II SA/Go 312/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2015 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.S. i J.S. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny i wycięcie drzew p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 23 lipca 2015r. sygn. akt II SA/Go 312/15 oddalił skargę B.S. i J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny i wycięcie drzew. 15 września 2015 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika skarżących wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z 22 września 2015 r. pełnomocnik skarżących został wezwany między innymi do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów. Pismem z dnia [...] października 2015 r. pełnomocnik skarżących poinformował, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznanie prawa pomocy umarza się. Z uwagi na fakt, iż pełnomocnik skarżących cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego na podstawie art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.