II SA/Go 330/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M.G. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...], Starosta Powiatu, orzekając ponownie w sprawie, zatwierdził projekt budowlany i udzielił T.G. pozwolenia na budowę budynku garażowego jednoboksowego wolnostojącego – kategoria obiektu budowlanego III – w [...], na działce nr ewid. [...]. Jako podstawę decyzji podał przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118) oraz art. 104 Kpa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na poczynione w sprawie ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w wyniku czynności przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2007r. ustalił protokolarnie, iż inwestor T.G. nie dopuścił się samowoli budowlanej, polegającej na budowie fundamentów przedmiotowego budynku garażowego. Ponadto wskazał, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja nr [...] Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2006r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskutek wystąpienia Starosty, poinformowało, iż nie znalazło podstaw do podjęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Starosta zaznaczył także, iż inwestor złożył komplet dokumentów wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę. Analizując zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane akta sprawy stwierdził, iż uzupełniony projekt budowlany budynku garażowego na działce nr [...] jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...] wydanej przez Burmistrza i jednocześnie jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690) oraz innymi ustawowymi wymogami. W konsekwencji powyższych ustaleń, organ uznał, iż inwestor – T.G. spełnił warunki wynikające z dyspozycji art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w związku z tym nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając odwołanie złożone przez M.G. (jednego ze współwłaścicieli działki [...], sąsiadującej z działką inwestora), który zarzucił m.in, iż wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy działek [...], powoduje naruszenie przepisów § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 14 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2007r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi B. i M.G., wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r., w sprawie II SA/Go 693/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż w świetle materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych za uprawnioną należy uznać ocenę organów I i II instancji, co do zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonania projektu przez uprawnioną osobę. Wskazał jednakże, iż wśród warunków wymienionych w art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego, stanowiących pozytywną przesłankę do wydania pozwolenia na budowę wymienia się również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Sąd zarzucił jednakże, iż organy w sposób niedostateczny odniosły się do zagadnienia związanego z posadowieniem przedmiotowego obiektu przy granicy działki oraz spornych w tej sprawie interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji, nie wynika bowiem, aby organy poczyniły ustalenia pozwalające na ocenę prawidłowości usytuowania projektowanego obiektu budowlanego pomimo, że skarżący w toku całego postępowania zgłaszali kategoryczny sprzeciw wobec budowy przedmiotowego garażu w miejscu zaplanowanym przez inwestora. Organ pierwszej instancji wskazał tylko ogólnikowo na zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690, ze zm.). W ocenie Sądu, również organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący tego zagadnienia. Sąd stwierdził jednoznacznie, iż kwestia usytuowania obiektu budowlanego na działce należy do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygana na etapie wydawania pozwolenia na budowę, a nie w decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji zaś wskazania w decyzji o warunkach zabudowy takiego usytuowania organ administracji architektoniczno – budowlanej nie jest nią związany w tym zakresie i obowiązany do dokonania oceny zgodności wynikającego z projektu budowlanego usytuowania obiektu zgodnie z przepisami techniczno budowlanymi, w tym w zakresie jego odległości do istniejącej i projektowanej zabudowy jak i odległości od granic działki. Zarzucił w związku z tym, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej brak analizy wykazującej, że organy orzekające w sprawie miały na uwadze wyjątkowy charakter dyspozycji § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszczającego posadowienie obiektu budowlanego przy granicy działek. Organy obu instancji nie przedstawiły również w wydanych decyzjach własnej oceny co do tego, czy i jakie względy przemawiały za tym, aby przedłożyć interes inwestora nad interesami właścicieli sąsiedniej działki. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organu będzie objęcie kontrolą tych wszystkich kwesti, które zostały dotychczas pominięte, co pozwoli na wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i dokonanie pełnej oceny zgodności decyzji z prawem materialnym. Orzekając ponownie w sprawie Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, zgodny z decyzją Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2006r. o warunkach zabudowy, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a inwestor nie miał możliwości zlokalizowania garażu w innym miejscu niż zostało to określone w projekcie na podstawie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Na powyższą decyzję Wojewody skargę wniósł M.G. zarzucając organowi naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez niezawiadomienie go jako strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a przez to uniemożliwienie mu podniesienia okoliczności istotnych w sprawie z jego punktu widzenia oraz art. 15 Kpa poprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 roku w sprawie II SA/Go 534/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wskazał, iż wobec tego, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Sąd uznał bowiem za słuszny zarzut skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisu art. 10 Kpa. Wskazał, iż analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, iż Wojewoda przy ponownym rozpoznaniu sprawy uczynił przedmiotem swych rozważań okoliczności podnoszone przez skarżących rozważając m.in. dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kwestię odprowadzania wód opadowych z planowanego budynku, oddziaływania tej inwestycji na nieruchomość sąsiednią oraz możliwego naruszenia interesów skarżącego. Jednakże przed wydaniem zaskarżonej decyzji, mając zwłaszcza na uwadze wyjątkowy charakter dyspozycji § 12 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, organ nie zawiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Sąd wskazał , iż w przypadku wydania wyroku uchylającego decyzję organu administracji publicznej, odpis tego wyroku jest doręczany z urzędu wszystkim stronom postępowania, strony jednak nie posiadają informacji, kiedy akta administracyjne zwracane są organowi administracji publicznej i w którym momencie organ ten przystępuje do ponownego rozpoznania sprawy. Tym bardziej strony nie mają świadomości czy organ zamierza wydać nową decyzję w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, czy też ma zamiar przeprowadzić nowe dowody. Wydanie w takiej sytuacji decyzji bez zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie jest równoznaczne z naruszeniem art. 10 § 1 Kpa. Powoduje bowiem pozbawienie strony niejako ostatniej szansy na merytoryczne wypowiedzenie się w sprawie. Nie zmienia tego fakt, iż strona miała możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego poprzedni wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2008 r. wydany w sprawie II SA/Go 693/07. Postępowanie administracyjne toczące się po uchyleniu przez sąd administracyjny decyzji organu jest takim samym postępowaniem jak każde inne. Powinno być prowadzone zgodnie ze wszystkimi zasadami gwarantującymi poszanowanie praw stron. Jedyna odmienność polega na tym, że organ jest związany oceną prawną i wskazaniami sądu administracyjnego, wyrażonymi w orzeczeniu uchylającym wcześniejszą decyzję. Za niedopuszczalną Sąd uznał sytuację, w której strona jest zaskakiwana decyzją organu nie mając możliwości wcześniejszego wypowiedzenia się. Nie ma żadnych racjonalnych podstaw, aby pozbawić stronę tej możliwości i odmówić jej prawa do wypowiedzenia "ostatniego słowa" przed wydaniem decyzji ostatecznej. Sytuacja, w której organ odwoławczy nie uzupełnia postępowania dowodowego, nie zwalnia go od wykonania obowiązku określonego w art. 10 § 1 Kpa. Zachowanie tego wymogu nie jest bowiem pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek. Sąd wskazał, iż skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję Wojewody nie mając możliwości wcześniejszego wypowiedzenia się w sprawie. