II SA/Go 304/11

Dnia 14 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości rzeczowej i przekazania pisma według właściwości I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – na rzecz radcy prawnego J.K. kwotę 315,22 (słownie: trzysta piętnaście złotych i dwadzieścia dwa grosze) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej. Pismem z dnia [...] września 2010 r. J.G. zwróciła się do Burmistrza o wyjaśnienie przyczyn postawienia znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" na drodze nr [...], przy której usytuowany jest dom wnioskodawczyni. Nadto wniosła o likwidację tego oznakowania. Pismem z dnia [...] października 2010 r. Burmistrz poinformował wnioskodawczynię, iż ustanowienie takiego zakazu miało na celu umożliwienie swobodnego przejazdu i zapewnienie wszystkim użytkownikom korzystanie z drogi publicznej na tych samych zasadach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, aby zmienić organizację ruchu na tej działce, nie jest wymagana decyzja administracyjna. Po wymianie dalszej korespondencji, w której J.G. domagała się usunięcia przedmiotowego znaku drogowego sprzed drogi nr [...], pismem z dnia [...] listopada 2011 r. wnioskodawczyni zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o interwencję w powyższej sprawie. Opisała swoją sytuację zdrowotną, trudności, jakie znak ten stwarza dla osób odwiedzających wnioskodawczynię i chcących dojechać do jej nieruchomości oraz brak dobrej woli urzędników Urzędu Miejskiego celem rozwiązania sprawy i nie branie pod uwagę wszystkich jej okoliczności. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 19 ust. 4 w związku z art. 20 pkt 14 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) uznało się niewłaściwym w sprawie oraz przekazało pismo J.G. Burmistrzowi jako organowi właściwemu. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium podało, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W tym przypadku jest to Burmistrz. W myśl art. 20 pkt 14 tej ustawy wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło przekazać sprawę, albowiem organem właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest Burmistrz. Od powyższego postanowienia J.G. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, przywołując argumenty świadczące o bezzasadnym jej zdaniem usytuowaniu znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką informującą, że zakaz obowiązuje po dwóch stronach nieruchomości. Wyraziła opinię, że skoro Burmistrz do tej pory nie wykazał wnikliwości w rozpatrzeniu szeregu pism, to teraz najprawdopodobniej również nie załatwi jej w sposób obiektywny i po rozpatrzeniu całokształtu okoliczności faktycznych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyjaśniając dodatkowo treść art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi opisała swoją trudną sytuację zdrowotną, związaną głównie z wiekiem, niepełnosprawnością, trudnościami w poruszaniu się i częstymi wizytami u lekarza. Wiąże się z tym konieczność częstych wizyt krewnych, którzy muszą parkować swoje pojazdy możliwie blisko wejścia do domu skarżącej. Do czasu postawienia kwestionowanego znaku mogli bez przeszkód parkować tuż przy drzwiach wejściowych, jednak obecnie skarżąca chcąc dostać się z domu na parking, musi pokonać odległość kilkudziesięciu metrów. Władze gminy, decydując o postanowieniu znaku, nie uwzględniły tych okoliczności, dodatkowo usytuowanie kwestionowanego znaku w tym miejscu nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego, nie zapoznało się ze sprawą i nie uwzględniło argumentów przedstawionych przez skarżącą. Postępowanie wyjaśniające nie zostało zdaniem skarżącej przeprowadzone, zaś materiał dowodowy sprawy nie został właściwie oceniony, co sprawia, że sprawa wciąż nie jest rozwiązana. Decyzja o postawieniu znaku w opinii skarżącej jest dla niej krzywdząca, niesprawiedliwa i w dużym stopniu utrudniająca życie. Z tego względu powinna zostać uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W myśl art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy zarządcą dróg dla dróg gminnych jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Stosownie do treści art. 20 pkt 14 ustawy do zarządcy drogi należy m.in. wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje. W art. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawarto zagadnienia ogólne związane z zarządzaniem ruchem oraz nadzorem nad tym zarządzaniem. Niektóre z zadań w tym zakresie powierzono zarządom dróg, a o tym, kto sprawuje zarząd nad określoną drogą, rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Stosownie do art. 10 Prawa o ruchu drogowym nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach krajowych sprawuje minister właściwy do spraw transportu. Wojewoda zaś sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych oraz na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie. Organami zarządzającymi ruchem są co do zasady: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w stosunku do dróg krajowych, marszałek województwa w stosunku do dróg wojewódzkich, starosta w stosunku do dróg powiatowych i gminnych, a prezydent miasta w stosunku do dróg publicznych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Stosownie do treści § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 10 ust. 12 Prawa o ruchu drogowym, organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. Według zaś art. 19 ust. 2 pkt 4 powołanej wyżej ustawy o drogach publicznych zarządcą dróg dla dróg gminnych jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Z kolei zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W świetle przedstawionego stanu prawnego brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało wydane z naruszeniem prawa. Skoro kwestia oznakowania dróg gminnych należy do zakresu właściwości rzeczowej wójta (burmistrza, prezydenta miasta), to Samorządowe Kolegium Odwoławcze było w myśl art. 65 § 1 k.p.a. obowiązane przekazać sprawę w drodze postanowienia Burmistrzowi. Ewentualne rozstrzygnięcie merytoryczne Kolegium w tej sprawie, jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, byłoby obarczone wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Argumentacja skarżącej zawarta w skardze, podobnie jak podniesiona w toku postępowania administracyjnego, skupiała się przede wszystkim na kwestii niezasadności usytuowania znaku drogowego przy drodze prowadzącej do domu skarżącej oraz związanych z tym uciążliwościach dla niej. Argumentacja ta, niezależnie od tego, czy znajdująca potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, nie mogła wywrzeć oczekiwanego przez skarżącą skutku, z uwagi na brak właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego do załatwienia niniejszej sprawy. W konsekwencji skargę w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącej znajduje oparcie w treści art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).