolu przyczyny niepełnosprawności Kolegium wskazało, że rzeczywiście organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji powołał jedynie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2018 r. ale to uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, bowiem zmiana symbolu przyczyny niepełnosprawności nie ma wpływu na podstawy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w sprawie. 3. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu G.P. podniosła, że odwołuje się ponieważ w decyzji organu I instancji został wpisany nieprawidłowy symbol przyczyny niepełnosprawności "01-U". Stąd Skarżąca żąda zmiany decyzji i wpisania właściwego symbolu. W pozostałym zakresie skarżąca zgadza się z decyzją. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła również, że we wniosku o przyznanie zasiłku został wpisany nowy numer konta bankowego, nieznany i niepochodzący od strony. 4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Na rozprawie skarżącą doprecyzowała skargę wskazując, że domaga się uchylenia decyzji ale kwestionuje jedynie podany w decyzji symbol niepełnosprawności oraz wpisany przez organ numer konta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza też art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zgodnie z § 2 wskazanego przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że zachodzi w sprawie kwalifikowane naruszenie prawa. 6. Rozpatrując sprawę we wskazanym zakresie sąd nie dopatrzył się w niej żadnych uchybień prawnych. Z akt wynika, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 12 grudnia 2018 r. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następuje na wniosek podmiotów wymienionych w treści powołanego wyżej przepisu prawa. Przepisy art. 23 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje, co powinien zawierać wniosek, a przepis art. 23 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych określa dokumenty, jakie winny być załączone do wniosku. Warunki te zostały w sprawie spełnione. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych organ ustala począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego zostanie ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, posiada data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne. Dlatego okres, od którego przyznano stronie świadczenie czyli [...] grudnia 2018 r. jest prawidłowy. Przesłankę i zrazem datę końcową przyznawania zasiłku pielęgnacyjnego wyznacza wiążące dla organów w niniejszej sprawie orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], którym to G.P. została uznana za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem, że orzeczenie to obowiązuje do dnia [...] listopada 2021 r. W związku z wydaniem tego orzeczenia został spełniony warunek określony w art. 16 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczący osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wysokość przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego wynika wprost z przepisów § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna i jest z nimi zgodna. 7. Odnosząc się do zarzutów skargi kwestia symbolu przyczyny niepełnosprawności, zauważona i wyjaśniona już przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Nie jest ona bowiem elementem rozstrzygnięcia, lecz jedynie elementem stanu faktycznego w tej akurat sprawie nieistotnym. Z powołanych wyżej przepisów wynika bowiem jasno, że warunkiem przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest stwierdzenie, że wnioskująca osoba legitymuje się orzeczeniem ustalającym znaczny stopień niepełnosprawności. Przyczyna tej niepełnosprawności, wyrażana symbolem, nie ma prawnego znaczenia w niniejszym postępowaniu. Dlatego zmiana tego symbolu wynikające z orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2018 r. nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, choć oczywiście oba orzeczenia łącznie określają stan niepełnosprawności strony. 8. Podobnie kwestia konta bankowego, o której mowa w odwołaniu i skardze nie jest elementem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i jego rozstrzygnięcia w formie decyzji przyznającej stronie prawo do świadczenia. Nie ma ona żadnego wpływu na wynik tejże sprawy. Wskazać również należy, że uwzględnienie skargi polegające na uchyleniu decyzji byłoby ewidentnie na niekorzyść strony, gdyż utraciłaby prawo do przyznanego zasiłku. Powtórzyć należy, że istotą zaskarżonej decyzji jest bowiem przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, stwierdzony w tej decyzji okres zasiłkowy oraz wskazana tam wysokość zasiłku. Kwestie, które podnosi skarżąca nie są więc w ogóle treścią rozstrzygnięcia. Z tych względów skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).