II SA/Go 312/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.M. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji adresowej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2010 r., Z.M. została wezwana do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Dnia 1 czerwca 2010 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącej złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Z.M. podała, że otrzymuje rentę w wysokości 1.176,43 zł. Skarżąca podała, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Z.M. przedstawiła wydatki związane z eksploatacją mieszkania (czynsz - 262,31 zł, energia elektryczna - 89 zł). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej Z.M. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jej możliwości majątkowe. Należy wskazać, że skarżąca z tytułu renty dysponuje dochodem w wysokości 1.176,43 zł (netto). Zważyć trzeba, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, z tego tytułu ponosi wydatki na zakup leków. Z treści formularza PPF wynika, że nie posiada ona oszczędności ani majątku. Jednocześnie w sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącej w przedmiocie jej sytuacji materialnej. W świetle zasad doświadczenia życiowego uprawniony jest zatem wniosek, że środki pieniężne pozwalają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej. Reasumując należy stwierdzić, że Z.M. wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.