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. zaproponował nową, odmienną od planowanej, lokalizację garażu na nieruchomości inwestora - uczestnika postępowania ( k. 65 akt sądowych w sprawie II SA/Go 534/08) i gdyby organ zapewnił skarżącemu udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, propozycja ta mogłaby zostać rozstrzygnięta na etapie postępowania administracyjnego. Organ mógłby wówczas szczegółowo wyjaśnić, dlaczego twierdzenia i wnioski skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Brak zachowania wymogu z art. 10 Kpa spowodował, w ocenie Sądu, że nie można uznać aby organ administracyjny w sposób prawidłowy zebrał, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego oraz w sposób wszechstronny ocenił wszystkie okoliczności sprawy. W toku rozpoznawania sprawy po raz trzeci Wojewoda - po otrzymaniu z Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w dniu 28 stycznia 2009 roku akt administracyjnych sprawy i odpisu prawomocnego wyroku w sprawie II Sa/Go 534/08 wraz z jego uzasadnieniem - pismem z dnia [...] lutego 2009 roku zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w terminie 7 dni od jego otrzymania oraz o możliwości złożenia w tym terminie pisemnych lub ustnych wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2009 roku M.G. oświadczył, iż podtrzymuje wszystkie argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego jak i przed sądem administracyjnym. Decyzją z dnia [...] marca 2009 roku, Wojewoda - działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 ze zm. – powoływanej jako: Kpa) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T.G. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr [...]. Przedstawiając w uzasadnieniu dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazał , iż pozwolenie na budowę jest udzielane w oparciu o postanowienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, która jest wydawana w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany tą decyzją, zatem niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę niezgodnie z warunkami określonymi w tej decyzji (art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Jako warunki i wymagania ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego wskazano w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2006r. między innymi rozmiary przedmiotowego obiektu oraz określono obowiązującą linię zabudowy na granicy działki inwestora z działkami sąsiednimi nr [...]. Wskazał przy tym, iż kwestia usytuowania obiektu budowlanego nie jest przesądzana w decyzji o warunkach zabudowy, lecz oceniana jest w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, stosownie do przepisów Prawa budowlanego i przepisów o warunkach technicznych. Oceniając całokształt materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi. Wskazał, iż wymagania dotyczące sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki, dopuszcza się usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, w przypadku zachowania przepisów odrębnych. Dokonując analizy projektu zagospodarowania działki organ nadzoru uznał, że inwestor nie ma możliwości zlokalizowania przedmiotowego garażu w innym miejscu niż zostało to określone w projekcie na podstawie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, iż w załączniku graficznym do decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2006r. wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, ograniczając w ten sposób możliwość zabudowy działki nr [...]. Biorąc pod uwagę rozmiary pozostałej części nieruchomości B. i M.G., wyłączając jednocześnie możliwość wystąpienia uciążliwości powyżej poziomu ustalonego w przepisach odrębnych, stwierdził, iż usytuowanie garażu przy granicy z działkami sąsiednimi nr [...] znajduje uzasadnienie w przepisie § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Ponadto wskazał, iż sporny budynek garażowy lokalizowany jest na wysokości wjazdu na działkę inwestora. Odnosząc się do wskazania Sądu, iż organ - rozpatrując wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy z nieruchomością sąsiednią organ powinien uwzględnić, czy takie usytuowanie obiektu budowlanego nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, organ wskazał na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowiący, iż obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądowo-administracyjne zgodnie z którym pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno- budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" ( por. wyrok NSA z 1 lutego 2001r., IV SA 2085/98 ). Analizując dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym mając szczególnie na względzie argumenty B. i M.G. zawarte w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2006r., Wojewoda stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie budowlane w żaden sposób nie naruszy ich interesu prawnego. Odnosząc się do ich zarzutu , że lokalizacja garażu o wysokości (3 m) wyższej od istniejącego ogrodzenia wpłynie na zmianę stanu wód opadowych, które będą odprowadzane na ich działkę nr [...] organ uznał, iż ta obawa jest nieuzasadniona bowiem z opisu oraz części rysunkowej projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż wody opadowe będą odprowadzane na działkę inwestora. Co do zarzutu, iż budynek garażowy z racji swego przeznaczenia oraz użytkowania będzie emitować szczególny hałas i wibracje, a jego wysokość skutkować będzie zacienieniem zagospodarowanego terenu Wojewoda wywiódł, że biorąc pod uwagę funkcję jaką ma pełnić przedmiotowy garaż, to jest przechowywanie pojazdu samochodowego, nie można mówić o nadmiernych uciążliwościach jakimi są hałas i wibracje. Podkreślił przy tym, iż działki nr [...] oddziela ogrodzenie murowane o wysokości 2 m. Ponadto, jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, na działce skarżących przy ogrodzeniu rosną drzewa znacznie wyższe od tego ogrodzenia. Wobec czego, zdaniem organu mogące ewentualnie wystąpić uciążliwości, znacznie ograniczy wysokość muru jak i drzew. Odnosząc się do zarzutu, iż budowa garażu spowoduje znaczne zacienienie zagospodarowanego terenu działki [...] organ odwoławczy stwierdził, iż ewentualne zacienienie działki sąsiedniej nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane bowiem nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia znajdujących się na działkach pomieszczeń mieszkalnych i przeznaczonych na pobyt ludzi. Podkreślił, iż na działce sąsiedniej nr [...] nie znajdują się żadne budynki. Rozważając zarzut skarżących, że inwestor przy budowie garażu będzie musiał korzystać z ich nieruchomości między innymi do przewozu materiałów budowlanych i narzędzi, a także ustawienia rusztowań Wojewoda wywiódł, iż za bezpodstawne uznać należy to twierdzenie B. i M.G.. Wskazał, iż w odpowiedzi na ich zarzuty inwestor, w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 roku oświadczył, iż wszelkie czynności związane z budową garażu będą odbywały się wyłącznie na jego nieruchomości i w żadnym momencie prac budowlanych nie będzie zachodziła konieczność wejścia na działkę nr [...]. Organ wyjaśnił również, iż w razie konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela tej nieruchomości na wejście, po uzgodnieniu określonych warunków (art. 47 ust.1 Prawa budowlanego). W przypadku braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, kwestie wejścia na teren sąsiedniej działki, na wniosek inwestora, rozstrzyga organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji, określając jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości ( art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego). Powyższa kwestia zatem może być przedmiotem odrębnego postępowania i nie rozstrzyga się jej w decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie organ kontrolny stwierdził, iż budowa budynku garażowego na działce nr [...] w żaden sposób nie wpłynie na zagospodarowanie działki sąsiedniej nr [...] oraz nie spowoduje dolegliwości dla otoczenia mogących w jakikolwiek sposób naruszyć interes osób trzecich. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W ocenie organu odwoławczego, przedłożony projekt budowlany pozwalał na stwierdzenie, iż planowane zamierzenie budowlane zgodne jest z przepisami. Skoro zatem zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku garażowego jednoboksowego wolnostojącego na działce nr [...] (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W skardze na powyższą decyzję B. i M.G. zarzucali jej naruszenie przepisu art. 77 § 1 Kpa przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie nierozważenie innego miejsca posadowienia przedmiotowego garażu i przez to arbitralne przyjęcie, iż wydana decyzja nie spowoduje żadnego naruszenia interesu skarżących. Podnosząc wskazany zarzut domagali się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wywodzili, iż wyrokiem z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie II SA/Go 534/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę ze względu na fakt, iż organ nie uwzględnił stanowiska i interesów wszystkich stron postępowania administracyjnego. Zarzucali, iż Wojewoda rozstrzygając ponownie w sprawie i utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielania pozwolenia na budowę budynku garażowego na granicy działki skarżących, nie odniósł się w żaden sposób do propozycji innego posadowienia przedmiotowego garażu mimo, iż możliwość innej