II SA/Go 331/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi I. J. na postanowienie Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie. I. Zaskarżonym skargą postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy, wydane w wyniku wniosku I.J., postanowienie Starosty z dnia [...] listopada 2016r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną tego organu nr [...] z dnia [...] września 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. II. Wynikający z akt administracyjnych stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. (znak: [...]) Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom M.K. i A.W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu na lokal mieszkalny w budynku przy pl. [...], działka nr [...]. 2. W dniu 19 października 2016 r. do Starosty wpłynął wniosek I.J. z dnia [...] października 2016 r. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, postępowania zakończonego powołana w pkt 1 decyzją ostateczną. Wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 20 września 2016 r. otrzymała od Starosty kopię decyzji nr [...]. Zdaniem I.J., w zakończonym postępowaniu została całkowicie pominięta mimo, że jako jeden ze współwłaścicieli nieruchomości miała istotny interes prawny do uznania jej za stronę postępowania i udziału w tym postępowaniu. Wskazała też argumenty świadczące, jej zdaniem, o wadliwości decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o wznowienie. 3. Wezwana przez Starostę do sprecyzowania kiedy i w jakich okolicznościach powzięła wiadomość o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, I.J. pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wskazała, że w dniu 17 sierpnia 2016 r. otrzymała do wiadomości pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. ([...], sygn. akt 3015), skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z którego wynikał fakt wydania takiej decyzji. W związku z tym w 29 sierpnia 2016 r. zwróciła się o nadesłanie jej kopii do Starosty i otrzymała ją 20 września 2016 r. W tym też dniu dowiedziała się jak jest rzeczywista treść decyzji i kogo ona dotyczy. 4. Postanowieniem z dnia [...] listopada znak: [...] Starosta, powołując się na przepisy art. 149 § 3 w zw. Z art. 147 i 148 Kpa, odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej jego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] września 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, o jakim mowa w art. 148 Kpa, biegnie od dnia w którym wnioskodawca dowiedział się w jakikolwiek sposób o istnieniu przedmiotowej decyzji. Zdaniem Starosty, wnioskodawczyni składając wniosek o wznowienie uchybiła wskazanemu w powołanym przepisie, jednomiesięcznemu terminowi. I.J. powzięła bowiem wiadomość o wydaniu przez Starostę decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. już [...] czerwca 2016 r. W tym bowiem dniu doręczona jej została decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którą w postępowaniu wznowieniowym odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Starosty nr [...] z dnia [...] września 2015 r., (znak: [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom M.K. i A.W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu na lokal mieszkalny w budynku przy pl. [...], działka nr [...]. Organ I instancji wskazał, że w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. zamieszczona została informacja o wydaniu przez Starostę decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. i o treści zawartego w niej rozstrzygnięcia. Podobnie pismo PINB z [...] sierpnia 2016 r., przedłożone przez samą skarżącą zawierało także informację o decyzji Starosty nr [...] z [...] września 2015 i o jej rozstrzygnięciu. Zdaniem Starosty, dla przyjęcia rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o podstawę wskazaną w pkt 4 § 1 art. 145 Kpa wystarczające jest powzięcie informacji o wydaniu decyzji i jej rozstrzygnięciu w postępowaniu w którym wnioskodawca nie brał udziału, i nie jest konieczne dopełnienie wymogu doręczenia mu decyzji. Wobec stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania uzasadniona była odmowa jego wznowienia, wyrażona w drodze postanowienia. 5. W zażaleniu od tego postanowienia I.J. wniosła o jego zmianę i wznowienie postępowania ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazując na działanie z ostrożności procesowej, na podstawie art. 58 § 1 Kpa, wniosła też o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W motywach zażalenia wywodziła, że nie zgadza się z ustaleniem Starosty, iż o treści decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015 r., dowiedziała się z treści decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Jej zdaniem z uzasadnienia tej decyzji nie wynikało, że Starosta na podstawie jednego wniosku wydał dwie odrębne decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla jednej nieruchomości wpisanej do jednej księgi wieczystej i położonej na działce [...], dla każdego wejścia do budynku odrębnie. Takie działanie Starosty, zdaniem skarżącej, było celowym wprowadzeniem jej w błąd. Organ ten pozostawił bez rozpoznania jej zarzut nieważności postępowania, który miał obowiązek uwzględnić z urzędu. Wywodziła, iż we wniosku i późniejszym pismach wskazała kiedy i na podstawie jakich dokumentów dowiedziała się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, zatem spełniła wymóg z art. 148 Kpa. W jej przekonaniu, z treści decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nie mogła powziąć informacji czego dotyczy decyzja nr [...]. