II SA/Go 306/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] przyznał skarżącemu rentę strukturalną na okres od czerwca 2006 r. do maja 2016 r. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w dniu [...] lipca 2006 r. W dniu 5 lutego 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła decyzja Prezesa KRUS z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] stwierdzająca ustanie ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia emerytalno-rentowego oraz wypadkowego, chorobowego i macierzyńskiego dla skarżącego od dnia [...] stycznia 2005 r. Powodem wydania tego rozstrzygnięcia było rozpoczęcie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez stronę z dniem [...] października 2004 r. i niepowiadomienie o tym fakcie KRUS, poprzez złożenie w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia wykonywania tej działalności lub współpracy przy tej działalności oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. KRUS poinformował ARiMR, że przesłana decyzja stała się prawomocna. Natomiast z Urzędu Miasta uzyskano informację, że z dniem [...] października 2004 r. skarżący rozpoczął działalność gospodarczą i został wpisany do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta. Do dnia wydania zaświadczenia nie zgłoszono wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania renty strukturalnej skarżącemu, a następnie decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie o przyznaniu renty strukturalnej oraz odmówił skarżącemu jej przyznania. Podleganie bowiem ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu jest jednym z obligatoryjnych warunków przyznania renty strukturalnej zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U nr 114, poz. 1191 ze zm. określanego dalej jako rozporządzenie w sprawie rent strukturalnych ). Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 31 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Go 336/11, oddalił skargę T.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1937/11 oddalił skargę kasacyjną T.B. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W międzyczasie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], działając na podstawie § 17 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych zmienił od miesiąca marca 2008 r. wysokość pobieranej przez T.B. renty strukturalnej, przyznanej na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. o kwotę 100,95 zł. Jednocześnie organ wskazał, że nowa wysokość renty strukturalnej wynosi 1654,35 zł. Decyzja ta została doręczona stronie dnia 31 marca 2008 r. Dnia [...] kwietnia 2013r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zmiany wysokości renty strukturalnej w roku 2008, powołując się na okoliczność uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] i orzeczenie o odmowie przyznania renty strukturalnej T.B.. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], powołując się na przepis art. 151 § 2 w zw. z art. 146 i art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. poz. 267 określanej dalej jako k.p.a ) stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ wskazał, iż okolicznością powodującą pozostawienie powyższej decyzji w obrocie prawnym jest upływ 5 - letniego zawitego terminu przewidzianego na wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Organ wyjaśnił, iż bezpośrednią przyczyną trybu wznowienia postępowania w wyżej wymienionej sprawie było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] poprzez jej uchylenie. Podkreślił również, że decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] zmieniająca wysokość renty strukturalnej została wydana na podstawie § 17 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych i w oparciu o decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Wskazana decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] wchodzi - zdaniem organu - w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej wydania decyzji zmieniającej z dnia [...] marca 2008r. nr [...]. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest natomiast – jak wyjaśnił organ – konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia merytorycznego. Uwzględniając jednakże, iż od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] upłynęło pięć lat, w myśl art. 146 k.p.a. wykluczone jest uchylenie tej decyzji we wznowionym postępowaniu administracyjnym, a tym samym na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdzono, iż wydana ona została z naruszeniem prawa. Wnosząc odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia to jest od decyzji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] T.B. zarzucił jej naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa, podczas gdy zdaniem strony, nie zachodziła żadna z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., naruszenie art. 145 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, a także naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy słusznego interesu strony, a także faktu, że strona nie została prawidłowo pouczona przez KRUS o obowiązkach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przy korzystaniu z ubezpieczenia społecznego rolnika. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., który stanowi, iż wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w tym artykule nie wpłynęła na treść decyzji. Przepis zawarty w art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a dotyczy takich przypadków, gdy decyzja wydana w sprawie zakończonej decyzją ostateczną oparta była na innej decyzji lub orzeczeniu sądu, które następnie zostały uchylone lub zmienione. Jednakże w myśl art. 146 § 1 k.p.a., który stanowi, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub głoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat . Natomiast art. 151 § 2 k.p.a. określa, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Uwzględniając powyższe Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał, iż rozstrzygniecie organu I instancji odpowiada przepisom prawa. Wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o zmianie wysokości renty strukturalnej wydana została w czasie, gdy w obrocie prawnym pozostawała decyzja nr [...] i w związku z tą decyzją. Jednakże wskazana decyzja nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego, co stanowi o zaistnieniu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jednocześnie, z uwagi na okoliczność, iż od daty doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o zmianie wysokości renty strukturalnej, upłynęło pięć lat, zaistniała podstawa do zastosowania w sprawie art. 151 § 2 k.p.a w zw. z art. 146 k.p.a. Zgodnie z zaś z zasadą praworządności określoną w art. 7 k.p.a. podstawowym celem każdego procesu jest dokładne ustalenie okoliczności faktycznych, ich prawidłowe prawne zakwalifikowanie i wydanie na ich podstawie orzeczenia. Podstawą rozstrzygnięć mogą być jedynie okoliczności faktyczne polegające na prawdzie rzeczywistej. Rozpoznanie sprawy administracyjnej polega na dokonaniu ustalenia pewnych faktów prawotwórczych tj. takich które wywierają skutki prawne, ocenie prawnej ustalonych faktów. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów. Zasada ta wprawdzie nakazuje uwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy także słusznego interesu obywateli. Przy czym rozpatrzenie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela może nastąpić, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani też nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Organ administracji publicznej może działać tylko na podstawie prawa, a więc interes społeczny, czy interes strony nie może być dla niego wystarczającą przesłanką do działania. Słuszny interes strony nie może zobowiązać organu administracji do wydania decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Tym samym organ I instancji prawidłowo - tj. z uwzględnieniem zasady praworządności wynikającej z art. 7 k.p.a - ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który w sposób bezsporny doprowadził do konkluzji, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie zmiany wysokości renty strukturalnej w 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony naruszenia przez organ art. 9 k.p.a. oraz nieuwzględnienia przez organ faktu, iż strona nie została prawidłowo pouczona przez KRUS o obowiązkach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przy korzystaniu z ubezpieczenia społecznego, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, iż zasadniczym powodem wznowienia postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej było rozstrzygnięcie Prezesa KRUS, czyli wykluczenie T.B. z podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z datą wsteczną tj. od dnia 1 stycznia 2005 r. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie przez właściwy organ tj. KRUS uzyskało status prawomocności, a strona nie skorzystała z prawa zaskarżenia tej decyzji do sądu. W konsekwencji organ I instancji rozpatrując sprawę nie mógł uwzględnić czynności, które nie zostały dopełnione w trakcie innego postępowania i przed innym organem. T.B. wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie : - art. 151 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa podczas, gdy nie zachodziły żadne przesłanki wskazane w art. 145 §1 k.p.a. do wznowienia postępowania ; - art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania celem uchylenia decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 2008 r. zmieniającej wysokość renty strukturalnej, jako decyzji przedmiotowo zależnej od decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. przyznającej prawo do renty strukturalnej, bowiem ta decyzja utraciła ważność z dniem [...] lutego 2011 r. , a zatem decyzja z [...] marca 2008.r. została wydana i wykonana w czasie gdy decyzja podstawowa pozostawała w obrocie prawnym ; - art. 7, 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy słusznego interesu strony w tym praw nabytych, których strona miałaby utracić na wskutek naruszenia prawa przez organy administracji publicznej. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013r. nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Skarżący wprawdzie podkreślił, iż decyzja, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe była decyzją zależną w stosunku do decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. przyznającej rentę strukturalną, jednakże zastosowana wobec tej decyzji sankcja wzruszalności przerwała zdolność wywoływania przez nią skutków prawnych od momentu wejścia w życie decyzji, którą ją uchylono. Tym samym decyzja przedmiotowo zależna z dnia [...] marca 2008 r. została wydana w czasie, gdy w obrocie prawnym pozostawała decyzja podstawowa, a zatem brak jest podstaw do uchylania jej w wyniku wznowienia postępowania. Ponadto decyzja z dnia [...] marca 2008r. obowiązywała do lutego 2009 r., kiedy to w oparciu o decyzję z dnia [...] marca 2009r. wydano kolejną decyzję zmieniającą wysokość renty strukturalnej na 2009r. Strona ponownie podkreśliła, iż nie została prawidłowo poinformowana, że musi cokolwiek