lokalizacji skarżący składał, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Wywodzili, iż w przedmiotowej sprawie niesporne jest, iż brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarazem rozmiary działek nie pozwalają na inne posadowienie budynku garażowego. W tej sytuacji stwierdzić należy, że właściciele sąsiednich działek, mając na uwadze decyzję ostateczną Wojewody także wystąpią o wydanie pozwolenia na budowę garaży na swoich działkach, także na granicy z działką skarżących, powołując się na treść art. 4 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowym argumentem wnioskodawców będzie fakt, iż działka skarżących nie jest zabudowana w żaden sposób, zatem nie będzie przeszkód do wydania pozwolenia na budowę garażu na każdej z sąsiadujących działek. W konsekwencji cała działka skarżących zostanie zabudowana w sposób identyczny jak to uzasadnił organ w decyzji będącej przedmiotem skargi administracyjnej. Okoliczność ta, jak się wydaje, umknęła uwadze przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2009. Zdaniem skarżących, nie można pominąć również i tego, że prace budowlane przy wykopach dokonywanych na granicy działek [...] spowodują jeśli nie zniszczenia, to poważne naruszenie struktury muru granicznego, który stanowi własność skarżących. W świetle powyższych argumentów, zdaniem skarżących, Wojewoda dopuścił się naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem interesu prawnego skarżących. Organ odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie nie zebrał w sposób prawidłowy, a następnie nie rozpatrzył całości materiału dowodowego i nie ocenił w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie skarżących, decyzja Wojewody stanowi niebezpieczny precedens pozwalający na dowolną interpretację przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wywiódł, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 77 § 1 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nierozważnie innego miejsca posadowienia planowanego obiektu garażowego. Wskazał, iż dokonana przez organ wnikliwa analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że nie ma możliwości innej lokalizacji przedmiotowego obiektu na działce inwestora niż to określono w projekcie budowlanym na podstawie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W załączniku graficznym do tej decyzji. tj decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2006r. wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy ograniczając w ten sposób możliwość zabudowy działki nr [...]. Biorąc pod uwagę rozmiary pozostałej części nieruchomości inwestora, wyłączając jednocześnie możliwość wystąpienia uciążliwości powyżej poziomu ustalonego w przepisach odrębnych, twierdził, iż usytuowanie garażu przy granicy z działkami sąsiednimi nr [...] znajduje uzasadnienie w przepisie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę B.G. ze względu na fakt nieuzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie. Na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 roku uczestniczka postępowania W.G. domagała się oddalenia skargi. Podnosiła, iż w miejscu usytuowania grilla na ich działce nie jest możliwe posadowienie garażu ze względu na przebiegającą tam linię wysokiego napięcia oraz media , co wyklucza prowadzenie wykopów, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że kontrola zaskarżanych skargą aktów ( np. decyzji administracyjnych ) organów administracji publicznej przeprowadzona przez sąd administracyjny na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ), sprawowana jest pod względem ich zgodności z prawem ( tj. legalności ) jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 Nr 153,poz.1270 ze. zm.- powoływanej jako: ppsa ) sąd uchyla zakwestionowaną skargą decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji ( tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 - LEX nr 37180). Dodać też należy, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa ). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja Wojewody, wydana w wyniku rozpoznania po raz trzeci (uchyleniu dwóch poprzednich rozstrzygnięć tego organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokami w sprawach II SA/ Go 693/07 i II SA/Go 534/08) odwołania M.G. z dnia [...] lipca 2007 roku od decyzji Starosty Powiatu Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Jak już wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 534/08 postępowanie administracyjne toczące się po uchyleniu przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej jest normalnym postępowaniem administracyjnym, zatem powinno być prowadzone zgodnie ze wszystkimi zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego w tym oczywiście z tymi, które gwarantują poszanowanie praw stron postępowania. Jeżeli ponownie prowadzone postępowanie jest postępowaniem odwoławczym, to organ II instancji obowiązany jest dodatkowo w uzasadnieniu decyzji odnieść się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Jedyna zatem odmienność postępowania toczącego się po uchyleniu poprzedniej decyzji organu przez sąd administracyjny przejawia się zaś w tym, iż organ je prowadzący związany jest oceną prawną i wskazaniami sądu administracyjnego wyrażonymi w wyroku uchylającym wcześniejszą decyzję. Fakt uprzedniego uchylenia decyzji przez sąd administracyjny rzutuje też na ponowne postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte wniesieniem skargi na decyzję wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu uchylającym zaskarżony akt wiążą w sprawie nie tylko organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia ale również sąd rozpoznający skargę od ponownie wydanej decyzji. Ocena ta przestaje być wiążąca w przypadku zmiany stanu prawnego. Analiza uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Go 693/07 wskazuje, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał, wiążącej organ i kolejne składy sądu orzekające w sprawie, oceny prawnej w zakresie dotyczącym kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonania projektu przez osoby uprawnione, uznając iż projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – powoływanej jako: Prawo budowlane). Fakt zaistnienia zmiany stanu prawnego w dacie wydawania przez Wojewodę decyzji z dnia [...] marca 2009r., wywołany zmianą rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U., Nr 120, poz. 1133) pozostawał w sprawie bez znaczenia ze względu na przepis § 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2008r. , Nr 201, poz. 1239 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do budynków, wobec których wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (1 stycznia 2009 roku) stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazania wymaga, iż ocena prawna Sądu wyrażona w sprawie II SA/ Go 693/07 objęła również zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z wyłączeniem jednakże kwestii regulowanych przepisami art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno budowlanymi. W tej kwestii Sąd, uznając za wadliwe stanowisko Wojewody, wyraził - wiążący organy i inne składy orzekające w niniejszej sprawie –pogląd, iż organ architektoniczno budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę samodzielnie ocenia zgodność, wynikającego z projektu budowlanego usytuowania obiektu na działce objętej zamiarem inwestycyjnym z przepisami prawa i nie jest w tym zakresie związany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał na konieczność poczynienia przez organ ponownie rozpoznający sprawę ustaleń faktycznych w tej kwestii. Taki zakres badania organu zatwierdzającego projekt budowlany i wydającego pozwolenie na budowę (a także organu odwoławczego, którego funkcją zgodnie z obowiązującym modelem postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne załatwienie sprawy oraz odniesienie się do zarzutów odwołania) nakłada na niego, wynikający z przepisów art. 7, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 Kpa wymóg wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego sprawy w celu ustalenia stanu faktycznego i jego wszechstronnej oceny prawnej, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Z kolei analiza uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/ Go 534/08 prowadzi do wniosku, iż wiążące Wojewodę wskazania Sądu dotyczyły ponadto obowiązku zagwarantowania stronom w toku ponownie prowadzonego postępowania czynnego udziału w sprawie w postaci umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie uznając, iż prócz uchybienia przez organ odwoławczy przepisowi art. 10 Kpa doszło również do naruszenia przepisów art. 77 § 1 i 80 Kpa Sąd pozostawił organowi odwoławczemu ocenę czy ma on samodzielnie zebrać i rozpatrzyć całokształt dowodów, czy też zlecić organowi pierwszej instancji uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 136 Kpa, wskazując na przysługujące organom administracyjnym prawo do swobodnej oceny dowodów oraz obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia kwestii merytorycznych, rozważenia interesów wszystkich stron postępowania oraz dokonania prawidłowego wyważenia tych interesów, a przed wydaniem decyzji ostatecznej umożliwiając stronom wypowiedzenie się w sprawie. Ocena legalności zaskarżonej decyzji w kontekście obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i omówionych uwarunkowań wynikających z przepisu art. 153 Kpa wykazała, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W aktualnym stanie sprawy istota sporu sprowadza się jedynie do kwestii prawnej możliwości posadowienia na działce nr [...] budynku garażu, jak to wskazano w projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania działki nr [...]) przy granicy z działkami nr [...]