II SA/Go 303/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu żądania R.Z. o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie nr [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 póz. 1954 ze zm.- dalej jako "u.p.e.a."), odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu w/w postanowienia organ, powołując się na dyspozycję art. 35 u.p.e.a. wskazał, iż organ egzekucyjny może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. Organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może natomiast wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Ocena przesłanek uzasadniających wstrzymanie czynności egzekucyjnych należy do organu egzekucyjnego lub organu nadzoru, przy czym organy zobligowane są do jej dokonania z urzędu. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji wstrzymania tego postępowania na wniosek strony zobowiązanej. Mając powyższe na uwadze organ nie uwzględnił wniosku zobowiązanej R.Z. o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Nie stwierdził także podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych z urzędu. W konsekwencji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych. W postanowieniu zawarte zostało pouczenie o jego niezaskarżalności. R.Z. wniosła pismem z dnia [...] marca 2009 r. skargę na postanowienie WINB z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie oraz wnikliwe zbadanie sprawy i nakazanie rozbiórki elementów budynku sąsiada przekraczających granicę jej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 cytowanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na wstępie wskazania wymaga, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza kontrola dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny. Kognicja sądów administracyjnych została wprost określona w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 roku, Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżąca – R.Z. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych wydane w oparciu o przepis art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym. Dokonując oceny dopuszczalności skargi na w/w postanowienie rozważyć należy, czy jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., tj. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Stosowanie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego służy zażalenie, jeżeli ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że nie można domniemywać prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie. Prawo to musi wynikać wprost z przepisów prawa, a nie w sposób dorozumiany. O wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego lub niektórych czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu, organ egzekucyjny może orzec w uzasadnionych okolicznościach, w sytuacji wniesienia przez zobowiązanego zarzutu na podstawie art. 33 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 u.p.e.a.). Natomiast stosowanie do art. 35 § 2 u.p.e.a. organ nadzoru może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów wydane na podstawie art. 34 § 5 tej ustawy. Rozstrzygnięcie organu nadzoru, wydane na podstawie art. 35 § 2 u.p.e.a. w przedmiocie wytrzymania czynności egzekucyjnych, w myśl art. 17 § 1 u.p.e.a. ma formę postanowienia. Nie budzi wątpliwości, że na postanowienie wydane w trybie art. 35 § 2 u.p.e.a., zażalenie nie służy. Analiza treści ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ustawy te nie przewidują prawa wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego wydanego na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Konsekwencją braku tego środka zaskarżenia jest niedopuszczalność jego wniesienia. Powyższe w ocenie Sądu - a contrario art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. - prowadzi do wniosku, iż skarga do sądu administracyjnego na postanowienie o odmowie wstrzymania czynności egzekucyjnych nie przysługuje. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.