II SA/Go 3/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego K.B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, wraz z należną stawką podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W dniu [...] października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako PINB, wydał decyzję znak: [...]. Decyzją tą, powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1529 ze zm., dalej jako u.p.b.), organ powiatowy nakazał A.P. rozbiórkę wiaty w konstrukcji drewnianej dobudowanej do budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]. Powyższa decyzja PINB z dnia [...] października 2015 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A.P. została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...]. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r., II SA/Go 69/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty o konstrukcji drewnianej dobudowanej do budynku gospodarczego, jak również postanowienie organu powiatowego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedstawienia określonych dokumentów. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał między innymi, że w rozpatrywanej sprawie organy nie poczyniły jednoznacznych ustaleń, czy dobudowana nielegalnie wiata jest na tyle samodzielna, że może być rozebrana bez konieczności ingerencji w pozostałą, postawioną na podstawie pozwolenia na budowę, jego część, a co za tym idzie, czy jest samodzielną funkcjonalnie i techniczną częścią obiektu, do którego została dobudowana. Ponadto w zakresie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 pkt 2 u.p.b., organ I instancji ani w treści sentencji, ani nawet w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. nie sprecyzował jakie dokumenty należy przedłożyć. Sąd zwrócił również uwagę na okoliczność podnoszoną przez Skarżącą na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, dotyczącą objęcia terenu, na którym wzniesiono przedmiotową wiatę, ochroną konserwatorską. W związku tym w ocenie Sądu organy powinny ustalić zakres tej ochrony i uwzględnić w tym względzie regulacje wynikające z ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W dniu [...] października 2016 r. PINB wydał decyzję znak: [...]. Decyzją tą, powołując się na art. 49b ust. 1 u.p.b. organ nakazał A.P. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej dobudowanej do budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]. Powyższa decyzja PINB z dnia [...] października 2016 r. została uchylona w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania A.P.. Przesłanką do wydania decyzji kasacyjnej było między innymi, że organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. znak: [...], którym nałożył na A.P. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych przepisem art. 49b ust. 2 dokumentów, nie określił prawidłowo przedmiotu rozstrzygnięcia oraz nie sprecyzował jakie dokumenty należy przedłożyć wskazując jedynie szereg przepisów bez żadnego nawiązania do ich treści. Ponadto organ I instancji nie uwzględnił zaleceń Sądu odnośnie uwzględnienia okoliczności dotyczącej objęcia terenu, na którym wzniesiono przedmiotową wiatę, ochroną konserwatorską. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, dotyczącej dobudowy wiaty do istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym gruntu [...], PINB wdrożył procedurę doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, i postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. znak: [...], którym powołując się na art. 49b ust. 2 u.p.b. nałożył na: A.P., M.P., R.Z., A.D. oraz J.S. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 u.p.b., projektu zagospodarowania działki oraz zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe postanowienie PINB z dnia [...] marca 2017 r. zostało uchylone w trybie art. 138 § 2 k.p.a. postanowieniem WINB z dnia [...] kwietnia 2017r. znak: [...] wydanego po rozpatrzeniu zażalenia A.P.. Przesłanką do uchylenia ww. postanowienia było między innymi to, że organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], którym nałożył na: A.P., M.P., R.Z., A.D. oraz J.S. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych przepisem art. 49b ust. 2 u.p.b. dokumentów, nie określił prawidłowo przedmiotu rozstrzygnięcia oraz nie sprecyzował jakie dokumenty należy przedłożyć wskazując jedynie przepis bez żadnego nawiązania do jego treści. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ powiatowy nieprawidłowo uczynił adresatem postanowienia również współużytkowników wieczystych gruntu. Następnie w dniu [...] maja 2017r. PINB wydał postanowienie znak: [...]. Postanowieniem tym, powołując się na art. 49b ust. 2 u.p.b., organ nałożył na A.P. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 u.p.b., projektu zagospodarowania działki oraz zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz aktualną decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków udzielającą zgodę na wykonanie prac związanych z budową wiaty. Wyżej wymienione postanowienie PINB z dnia [...] maja 2017 r. zostało uchylone w trybie art. 138 § 2 k.p.a. postanowieniem WINB z dnia [...] lipca 2017r. znak: [...] wydanego po rozpatrzeniu zażalenia A.P.. Przesłanką do uchylenia w/w postanowienia było między innymi, że organ I instancji w sentencji postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] nie sprecyzował, jakie konkretne dokumenty należy przedłożyć. [...] lipca 2017 r. PINB wydał na podstawie art. 49b ust. 2 u.p.b. (znak: [...]), którym nałożył A.P. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia następujących dokumentów dotyczących dobudowanej wiaty do istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym gruntu [...]: inwentaryzacji wraz z oceną techniczną obiektu, wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia; projektu zagospodarowania działki; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; aktualnej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków udzielającej zgodę na wykonanie prac związanych z budową wiaty. Powyższe postanowienie PINB z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia A.P. zostało uchylone w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia inwentaryzacji wraz z oceną techniczną obiektu wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia i jednocześnie umarzam postępowanie organu I instancji w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymane w mocy przez WINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...]. Następnie w dniu [...] października 2017r. PINB wydał decyzję znak: [...]. Decyzją tą, powołując się na art. 49b ust. 1 u.p.b. organ nakazał A.P. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej dobudowanej do budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]. W uzasadnieniu w/w decyzji PINB wskazał, że z ustaleń wynika, że wiata powstała w kształcie obecnie istniejącym w 2012 r. i jest to jedyna wiata na przedmiotowej działce. Natomiast w brzmieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. wykonanie wiaty o charakterze i wymiarach stwierdzonych podczas kontroli nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast budowę powyższego obiektu należało zgłosić przed rozpoczęciem robót budowlanych do właściwego organu, o czym mówił art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Inwestor w/w zgłoszenia nie dokonał, a brak takiego zgłoszenia uzasadniało wszczęcie postępowania określonego w art. 49b u.p.b. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] wniosła A.P.. Skarżąca stwierdziła między innymi, że: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie obiektów już istniejących. Wymaga jedynie zgłoszenia przy Zabytku Chronionym Konserwatorowi Zabytków, który wyda stosowne pozwolenie i co zostało uczynione" oraz, że: "wiata kryta była papą i eternitem, była zgnita i groziła zawaleniem, a to z kolei zagrażało życiu i zdrowiu użytkowników". Ponadto skarżąca wskazała, że działka o nr ewid. [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a projekt zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z załączoną map, nieruchomości na działce są również w trakcie remontu na co skarżąca posiada stosowne pozwolenia, przy czym przedmiotowa sprawa odnosi się do remontowanej wiaty, która istnieje od ponad pół wieku i ma wymiary 3 x 6m co stanowi 18m2 powierzchni użytkowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie stosownie do art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 u.p.b. nakazał A.P. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej dobudowanej do budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, ze skarżąca nie przedstawiła żadnego z dokumentów wymaganych przez art. 49b ust. 2 wymienionych w postanowieniu PINB z dnia [...] lipca 2017 r., ani też nie wystąpiła o zmianę terminu przedłożenia dokumentów. Oznacza to, że skarżąca zignorowała żądanie organu dostarczenia dokumentów. Organ podał, ze akt notarialny nie może zastąpić oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego orzeczony w drodze decyzji nakaz rozbiórki znajduje uzasadnienie w stanie faktycznym sprawy. Organ stwierdził, że na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 744) uchwałą nr 0007.185.2017 Rady Miejskiej z dnia 17 sierpnia 2017 r. w sprawie zmiany nazw ulic w mieście [...] m. in. uchwalono w § 1, iż zmienia się nazwę ulicy położonej w mieście [...], na działce nr [...] z dotychczasowej nazwy [...] na ulicę [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa wiata dobudowana do istniejącego budynku gospodarczego. W związku z tym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 WINB uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji. W ocenie organu odwoławczego korekta rozstrzygnięcia organu I instancji nie powoduje naruszenia art. 139 kp.a. Nie zmieniła się bowiem sytuacja prawna skarżącej w rozpatrywanym przypadku, natomiast zmiana rozstrzygnięcia ma na celu prawidłowe określenie obowiązku orzeczonego przez PINB. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim złożyła A.P.. W jej uzasadnieniu skarżąca podała, że informowała Starostwo Powiatowe o zamiarze remontu wiaty, wobec którego zdaniem skarżącej urzędnicy Starostwa nie widzieli przeciwskazań. Skarżąca wskazała, że dach wiaty jest połączony z dachem budynku gospodarczego, a rozbiórka zadaszenia za budynkiem gospodarczym spowodowałaby uszkodzenia w obiekcie chronionym. Podkreśliła, że wiata stanowi zabezpieczenie na opał na okres zimowy, a zadaszenie postawił nieżyjący dziadek. Jako że przedmiotowy obiekt zagrażał życiu i zdrowiu poprzez zawalenie, obowiązkiem strony było jego zabezpieczenie. Skarżąca wskazała, że "zadaszenie razem z budynkiem gospodarczym stanowi jedność, gdyż dach jest połączony, wysunięty i wsparty na trzech słupkach, a jako że powstał w latach 60-tych to również został objęty ochroną Konserwatora Zabytków w 1978 r. pod nr [...]". Po częściowym uchyleniu decyzji przez WINB skarżąca oczekiwała na ponowną decyzję PINB, określającą jakie dokumenty powinna złożyć w celu prawidłowego zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie oraz stwierdził, że decyzja rozbiórkowa PINB odpowiada przepisom prawa. Mając na względzie to, iż w toku postępowania organów nadzoru budowlanego nastąpiła zmiana nazwy ulicy, przy której zlokalizowany jest rozpatrywany obiekt, zdaniem organu odwoławczego konieczne było uwzględnienie tej okoliczności faktycznej poprzez uchylenie decyzji rozbiórkowej PINB i wydanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem skargi A.P. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy wskazać, że Sąd rozpoznający niniejsza sprawę jest związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r., II SA/Go 69/16. W wskazanym wyroku Sąd wskazał, że będący przedmiotem postępowania obiekt ze względu na swe cechy konstrukcyjne (lekka i prosta konstrukcja, brak pełnej obudowy) oraz sposób użytkowania (służy do przechowywania drewna), należało zakwalifikować jako wiatę, która stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Z niespornych ustaleń wynika, iż wiata ta powstała w kształcie obecnie istniejącym w 2012 r. W obowiązującym wówczas brzmieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymagają wolnostojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe oranżerie (ogrody zimowe) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Wykonanie takich robót budowlanych obciążone zostało jedynie obowiązkiem zgłoszenia w przypadku, gdy obiekty te nie przekraczają 25 m² zabudowy i łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki (art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż powierzchnia wiaty nie przekracza 25 m² (ma bowiem wymiary 3 m x 6,20 m). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że A.P. nie dokonała zgłoszenia robót budowlanych o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Odmienne twierdzenie skarżącej jest bezpodstawne. W szczególności za ww. zgłoszenie nie mogą być uznane przedłożone przez skarżącą w toku postępowania decyzje Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2016 r. i [...] października 2017 r w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wykonanie remontu wiaty nie są równoznaczne ze zgłoszeniem robót budowlanych. Zgodne bowiem z treścią art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 ze zm.) uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego. Zasadnie również organ II instancji wskazał, że załączony do odwołania przez skarżącą akt notarialny nie może zastąpić oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które powinno być sporządzonego według określonego przepisami prawa wzoru. Organy w trakcie postępowania ustaliły, iż na przedmiotowej działce znajduje się jedna wiata. Ustalono również, że konstrukcja zadaszenia wiaty jest połączona z konstrukcją dachu budynku gospodarczego za pomocą śrub. Zgodnie z przepisem art. 49b ust. 1 u.p.b. organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast ust. 2 stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, obliguje do zastosowania przepisu ust. 1 (ust. 3). Wskazać trzeba, że przepis art. 49b ust. 1 u,p.b. znajduje zastosowanie wyłącznie do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazany przepis nie odnosi się natomiast do obiektów budowalnych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wspomnianą materię ustawodawca uregulował w art. 48 u.p.b. (zob. wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., II OSK 270/16 - dalej CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie może budzić również wątpliwości fakt, iż skarżąca nie przedłożyła w terminie 30 dni dokumentów tj. projektu zagospodarowania działki, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, aktualnej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) niezbędnych do legalizacji wiaty do których została zobowiązana na mocy postanowienia PINB z dnia [...] lipca 2017 r., które zostało w tym zakresie utrzymane w mocy na podstawie postanowienia WIB z dnia [...] sierpnia 2017 r. Należy także podzielić stanowisko organu, iż wniesienia zażalenia nie wstrzymało biegu tegoż terminu (art. 143 k.p.a.), a organ odwoławczy nie orzekł o jego zmianie. Wymaga podkreślenia fakt, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem a uprawnieniem inwestora. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku art. 48 i 49b u.p.b. chodzi o całkowite zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., II OSK 155/11, CBOSA). Decyzje podejmowane na podstawie art. 49b ust. 1 u.p.b. mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania nakazu rozbiórki (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2017 r., II SA/Wr 287/17, CBOSA). W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty jest zgodna z przepisami prawa. Organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani w istotny sposób przepisów postępowania (art. 7, art. 77 ust.1, art. 80 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach należnych pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. 2016, poz. 1715) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.