. Zgodnie z przepisami § 12 ust. 3 pkt 2 w związku z ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - dopuszcza się sytuowanie ściany budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z działką sąsiednią bezpośrednio przy tej granicy jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ( tj. nie mniej niż 3 m od granicy ), ze względu na rozmiary działki. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, po otrzymaniu w dniu 28 stycznia 2009r. tychże akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku w sprawie II SA/Go 534/08 wraz z uzasadnieniem, w toku ponownego rozpoznania Wojewoda nie podjął żadnych czynności procesowych poza zawiadomieniem stron postępowania, w tym i skarżącego M.G., o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz składania pisemnych bądź ustnych wyjaśnień, wskazując, iż po zakreślonym terminie 7 dni sprawa zostanie rozpoznana w oparciu o posiadany przez organ materiał dowodowy. W odpowiedzi na to pismo skarżący oświadczył w zakreślonym mu terminie, iż podtrzymuje "wcześniejsze argumenty podnoszone w toku postępowania i administracyjnego jak i przed sądem administracyjnym". Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie II SA/ Go 534/08 – na której, mimo prawidłowego zawiadomienia, za organ tj. Wojewodę nikt się nie stawił - skarżący M.G. podniósł, iż rozmiary działki inwestora umożliwiają lokalizację spornego garażu w innym miejscu niż to wynika z projektu budowlanego np. w miejscu gdzie znajduje się grill. Na podniesiony przez skarżącego zarzut możliwej innej lokalizacji projektowanego garażu wskazał też Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 534/08. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2009r. wskazuje, że organ ten uczynił przedmiotem swych rozważań okoliczności podnoszone przez skarżących w toku postępowania administracyjnego. Organ odniósł się do zarzutu związanego z odprowadzaniem wód opadowych z planowanego garażu, uciążliwości wywołanych przeznaczeniem i funkcją planowanego budynku, kwestii konieczności wstępu na działkę skarżących w toku realizacji robót budowlanych związanych z realizacją projektu budowlanego, zacienienia ich zagospodarowanej działki w wyniku wzniesienia garażu o wysokości 3 m, zagrożeń jaki stworzy budowa i eksploatacja garażu dla wzniesionego prze nich muru- pełniącego funkcję ogrodzenia. Natomiast rozważając dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powołał się wyłącznie na wynikający z załącznika graficznego do decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku o warunkach zabudowy przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy, ograniczającej możliwość zabudowy działki inwestora. Zdaniem organu odwoławczego, rozmiary pozostałej części nieruchomości inwestora uzasadniają zastosowanie przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) a tym samym usytuowanie garażu przy granicy z działką skarżących, co nie wpłynie na zagospodarowanie ich działki [...] oraz nie spowoduje dolegliwości dla otoczenia, mogących w jakikolwiek sposób naruszać interes osób trzecich. Zdaniem Sądu, takie stanowisko organu odwoławczego na etapie, na którym podjęta została zaskarżona decyzja należy uznać za dowolne. Argumentacja organu użyta dla wykazania, iż to ze względu na rozmiar działki inwestora uznać należy za dopuszczalną w wyjątkowych przypadkach – jak to, z powołaniem na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazywał Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 693/07 - możliwość lokalizacji garażu na granicy z działkami sąsiednimi nie jest dostateczna i nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy, w tym odmiennego w tej kwestii stanowiska skarżącego. Wojewoda nie odniósł się do bowiem do wniosku M.G., iż możliwa jest inna, niż wynikająca z projektu budowlanego, lokalizacja planowanego przez inwestora garażu. Organ odwoławczy, z naruszeniem przepisu art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa nie rozważył tego wniosku strony, nie ustalił gdzie posadowiony jest na