II SA/Go 323/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w [...] na zarządzenie Burmistrza [...] z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie przyjęcia Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz strony skarżącej N. S.A. z siedzibą w [...] kwotę [...] zł ([...]) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] maja 2024 r. N. S.A. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na zarządzenie Burmistrza [...] z dnia [...] września 2023 r., Nr [...] w sprawie przyjęcia Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy [...]. Wraz ze skargą uiszczono wpis sądowy w kwocie [...] zł. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż wycofuje skargę na ww. zarządzenie, wskazując, że [...] czerwca 2024 r. Burmistrz [...] wydał zarządzenie nr [...], na mocy którego z Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy [...] usunięto kartę adresową zabytku – domu nr [...] przy ul. [...] w [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i co do zasady oświadczenie takie wiąże sąd. Sąd uznał, że przedmiotowe cofnięcie skargi jest dopuszczalne i prawnie skuteczne. Pismem procesowym z dnia [...] lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż wycofuje skargę na ww. zarządzenie, wskazując, że [...] czerwca 2024 r. Burmistrz [...] wydał zarządzenie nr [...], na mocy którego z Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy [...] usunięto kartę adresową zabytku – domu nr [...] przy ul. [...] w [...] . Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Po analizie akt sprawy oraz złożonego przez pełnomocnika skarżącej oświadczenia, Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia, zaś na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy od skargi (pkt 2 sentencji postanowienia).