II SA/Go 330/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r, nr [...] Starosta, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 6 pkt 15 lit. b, art. 37 k w związku z art. 37 1 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) w związku z art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych z dnia 30 kwietnia 2004r., orzekł o odmowie przyznania W.D. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż W.D. w dniu [...] sierpnia 2003 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, spełniała warunki do nabycia zasiłku dla bezrobotnych, natomiast nie spełniała warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Pani D. pobierała zasiłek dla bezrobotnych do [...] listopada 2003r., gdyż zgłosiła fakt podjęcia pracy. Ponownie zarejestrowała się w PUP [...] lipca 2004r. i złożyła wniosek o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego. Z posiadanych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji: * utraciła ona status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni, * posiada ukończone 50 lat, * okres uprawniający do emerytury wynosi 30 lat i 14 dni, * zwolnienie u ostatniego pracodawcy nastąpiło z przyczyn dotyczących pracodawcy. W ocenie organu I instancji w dniu pierwszej rejestracji [...].08.2003 r. W.D. spełniała warunki do nabycia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, nie spełniła natomiast warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. W dniu ponownej rejestracji [...].07.2004 r. nie nabyła prawa do zasiłku, spełniając warunki do przyznania jedynie świadczenia - zasiłku na okres uzupełniający. Od decyzji tej odwołanie wniosła W.D., twierdząc że spełnia wszystkie warunki do przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) w związku z art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych z dnia [...] kwietnia 2004r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że decyzja wydana przez organ I instancji zawierała braki formalne, które organ odwoławczy wyjaśnił, występując do tegoż organu pismem z dnia [...] września 2004 r. Jednocześnie podzielono stanowisko prawne organu I instancji podkreślając, iż odwołująca nie spełniała warunków uzyskania świadczenia przedemerytalnego, wynikających z treści przepisu art. 37 1 ust. 1. w dniu 28 lipca 2004 r. to jest w dniu rejestracji nie spełniała ona warunku uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynikającego z art. 23 ust. 1 ustawy tj, przepracowania w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 365 dni. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody wniosła W.D., stwierdzając, iż spełnia warunki określone dyspozycją przepisu art. 37 k. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zmianami) podtrzymując wcześniejsze stanowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł ojej oddalenie, przytaczając wcześniejszą argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § l pkt l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia l lipca 2005 roku zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem l lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga okazała się zasadną w tym zakresie, w jakim pozwoliła na kontrolę prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jednocześnie w myśl przepisu art. 145 § l pkt l lit. c w.w. ustawy, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi m.in. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, iż w przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych znajdują się jedynie decyzje będące przedmiotem zaskarżenia oraz karta rejestracyjna uprawnionego do zasiłku, co w istotny sposób ogranicza możliwość kontroli orzeczeń administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych ( Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl art. 37 k ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zmianami) świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełniła także chociaż jeden z czterech warunków wymienionych w pkt 1-4 tego ustępu. Z kolei art. 37 l ust. l i 2 ustawy stanowią, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku albo zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia. Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 27 ust. l pkt 3-6 i ust. 2-4. Nie ulega wątpliwości, że art. 37 k ust. l cytowanej ustawy określa materialnoprawne warunki, których spełnienie uzależnia przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Zawarty jest także warunek, aby osoba ubiegająca się o jedno z tych świadczeń spełniała określone w ustawie wymagania do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz miała określone okresy zatrudnienia lub okresy uprawniające do emerytury. Przepis art. 37 1 ust. l ustawy tworzy zamkniętą całość, a jego istotę stanowią słowa "posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia". Używając tych określeń w czasie przeszłym dokonanym i odsyłając do wniosku złożonego przez osobę, która ubiega się o prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, ustawodawca podkreślił, że decydujące znaczenie ma "posiadanie" lub "spełnienie" ustawowych warunków w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych (bez względu na czas złożenia wniosku). Jeśli warunki te zostały spełnione, od woli zainteresowanego zależy złożenie wniosku o zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. Z karty rejestracyjnej osoby uprawnionej do zasiłku znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, iż okres zatrudnienia skarżącej u ostatniego pracodawcy wynosił od [...].12.1998 r. do [...].07.2003 r. W odpowiedzi na skargę organ powołuje się na fakt dalszego zatrudnienia skarżącej w okresie od dnia [...] listopada 2003 r. do dnia [...] lipca 2004 r. w Centrum Medycznym "C". Jeżeli zatem w dniu rejestracji dana osoba ma wymagany okres zatrudnienia i jednocześnie spełnia warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to w konsekwencji już z tą chwilą powstaje jej uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego. Realizacja tego prawa jednak jest zależna od woli uprawnionego, który powinien złożyć wniosek o zasiłek przedemerytalny. W przedmiotowej sprawie zatem skarżąca spełnia wymogi określone dyspozycją przepisu art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zmianami.) W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.