zgłaszać po ponownej rejestracji działalności gospodarczej, wskazując, iż nie godzi się z rozstrzygnięciem o utracie prawa do renty strukturalnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania odpowiada prawu, a tym samym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przede wszystkim należy zauważyć, że nie ulega wątpliwości, iż decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] waloryzująca rentę strukturalną była decyzją zależną od decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] przyznającej rentę. Taki stan zależności polega na istnieniu związku przyczynowego między decyzjami. Związek ten należy rozumieć jako sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z którą jedna decyzja (postanowienie) lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji. Ta druga decyzja zależna jest od pierwszej, przy czym wydanie drugiej decyzji nie jest możliwe bez wydania pierwszej. Kolejne rozstrzygnięcie ma więc charakter pochodny. Nie mogłoby zostać podjęte bez uprzedniego ukształtowania bądź stwierdzenia danego stanu prawnego lub faktycznego przez inne rozstrzygnięcie administracyjne lub sądowe, które wchodzi w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Zmiana bądź uchylenie tego ostatniego aktu administracyjnego lub orzeczenia sądowego skutkuje odpadnięciem niezbędnej podstawy następnego aktu (por. R. Stankiewicz /w/, A. Wiktorowska i M. Wierzbowski ( red ), KPA. Komentarz, C.H. Beck 2013 , s. 863-864, wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 935/10 - Lex nr 1081961 ). Mając na uwadze powyższe rozumienie zależności między decyzjami stwierdzić należy na gruncie niniejszej sprawy, iż jest oczywiste, że bez istnienia decyzji przyznającej rentę nie byłoby możliwe wydanie decyzji waloryzującej rentę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2009 r., II SA/Łd 212/09 ). Tą zależność dostrzega również skarżący w uzasadnieniu skargi , jednakże z okoliczności tej wywodzi błędne wnioski w kontekście art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Powyższy przepis, w którym użyto sformułowania "następnie uchylone lub zmienione", jednoznacznie wskazuje, iż spełniona zostaje przesłanka wznowienia postępowania w każdym przypadku, gdy po wydaniu decyzji administracyjnej w oparciu o inną decyzję, pierwotna decyzja (będąca podstawą decyzji zależnej) zostaje wyeliminowana z obrotu. Stąd bezzasadne są zarzuty skarżącego, iż skoro w chwili wydawania decyzji waloryzacyjnej decyzja o przyznaniu renty pozostawała w obrocie i została dopiero wyeliminowana w 2011 r., to brak jest podstaw do wznowienia. Istota bowiem wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. polega właśnie na tym , iż w chwili wydania decyzji zależnej , decyzja pierwotna pozostaje w obrocie, inaczej nie mogłaby bowiem stanowić podstawy prawnej wydania decyzji zależnej, a dopiero po wydaniu tej ostatniej decyzji, decyzja pierwotna zostaje wyeliminowana z obrotu. Bez znaczenia jest również to, iż decyzja waloryzacyjna z 2008 r. przestała obowiązywać w związku z kolejną decyzją waloryzacyjną w 2009 r., gdyż wywołała on określone skutki prawne w określonym czasokresie, których kolejna decyzja nie zmieniała, tylko ustalała waloryzację na dalszy okres. Samo zaś wykonanie decyzji, nie stanowi przeszkody do jej uchylenia w trybie postępowania wznowieniowego. Mając na uwadze powyższe zasadnie organy ARiMR uznały, iż istnieje podstawa do wznowienie postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przy czym brak było podstaw, aby w następstwie wznowienia postępowania doszło do uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2008 r. mimo, iż odpadła podstawa waloryzacji świadczenia wobec wyeliminowania decyzji przyznającej samo świadczenie. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 k.p.a uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 8 k.p.a nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Tak sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż decyzja waloryzacyjna została doręczona skarżącemu w dniu 31 marca 2008 r. W konsekwencji organ uprawniony był jedynie do stwierdzenia – stosownie do dyspozycji art. 151 § 2 k.p.a - wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7 i 9 k.p.a Obowiązek bowiem uwzględniania przez organ interesu prawnego strony nie może być rozumiany jako podstawa do nabycia, czy też zachowania uprawnień materialnoprawnych w kolizji z bezwzględnie obowiązującymi przepisami. Również czynienie zarzutów przez skarżącego w tym postępowaniu, iż nie poinformowano go o obowiązkach wynikających z podjęcia działalności gospodarczej i podlegania obowiązkowi ubezpieczenia w KRUS, nie jest zasadne w sytuacji, gdy w istocie adresatem stawianych zarzutów nie jest organ wydający decyzję w niniejszej sprawie, lecz KRUS w innym postępowaniu i to prawomocnie zakończonym. Także bez znaczenia jest subiektywnie poczucie pokrzywdzenia wyrażane przez skarżącego oraz brak pogodzenia się przez niego z rozstrzygnięciem o uchyleniu decyzji przyznającej mu rentę strukturalną. Skarga bowiem na decyzję utrzymującą orzeczenie o uchyleniu decyzji przyznającej rentę strukturalną i odmawiające jej przyznania została oddalona wspomnianym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 maja 2011 r. A to powoduje – zgodnie z art. 170 p.p.s.a. - stan związania orzeczeniem nie tylko sądu, który je wydał, ale również samej strony, a także innych sądów i innych organów państwowych. Mając na uwadze powyższe sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji orzeczenia .