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazała, iż o tym że uchybiła terminowi dowiedziała się dopiero z postanowienia Starosty z dnia [...] listopada 2016 r. , które otrzymała "w dniu dzisiejszym" . Jej zdaniem uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zaistniało z jej winy. Decyzja Starosty nr [...] nie wskazywała wprost, że wydane zostały dwie decyzje, pozostawała więc w przekonaniu, iż w decyzji tej mowa jest wyłącznie o decyzji nr [...], a zapis "[...]" uznała za zwykłą omyłkę pisarską. Jej zdaniem, składając wniosek o przywrócenie terminu, dochowała wymaganego terminu z art. 58 § 2 Kpa. 6. Powołanym na wstępie postanowieniem Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast jeżeli strona żąda wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, (a taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) jednomiesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 148 § 2 Kpa, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania kończy to postępowanie i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 Kpa postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Wojewoda podkreślił, że termin jednego miesiąca biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym prawidłowo oceniła ona znaczenie dowodu lub faktu. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 Kpa. Przepis ten, dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, nie wymaga faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się bowiem w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji i to niezależnie od źródła, z którego informacja ta pochodzi. Istotne jest zatem, że strona uzyskała wiadomość o wydaniu orzeczenia i zawartym w nim rozstrzygnięciu. W ocenie Wojewody, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w dniu 29 sierpnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek I.J. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej - kopii decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015r. Starosty. Wynika z niego, że "pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r." PINB powiadomił ją o wydaniu ww decyzji przez Starostę. Zatem zarówno z treści wniosku I.J. o wznowienie postępowania, jak również z treści wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wnioskodawczyni wiedzę o decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] września 2015 r. nabyła na podstawie pisma PINB. We wskazanym piśmie PINB poinformował, że w trakcie wizji ustalono fakt wykonywania robót związanych z montażem okna połaciowego zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] września 2015 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu na lokal mieszkalny w budynku przy pl. [...]. Sentencja decyzji Starosty nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do przedmiotu rozstrzygnięcia, zatem już samo zacytowanie jej treści w sposób jednoznaczny wskazuje, iż strona uzyskała wiedzę zarówno o wydaniu orzeczenia, jak również o zawartym w nim rozstrzygnięciu. Podzielił też Wojewoda stanowisko Starosty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że I.J. powzięła wiadomość o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. już w dniu [...] czerwca 2016 r., odbierając decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., z uwagi na fakt, iż w treści tej decyzji organ wskazał, że inwestorzy złożyli dwa odrębne wnioski o pozwolenie na budowę i w związku z tym otrzymali dwie decyzje o pozwoleniu na budowę tj. nr [...] z dnia [...] września 2015r. znak: [...], którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone zostało pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu na lokal mieszkalny w budynku przy pl. [...], działka nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] września 2015r. znak: [...], którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone zostało pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu na lokal mieszkalny w budynku przy pl. [...], działka nr [...]. W konsekwencji Wojewoda uznał, że wniosek I.J. o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem ustawowego terminu, wobec czego zasadnie organ I instancji, w myśl art. 149 § 3 Kpa wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na jej wniosek. Ustosunkowując się do wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania Wojewoda stwierdził, że wniosek ten nie może zostać pozytywnie rozpatrzony. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 58 Kpa. Z jego treści wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Zatem prośbę o przywrócenie terminu składać należy wraz z wnioskiem do organu właściwego do rozpatrzenia sprawy z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Organ II instancji wywiódł, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja, w której wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu na etapie prowadzonego przez niego postępowania zażaleniowego. Nie uprawdopodobniła przy tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. "W tym stanie faktycznym i prawnym wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oznaczało by de facto o udzieleniu zgody na ponowne złożenie wniosku, co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa". III. W skardze na postanowienie