II SA/Go 31/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz,, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.B. na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu lat służby postanawia odrzucić skargę Decyzją personalną Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Komendant Miejski Straży Pożarnej na podstawie art. 13 ust. 6 pkt 1 i art. 88 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230, ze zmianami) oraz § 3 ust. 4 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków PSP ( Dz. U. Nr 94, poz. 575, ze zmianami ) i art. 104 k.p.a. - w § 1 nie zaliczył B.B. pełniącemu służbę w Komendzie Miejskiej PSP udokumentowany okres członkostwa w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "D" od dnia [...] września 1985 r. do dnia [...] października 1987 r., tj. 2 lat, 1 miesiąca i 18 dni, jednocześnie ustalając - w § 2 decyzji wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat według stanu na dzień [...] października 2005 r. 17 %, tj. 17 lat pracy, 10 miesięcy i 14 dni. W uzasadnieniu podniesiono, iż brak jest podstaw prawnych do wliczenia członkostwa w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej do okresu pracy uwzględnianego przy ustalaniu wzrostu uposażenia strażaków, bowiem cel działalności określony w art. 138 prawa spółdzielczego jest inny niż spółdzielni pracy, a więc członkowie tej spółdzielni nie mogą być zatrudniani na podstawie spółdzielczej umowy o pracę. Od decyzji tej odwołanie wniósł B.B., wnosząc o uwzględnienie do wysługi lat okresu zatrudnienia w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "D". Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 11a, ust. 2 pkt l ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, podzielając zasadność stanowiska zawartego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc iż okres zatrudnienia odwołującego w RSP nie jest okresem zatrudnienia w rozumieniu art. 88 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Przedmiotowa decyzja stanowiła przedmiot skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której B.B., wskazując iż jest ona dla niego krzywdząca domaga się uwzględnienia do wysługi lat okresu zatrudnienia w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, za czym przemawia również w ocenie skarżącego fakt odprowadzania składek ZUS. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadniczy problem prawny występujący w rozpoznawanej sprawie dotyczy wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w odniesieniu do okresu pracy skarżącego w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "D", który to nie został zaliczony mu do okresu służby, od którego zależą prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. z 2002 r., Nr 147, póz. 1230, ze zmianami ) uposażenie strażaka składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Uposażenie zasadnicze strażaka ustala się według stawki odpowiadającej grupie uposażenia należnej na danym stanowisku służbowym ( art. 88 cytowanej ustawy ). Art. 88 ust. 4 tejże ustawy wymienia jakie okresy służby zalicza się, poza służbą w Państwowej Straży Pożarnej od którego zależą prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość, do wysługi lat. Aktem wykonawczym w odniesieniu do wskazanego wyżej przepisu jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, które określa zasady wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz warunki i tryb zaliczania okresów służby lub pracy do wysługi lat. Sporny okres pracy skarżącego w podlegający zaliczeniu go do okresu służby, od którego zależą prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość będąc świadczeniami o charakterze finansowym (płacowym) ze stosunku pracy podlegają ochronie jako objęte ogólną kategorią wynagrodzenia pracowniczego. Art. 476 k.p.c. wskazuje jakie sprawy są sprawami z zakresu prawa pracy oraz które należą do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z koncepcją wyrażoną w orzecznictwie, sprawy o roszczenia związane ze stosunkiem pracy mają podstawę w stosunku prawnym innym niż stosunek pracy, jednak roszczenia te łączą się bezpośrednio z treścią stosunku pracy i nie powstałyby w braku stosunku pracy. Wskazać należy, iż jest zasadą, że jeżeli sprawy te mieszczą się w kompetencji sądów (innych niż sądy administracyjne), to by mogły stać się one przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, musi istnieć osobny przepis, który to przewiduje. Należy to rozumieć w ten sposób, że gdy idzie o sprawy, które niejako z istoty swojej (natury prawnej stosunku prawnego) mieszczą się w ramach kompetencji sądów, to by mogły stać się one przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, potrzebna jest osobna norma prawna, taka zaś w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. z 2002 r., Nr 147, póz. 1230, ze zmianami ) nie występuje (poza świadczeniami socjalnymi nie wchodzącymi w skład uposażenia oraz dyspozycją przepisu art. 124 j. cytowanej ustawy). W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zmianami) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z orzecznictwem odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nastąpi w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że skarga nie podlega jego kognicji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ) odrzucił skargę.