II SA/Go 31/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Ewa Siudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi E.M. i M.M. "O" spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r., nr [...]; II. Określa, że zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca nie podlegają wykonaniu. Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z [...].X.2003r. nr [...] E.M. i M.M., prowadzący firmę Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "O" spółka jawna, na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20.IV.1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31.XII.2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 32, poz. 262 z 2003r.), obciążeni zostali karą pieniężną w kwocie 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Nienormatywność polegała na przekroczeniu nacisku na oś nr 2 o 0,66 jednostek (kN) przy właściwym ciężarze masy całkowitej pojazdu. W odwołaniu strony podniosły, że do limitu wagi całkowitej brakowała 1 tona, więc nie było przekroczenia. Towar był rozłożony równomiernie i nie przekroczono limitu osiowego. Kierowca prosił o powtórne zważenie, ale odmówiono mu. Dyrektor Izby Celnej w dniu [...].I.2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję ([...]). Podał, że ciężar masy całkowitej był nieprzekroczony, a jedynie nacisk na oś nr 2, mimo pomniejszenia o ewentualny błąd wagi. Waga spełniała wszystkie warunki, była legalizowana. Posiada ona taki program elektroniczny, iż w razie jakichkolwiek nieprawidłowości pomiar jest niewykonywany, więc nie było potrzeby sprawdzenia ważenia wobec wydruku. W skardze E. i M.M. podnieśli następując zarzuty wobec decyzji: ­ że kierowca złożył oświadczenie, że towar rozłożony był prawidłowo, ­ przewoźnik nie miał wpływu na załadunek, ­ kierowca sam nie może przemieszczać towaru, ­ powinien odpowiadać nadawca towaru, a nie przewoźnik, ­ skoro kierowca domagał się powtórnego ważenia, to należało tak zrobić, bo nie ma możliwości kontroli. W pismach z [...].XII.2004r. i [...].VII.2005r. podnieśli ponadto: ­ że dopiero z dniem 13.III.2004r. weszły w życie przepisy rozporządzenia, na które powołuje się organ, decyzja była [...].X.2003r. więc organ działał bez podstawy prawnej, ­ decyzję doręczono kierowcy, a nie stronie postępowania, ­ naruszono art. 10 kpa, bowiem nie zapewniono udziału strony w sprawie i wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna, a zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją należy uznać za słuszny, choć nie wszystkie argumenty w niej przytoczone są trafne. Jest oczywiste, że wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd środka przewozowego po drogach publicznych bez wymaganego zezwolenia, wymaga prawidłowego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, co z kolei uzależnione jest od właściwego zebrania dowodów, a następnie ich wszechstronnego rozważenia i oceny zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, jedynym dowodem jaki posłużył organowi do poczynienia ustalenia faktycznego w zakresie przejazdu po drodze publicznej pojazdu – o nacisku na oś przekraczającą wielkość określoną w odrębnych przepisach – był dowód z pomiaru wielkości fizycznej, a mianowicie obciążenia jakie wywierały osie tego pojazdu na pomost wagi. Wynik tego pomiaru został uwidoczniony w dokumencie – wydruku komputerowym wykonanym w trakcie ważenia, który między innymi zawiera dane o dacie i numerze ważenia, numerze pojazdu i jego masie. Pomiar obciążenia wykonany został przy użyciu wagi samochodowej elektronicznej klasy III posiadającej świadectwo legalizacji z [...].XII.2003r. Nie przesądza to jednak o prawidłowości przeprowadzenia dowodu z pomiaru obciążenia jakie wywierały osie pojazdu na pomost wagi, bowiem ów pomiar musi spełniać jeszcze inne wymogi przewidziane prawem, poza oczywistym wymogiem posłużenia się wagą posiadającą świadectwo legalizacji. Chodzi tu o procedurę metrologiczną określoną w zarządzeniu nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22.X.2000r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa nr 6/2000, poz. 40), a od 13.III.2004r. rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 10.II.2004r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. nr 35, poz. 316). Nie budzi wątpliwości fakt, iż cytowane rozporządzenie nr 39 nie stanowiło źródła prawa powszechnie obowiązującego i miało charakter wewnętrzny, a nadto że wskutek zmian nowelizacyjnych ustawy Prawo o miarach z dniem 30.VI.2002r. utraciło swoją moc – żądanie kierowcy ważonego pojazdu w niniejszej sprawie o powtórzenie ważenia należy w pełni uznać za zasadne. Żądanie to należy rozpatrywać w kontekście zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, a to zasadę prawdy obiektywnej (art.7), zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8) oraz zasady wysłuchania stron (art. 10). Wobec braku w czasie wydawania decyzji przepisów co do procedury ważenia pojazdów, powtórne ważenie uwiarygodniałoby pomiar i eliminowało wątpliwości zgłaszane przez kierującego. W takim wypadku odmowa powtórnego ważenia stanowiła naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik postępowania. Natomiast Sąd nie podziela stanowiska skarżących co do okoliczności, iż nie oni powinni być stroną postępowania a nadawca towaru – a to w świetle art. 13 ust. 1 ustawy z 6.IX.2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371) mówiącym o zakazie odstępowania licencji osobom trzecim. Nieprawdziwy jest też zarzut skarżących, iż decyzję organu I instancji otrzymał kierowca, a nie oni jako strona i tym samym nie brali udziału w sprawie. Na karcie 8 akt administracyjnych znajduje się dowód doręczenia decyzji I instancji E. i M.M.. Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1e oraz w oparciu o art. 135 i 152 ustawy z 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) oraz wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania sądowego (art. 210 cyt. ustawy) – Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.