działce inwestora wskazywany przez skarżącego grill, nie przeanalizował wskazywanej możliwości odmiennej lokalizacji i jej nie wykluczył. Okoliczność, iż Wojewoda nie był reprezentowany procesowo na rozprawie sądowej, na której po raz pierwszy skarżący wskazał na taką skonkretyzowaną lokalizację garażu nie zwalniała organu od obowiązku odniesienia się do wniosku strony, zwłaszcza, iż Sąd sygnalizował już w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 534/08 taki wniosek skarżącego, a on sam swe stanowisko wyrażone w postępowaniu sądowym w tej sprawie podtrzymał w piśmie procesowym do organu z dnia [...] lutego 2009 roku. Tym samym organ odwoławczy mimo przedstawienia przez skarżącego – w zakreślonym mu w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2009 roku - nowego wniosku w sprawie nie odniósł się do niego. Zaniechanie to mogło mieć w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem dokonana przez organ analiza propozycji skarżącego pozwoliłaby na ustalenie czy wskazywana nowa lokalizacja jest prawnie dopuszczalna czy też należy ją wykluczyć jako niemożliwą czy prawnie niedopuszczalną. Przypomnienia przy tym wymaga, iż obowiązek należytego ustalenia stanu faktycznego i odniesienia się do wniosków składanych przez strony w toku postępowania wyjaśniającego ciąży na organie administracyjnym. Wyrażona w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zasada ta jest podstawową regułą postępowania administracyjnego. Należy pamiętać, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny - chociaż jeszcze niewystarczający - prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Zawsze bowiem niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy będzie w konsekwencji prowadziło do wydania wadliwej decyzji. Ponadto, przytoczona regulacja prawna czyni z organu administracyjnego gospodarza postępowania wyjaśniającego. Z kolei z art. 77 § 1 Kpa wynika, spoczywający na organie administracyjnym obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. Realizacja tego obowiązku przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Przy tym, organ powinien dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nawet wbrew chęciom strony. Wykonanie tego obowiązku, zapewniają organowi uprawnienia procesowe (art. 77 § 2 i 3, art. 78), czyniące go dysponentem zakresu postępowania dowodowego. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Ustosunkowanie się w nim tylko do pewnych dowodów czy wnisków, a pominięcie milczeniem innych - którym odmówiono wiarygodności - przesądza, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco zebranego w sprawie materiału ( vide: wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie II OSK 859/07 i wyrok NSA z 20 sierpnia 1981r. w sprawie SA/Wr 87/81 - ONSA 1981, z. 2, poz. 80. W uzasadnieniu nie może zatem organ pominąć jakiegokolwiek, z przeprowadzonych w sprawie dowodów ani odniesienia się do wniosków stron postępowania. Przypomnienia też wymaga, iż sąd administracyjny nie został wyposażony w możliwość czynienia za organ ustaleń faktycznych, analizowania i oceny wniosków stron czy rozpoznawania sprawy administracyjnej co do istoty, a zatem nie mógł się odnieść merytorycznie do kwestii możliwości odmiennej lokalizacji garażu, podnoszonej przez skarżącego. Można jedynie stwierdzić, iż wniosek ten prima facie nie może być uznany za niemożliwy do uwzględnienia. Ze wskazanych wyżej przyczyn uznać należało, iż zarzut skargi naruszenia przepisu art. 77 § 1 Kpa okazał się uzasadniony. Natomiast za w pełni zasadne i wyczerpujące problem uznać należało stanowisko organu w zakresie dotyczącym podnoszonej przez skarżącego kwestii zagrożenia jakie stwarzać będzie budowa garażu dla istnienia muru – ogrodzenia. Skarga w tym zakresie nie dostarcza żadnych racjonalnych i obiektywnych argumentów poza subiektywnym odczuciem strony skarżącej. W tym stanie rzeczy na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2009 roku. Stosownie zaś do przepisu art. 152 ppsa stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie. Zważywszy na wynik sporu i wniosek skarżącego za dnia [...] lipca 2007 roku o zasądzenie poniesionych kosztów postępowania, Sąd na podstawie przepisu art. 200 i 2005 § 1 ppsa zasądził na rzecz skarżącego kwotę 500 zł stanowiącą zwrot uiszczonego wpisu. Ponownie rozpoznając sprawę organ obligowany będzie do uwzględnienia okoliczności wynikających z niniejszego uzasadnienia jak i wskazań zawartych w poprzednich uzasadnieniach oraz odniesienia się do wniosku skarżącego dotyczącego innej możliwej lokalizacji garażu na działce inwestora.