II SA/Go 30/07

Dnia 2 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym skargi D.A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Go 30/07 wydanego w sprawie ze skargi D.A. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy budowlanej zakończonego wyrokiem z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt II SA/Go 56/05 p o s t a n a w i a : 1. przyznać ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi A.J. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wykonanego na zasadzie prawa pomocy zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim D.A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu nienależnie uiszczonego wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę D.A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Go 30/07 wydanego w sprawie ze skargi D.A. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy budowlanej zakończonego wyrokiem z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt II SA/Go 56/05. Na powyższe postanowienie ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego, adwokat A.J. wniosła zażalenie, które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2011 r. zostało oddalone. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w zażaleniu wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego uiścił wpis od wniesionego zażalenia w kwocie 100 zł, pomimo iż skarżący został w niniejszej sprawie zwolniony z kosztów sądowych i nie miał obowiązku uiszczenia tego wpisu. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz o zwrocie wydatków związanych z uiszczeniem wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w zakresie nieobjętym ppkt a i b tego przepisu) wynosi 240 zł. Stawka za udział w postępowaniu zażaleniowym wynosi zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) wskazanego wyżej rozporządzenia 120 zł. Udział pełnomocnika w postępowaniu drugiej instancji polegał na wniesieniu w imieniu skarżących zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Kwota należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy wynosi 120 zł, przy czym kwotę tę, zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia, należy podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 postanowienia znajduje oparcie w treści art. 225 p.p.s.a., w myśl którego opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.