II SA/Go 317/15

Dnia 16 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: 1. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] marca 2015 nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania Ł.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą J, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2014 roku znak [...] nakładającą karę pieniężną w łącznej kwocie 12.000,00 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie [...] nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. określanej dalej jako u.g.h.). Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej Ł.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze zarzucił m.in. naruszenie art. 89 ustawy o grach hazardowych, kwestionując zgodność tego przepisu z Konstytucją RP. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 określanej dalej jako p.p.s.a. ) do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytania prawne skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt III SA/GL 1979/11 oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto skarżący, powołując się na przepis art. 61 § 2 pkt 1 oraz art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku złożonym w skardze, po mimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie przesłał żadnych dokumentów oraz nie udzielił żadnych wyjaśnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy dodać, iż zgodnie z zdaniem trzecim § 3 cyt. artykułu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając złożony wniosek wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powołał się również na orzeczenia innych sądów administracyjnych, wydane w podobnych sprawach, w których postanowiono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji. Jednakże tak ogólnie sformułowane twierdzenia, a także powołanie się na orzeczenia wydane przez inne sądy w odrębnych sprawach w żaden sposób nie odzwierciedlają sytuacji strony skarżącej i nie mogą stanowić dowodu na okoliczność, jaką powołuje strona skarżąca we wniosku, tj. zagrożenie spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony skarżącej. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się bowiem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, składnikach majątku, a także dodatkowo ponoszonych wydatkach. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż strona nie wykazała, aby w sprawie istotnie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku strony o zawieszenie niniejszego postępowania, w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że skarżący błędnie wskazał podstawę prawną zawieszenia postępowania powołując przepis art. 125 § pkt 5 p.p.s.a. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera bowiem takiej jednostki redakcyjnej, tj. nie ma w nim powołanego pkt 5. Tym nie mniej odnosząc się do istoty sformułowanego w skardze wniosku o zawieszenie wskazać należy, iż zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania w tym m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. (sygn. akt III SA/GI 1979/11) WSA Gliwice przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją art. 89 ustawy z dnia z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w brzmieniu: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sąd – WSA w Gliwicach - w uzasadnieniu orzeczenia wskazanemu uregulowaniu zarzuca naruszenie szeregu zasad konstytucyjnych: zasady zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasady racjonalności działań ustawodawcy, które wypływają z ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego; zasady winy jako podstawy odpowiedzialności, wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji); zasady poprawnej legislacji, stanowiącej element zasady demokratycznego państwa prawa, wywiedzionej z art. 2 Konstytucji RP; zasady godności człowieka jako najwyższego i niezbywalnego dobra (art. 30 Konstytucji); zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; zasady równości oraz sprawiedliwości społecznej (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Od rozstrzygnięcia przez Trybunał powyższego zagadnienia, zdaniem wskazanego sądu, będzie zależała odpowiedź na pytanie o możliwość ich zastosowania w sprawie rozpoznawanej przed WSA. Pytanie prawne zarejestrowano w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12. W ocenie tutejszego Sądu zachodzi zależność między wynikiem postępowania wszczętego przez WSA w Gliwicach przed Trybunałem Konstytucyj-nym, a sprawą niniejszą. Odpowiedz na powyższe pytanie będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Problem prawny objęty zarzutami skargi w niniejszym postępowaniu jest bowiem analogiczny do problemu, z którym do Trybunału Konstytucyj-nego wystąpił WSA w Gliwicach. Dotyczy on art. 89 ustawy o grach hazardowych, jako podstawy prawnej wymierzania kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Dlatego celem zachowania spójności wykładni przepisów prawa należało postępowanie w sprawie niniejszej zawiesić, do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na wyżej wskazane pytanie prawne. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a oraz art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia