II SA/Go 321/21

ygn. akt II SA/Go 321/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa K. sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. – dalej jako u.t.d.), Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. o. (P.) karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za naruszenie przepisów u.t.d. polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podczas kontroli drogowej na ul. [...] w miejscowości [...] pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2020 r., którym kierował K.J., ujawniono usterkę w stanie technicznym kontrolowanego autobusu – nadmiernie zużyta rzeźba bieżnika opony na 1 osi z prawej strony, do stopnia wyjścia na wierzch linki kordu stalowego. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu P. Sp. z o. o. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2020 r. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniosła, iż nie miała wpływu na powstanie naruszenia, gdyż przedmiotowa opona jest oponą o przebiegu, w trakcie którego nie ma możliwości powstania ujawnionej usterki. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) wydał w dniu [...] stycznia 2021 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 66 ust. 1, ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 – dalej jako p.r.d.), § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 5 listopada 2019 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2141, dalej jako "rozporządzenie z 2019 r."), poz. 5.2.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 5 listopada 2019 r., decyzję nr [...], którą utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W pierwszej kolejności GITD przytoczył treść przepisów, mających - jego zdaniem – zastosowanie w sprawie, tj. art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., a następnie podkreślił, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d., pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Następnie organ wskazał na § 6 rozporządzenia z 2019 r. regulujący zasady prowadzenia kontroli stanu technicznego pojazdu, a także określający rodzaje możliwych usterek, które dzieli na trzy kategorie: usterki drobne, usterki poważne i usterki niebezpieczne. Organ podał, że zgodnie z poz. 5.2.3 załącznika 1 do w/w rozporządzenia stwierdzona usterka określona jest jako usterka niebezpieczna. Konsekwencją powyższych ustaleń jest treść lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. i kara pieniężna w wysokości 2 000 zł, sankcjonująca wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd. W związku z tym, że w trakcie kontroli stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] lutego 2020 r. stwierdzono bezspornie nadmiernie zużytą rzeźbę bieżnika opony na 1 osi z prawej strony, do stopnia wyjścia na wierzch linki kordu stalowego, co potwierdza podpisany przez kierowcę protokół kontroli, zasadne jest, zdaniem GITD, utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł za stwierdzone naruszenie z lp. 9.2 do załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, a także dokumentów załączonych do wyjaśnień, organ odwoławczy zważył, iż stwierdzona usterka nie mogła powstać nagle wyłącznie w wyniku hamowania na całym jej obwodzie, tak jak to podkreślił kierowca w trakcie kontroli, a jest związana z długotrwałą eksploatacją opon. Organ I instancji słusznie zatem wskazał, iż takie usterki powstają najczęściej w wyniku złego ustawienia zbieżności kół lub nie w pełni sprawnego układu zawieszenia, co w połączeniu z przebiegiem opony powoduje znacznie szybsze, często nierównomierne, zużycie opony Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie art. 92b u.t.d. nie znajdzie zastosowania, ustawodawca daje bowiem możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Nadto organ stwierdził, że strona skarżąca nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Ponadto to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Spółka nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. P. Sp. z o. o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję organu II instancji, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. przepisu art. 136 § 1 k.p.a. w związku z art.7, 77 i 80 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie w toku postępowania drugoinstancyjnego uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do pełnego wyjaśnienia sprawy, a także naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez przyjęcie w sposób dowolny bez należytego udowodnienia, że w dniu kontroli, tj. [...] lutego 2020 r. skarżący eksploatował autobus z nadmiernie zużytą rzeźbą bieżnika opony na 1 osi z prawej strony; 2. przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia celem ustalenia przyczyn wystąpienia w dniu kontroli nadmiernego zużycia bieżnika opony, o którym mowa wyżej, 3. art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d. przez jego niezastosowanie w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego (zarządzenie z 15 lutego 2021 r.), jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z prowadzeniem przez niego przedsiębiorstwa transportowego wykonującego przewóz drogowy osób. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., zaś wysokość nałożonej kary ustalono na podstawie lp. 9.2. załącznika nr 3 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 p.r.d. i § 11 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 2022, dalej "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz tych naruszeń oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3, o czym stanowi art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. Z kolei obowiązki lub warunki przewozu drogowego, za których naruszenie nakładana jest kara pieniężna, precyzuje art. 4 pkt 22 u.t.d., definiujący je jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz z innych, wymienionych tam aktów prawa krajowego i wspólnotowego, w tym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Według art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Niezbędne wyposażenie na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 p.r.d. zostało określone w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, w którym w § 11 ust. 5 prawodawca nakazał wyposażenie pojazdu w ogumienie pneumatyczne o nośności dostosowanej do nacisku koła, oraz dostosowane do maksymalnej prędkości pojazdu, ciśnienie w ogumieniu powinno być zgodne z zaleceniami wytwórni dla danej opony i obciążenia pojazdu. Jednocześnie w § 11 ust. 7 pkt 4 i 5 rozporządzenia stwierdzono, że pojazd nie może być wyposażony w opony, w których wskaźnik pokazuje graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon nieposiadających takiego wskaźnika o głębokości rzeźby bieżnika mniejszej niż 1,6 mm oraz opon o widocznym pęknięciach odsłaniających lub naruszających ich osnowę. Tymczasem w wyniku przeprowadzonej w niniejszej sprawie przez inspektorów inspekcji transportu drogowego kontroli w dniu [...] lutego 2020 r. autobusu marki [...], którym skarżący - Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o. o. - wykonywał przewóz osób, stwierdzono nadmierne zużycie zewnętrznej strony bieżnika opony znajdującej się na pierwszej osi z prawej strony, w wyniku czego doszło do odsłonięcia kordu opony – wyjścia na wierzch opony linki kordu stalowego. Usterki te widoczne są na dokumentacji zdjęciowej wykonanej podczas oględzin pojazdu w toku kontroli oraz zostały wyszczególnione w protokole kontroli drogowej, który został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę prowadzącego pojazd w dniu kontroli. Usterki te zostały zaś szczegółowo opisane w załączniku nr 1 do ww. protokołu, również podpisanym przez kierowcę pojazdu. Dołączona dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazuje na wyżej wymienione i opisane uszkodzenia opony. Obrazuje ona nadmierne zużycie rzeźby bieżnika opony (zdjęcie nr 3) i odsłoniętą linkę kordu stalowego (zdjęcie nr 1). W złożonej skardze, jak i uprzednio w odwołaniu, skarżący powyższych ustaleń nie kwestionował, ani też nie przedstawił dowodów je podważających. Zdaniem Sądu, dokumentacja zdjęciowa przedstawiająca stan techniczny opony w sposób jednoznaczny i wyraźny wskazuje na występowanie opisanych wad opony. Nie jest w tym zakresie wymagana wiedza specjalistyczna, wystarczające jest odwołanie się do doświadczenia życiowego, posiadanej wiedzy przez osobę posiadającą prawo jazdy i mającą na co dzień do czynienia ze sprawami związanymi z eksploatacją samochodów, aby stwierdzić znaczne zużycie bieżnika opony i wystającą linkę kordu stalowego. Tym samym, ocena zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego dokonana przez organy odpowiada zasadzie swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. i została poprzedzona przeprowadzeniem czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy zebrały w sposób wyczerpujący i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zrealizowały więc w pełnym zakresie nałożone na nie obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nadmienić należy, że w trakcie przeprowadzanej kontroli przez inspektorów kierowca pojazdu nie tylko nie kwestionował stwierdzonych wad opony, ale także nie podnosił, że jej powstanie było następstwem określonego nadzwyczajnego zajścia na drodze w trakcie wykonywania planowanego w tym dniu kursu. Okoliczność ta została podniesiona przez stronę skarżącą dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących stanu technicznego pojazdu, którym wykonywano przewóz osób. Mając na uwadze przedstawione w oświadczeniu kierowcy przyczyny powstania stwierdzonej wady opony, tj. konieczność wykonania nagłego manewru hamowania na rondzie tuż przed kontrolą podnieść należy, że oświadczenie to, jak i cały zgromadzony materiał dowodowy podlega ocenie z zachowaniem zasady swobody oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Oświadczenie to nie zasługuje na uwzględnienie nie tylko z powodu niepodniesienia tej okoliczności w trakcie kontroli i jej uwidocznienia w protokole. Mając bowiem na uwadze rodzaj stwierdzonego uszkodzenia opony, przestawionego w protokole i zobrazowanego w załączonej dokumentacji fotograficznej, odwołując się do doświadczenia życiowego należy uznać za trafne stwierdzenie organu, że powstało ono nie w wyniku nagłego zdarzenia, lecz w następstwie długotrwałego użytkowania opony. Nie jest przy tym istotne, że od wymiany tej opony autobus przejechał około 55.000 km. O powstałej wadzie decyduje bowiem nie tylko czas eksploatacji, ale także warunki, w jakich dana opona jest eksploatowana, stan techniczny zawieszenia pojazdu, prawidłowa zbieżność kół, wyważenie kół itp. okoliczności. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładają na przewoźnika obowiązek wykonywania przewozu osób lub rzeczy pojazdami spełniającymi warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, które muszą być spełnione w chwili rozpoczęcia przewozu. Prawodawca w żadnym przypadku nie zezwala na rozpoczęcie przewozu pojazdem nie odpowiadającym tym kryteriom zapewniającym bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu, a w szczególności nie dopuszcza sytuacji, w której przewoźnikowi wyznaczał określony termin do usunięcia usterki pojazdu, zezwalając jednocześnie w tym okresie na wykonywanie przewozu. Wszelkie zatem twierdzenia skarżącego, które ukierunkowane są na zakwestionowanie prawidłowości ustaleń kontrolnych oraz rzetelności procesu kontroli, w istocie przeczą prawidłowo dokonanym ustaleniom przez organy, a zatem Sąd uznał je za dowolną polemikę z ustaleniami organów obu instancji, znajdującymi oparcie w zebranym materiale dowodowym - w szczególności w protokołach: kontroli drogowej i dokumentacji fotograficznej złożonej w toku postępowania przez organy. Usterka ta została stwierdzona w sposób organoleptyczny, a więc zgodnie z wytycznymi lp. 5.2.3. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019r., poz. 2141), który wskazuje, że w odniesieniu do opon dokonuje się kontroli organoleptycznej przez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu, zaś przy stwierdzeniu znaczącego uszkodzenia lub przecięcia opony, a także widocznego lub uszkodzonego kordu opony, usterkę tę kwalifikuje się jako poważną lub niebezpieczną. Dodać przy tym należy, że wzrokowa ocena stanu technicznego pojazdu jest jednym z podstawowych sposobów przeprowadzenia wstępnej kontroli technicznej, wymienionym w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA. Jakkolwiek przepisy tego rozporządzenia dopuszczają możliwość przeprowadzenia kontroli z wykorzystaniem sprzętu - w szczególności podnośnika lub kanału przeglądowego (vide § 5 ust. 6) lub z użyciem przyrządu kontrolno-pomiarowego będącego w dyspozycji kontrolującego, służącego ocenie konieczności poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej lub zobowiązania do niezwłocznego usunięcia usterek (vide § 6 ust. 1 pkt 4), to jednak należy zgodzić się z organami obu instancji, że ocena stanu technicznego opony nie wymagała użycia jakiegokolwiek sprzętu czy urządzenia, bowiem jej uszkodzenia były widoczne "gołym okiem", a fakt ich wystąpienia jest niewątpliwy, czego w istocie nie neguje sam skarżący. Nie sposób zatem podzielić twierdzeń skarżącego, jakoby w toku kontroli doszło do naruszenia przez kontrolujących warunków i sposobu wykonywania kontroli ruchu drogowego, bowiem została ona przeprowadzona z zachowaniem norm zawartych w rozporządzeniu MSWiA. Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie zachodziła w niniejszej sprawie konieczność przeprowadzenia przez organ odwoławczy w oparciu o art. 136 § 1 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez skarżącego w skardze, czy też uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia art. 136 § 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. należy uznać za nie posiadające usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji słusznie organy obu instancji zakwalifikowały wyżej opisane naruszenie jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, sklasyfikowane w lp. 9.2. załącznika nr 3, za które nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, zgodnie ze wskazaną tam stawką. Podkreślić przy tym należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów regulujących zasady transportu drogowego są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. związania, tj. nie stwarzającego organom administracji praktycznie żadnego luzu interpretacyjnego. Zasadnie zatem organy obu instancji zastosowały w sprawie art. 92a ust. 1 u.t.d., który wprowadza odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. To zatem na przedsiębiorstwie transportowym spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, ażeby działalność z zakresu transportu drogowego odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób oraz z poszanowaniem obowiązujących przepisów. Przedsiębiorstwo to ponosi więc konsekwencje zarówno jego niewłaściwej organizacji, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje. Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, co do zasady oderwana od kwestii winy. Do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia przepisów obowiązującego prawa, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Odpowiedzialność ta zbliżona jest więc do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż art. 92c ust. 1 u.t.d. przewiduje możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeżeli m. in.: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1 ww. przepisu), na który to przepis powołuje się bezskutecznie skarżący. Aby więc uwolnić się od odpowiedzialności, przedsiębiorstwo transportowe powinno wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów transportu lub ruchu drogowego. Kwestia doboru pracowników (tzw. ryzyko osobowe) nie mieści się jednak w zakresie ww. regulacji, bowiem należyty dobór współpracowników, odpowiednie ich przeszkolenie, a następnie właściwe kontrolowanie wykonywanej przez nich pracy, jest rzeczą przedsiębiorcy, który powinien obmyśleć takie rozwiązania organizacyjne, które będą oddziaływały na nich dyscyplinująco (por.m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający podziela stanowisko organów, że w sprawie niniejszej nie wykazano, aby zostały spełnione przesłanki opisane w ww. przepisie. Przedstawione w niniejszym uzasadnieniu okoliczności nie pozwalają również przyjąć, że przyczyny powstania usterki, na które powołuje się skarżący (tj. konieczność wykonania przez kierowcę gwałtowanego manewru hamowania na rondzie w dniu kontroli) należy uznać za zdarzenie, którego skarżący nie mógł przewidzieć, ani nie mógł mu zapobiec, a które uzasadniałoby ewentualnie umorzenie postępowania w niniejszej sprawie z tej przyczyny, że zdarzenie takie, które spowodowałoby jednocześnie stwierdzone uszkodzenie opony nie miało miejsca. Sąd oczywiście nie kwestionuje, że faktycznie kierowca w dniu kontroli wobec zaistniałej sytuacji na drodze taki manewr był zmuszony wykonać, jednak nie on był przyczyną powstania stwierdzonego uszkodzenia opony, będącego następstwem długotrwałego jej użytkowania w określonych warunkach i istniejącego już w momencie rozpoczęcia pracy przez kierowcę w dniu kontroli. W konsekwencji, w ocenie Sądu, wydana w sprawie decyzja oparta została na wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącego nie zastały w żaden sposób udowodnione. W kontrolowanej sprawie organ II instancji właściwie ocenił cały zebrany i kompletny materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił, na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej na podstawie ww. kwalifikacji prawnej opisanego naruszenia. W wyniku dokonanej kontroli Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.