Wojewody I.J. wniosła jego o uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty, jak też o zasądzenie od Wojewody na jej rzecz kosztów niniejszego postępowania. Wywodziła, że z treści uzasadnienia Wojewody jak również poprzedzającego je postanowienia Starosty wynika, że została uznana za stronę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu na lokal mieszkalny w [...], a odmowa wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wynika jedynie z tego, że zdaniem organu powzięła wiadomość o wydaniu decyzji nr [...] już w dniu [...] czerwca 2016 r., a tym samym jej wniosek został złożony zbyt późno. Jej zdaniem, stanowisko to jest wadliwe gdyż za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego. Wskazywała, że o treści decyzji i jej rozstrzygnięciu pozwalającym na ocenę zasadności wniesienia wniosku o wznowienie postępowania dowiedziała się w dniu 17 sierpnia 2016 r. Wbrew stanowisku Wojewody, gdy otrzymała decyzję Starosty nr [...] nie dowiedziała się z jej uzasadnienia, że taka decyzja była wydana. Uzasadnienie decyzji było obszerne, "pisane jednym ciągiem" i nie pozwoliło jej na pozyskanie takiej wiedzy. Powołała się na wyrok NSA z 21 lutego 2007r. w sprawie I OSK 522/06, w świetle którego należy uznać, że Wojewoda jak również Starosta, jako domniemanie przyjęli, że z treści decyzji nr [...] powzięła wiadomość, a raczej wszystkie dane dotyczące decyzji nr [...], co nie polega na prawdzie. Obszerność uzasadnienia i jego "prawniczy" charakter sprawiły, że dopiero 17 sierpnia 2016 r. powzięła wiedzę o treści decyzji, co pozwoliło jej na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Zarzucała, że Wojewoda nie wyjaśnił na podstawie, jakich dokumentów uznał, że wniosek o przywrócenie terminu nie może zostać pozytywnie rozpatrzony, gdyż złożyła go na etapie postępowania zażaleniowego. W jej ocenie, wniosek o przywrócenie terminu może zostać złożony na każdym etapie bowiem żaden z przepisów Kpa nie wyłącza możliwości złożenia wniosku na etapie postępowania zażaleniowego. Wniosek o przywrócenie terminu złożyła w terminie 7 dni od dnia, kiedy dowiedziała się, że mogła ewentualnie uchybić terminowi, a wraz z wnioskiem złożyła także zażalenie. Jej ewentualny wniosek o przywrócenie terminu potwierdza dotychczasowe twierdzenia, że o treści decyzji [...] dowiedziała się dopiero [...] sierpnia 2016 r., zaś gdyby wiedziała o treści decyzji wcześniej z pewnością złożyłaby wniosek o wznowienie postępowania wcześniej czy też wraz z wnioskiem o wznowienie złożyłaby wniosek o przywrócenie terminu. IV. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko co do uchybienia przez skarżącą terminowi do złożenia podania o wznowienie. V. Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. Sąd, uwzględniając wniosek skarżącej, przyznał jej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. VI. Na rozprawę w dniu 17 sierpnia 2017 r. nie stawiła się żadna ze stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VII. 1. Stosownie do zasad wyrażonych w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ) i w art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej jako: Ppsa ), sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. 2. Przedmiotem kontroli Sądu pozostawało postanowienie organu II instancji utrzymujące w mocy postanowienie Starosty podjęte na podstawie art. 148 i 149 § 3 Kpa o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie przez skarżącą I.J. terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Stosując jako wzorzec kontroli, wynikające z powołanych w pkt 1 przepisów, kryterium zgodności z prawem ( legalności ) i wskazane granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. 3. Dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody istotna pozostawała treść zażalenia złożonego przez skarżącą. W zażaleniu tym zawarty był bowiem również wniosek I.J. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku ( podania ) o wznowienie postępowania. Nie budzi wątpliwości, iż przypadku uchybienia terminowi do wniesienia podania o wznowienie organ właściwy, w drodze postanowienia odmawia wznowienia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia jest obowiązkiem organu właściwego w każdym przypadku, gdy takie uchybienie ma miejsce. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej wystąpienia organ nie może wydać postanowienia o wznowieniu o jakim mowa art. 149 § 1 Kpa. 4. Przewidziany w art. 148 Kpa termin do złożenia podania o wznowienia podlega, jako termin procesowy, przywróceniu na wniosek zainteresowanego na zasadach wynikających z art. 58 § 1 Kpa. Stosownie do art. 59 § 1 Kpa o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. W sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania właściwym do jego rozpoznania pozostaje organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania ( art. 150 w zw. z art. 149 Kpa ). 5. W odniesieniu do organu właściwego do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania wskazać należy, że organ administracji publicznej, stosownie do art. 19 Kpa, ma obowiązek z urzędu przestrzegać swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania ( art. 20 Kpa ). 6. Wbrew poglądowi Wojewody, za zasadne uznać należy stanowisko skarżącej o dopuszczalności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania również na etapie postępowania zażaleniowego, wywołanego zakwestionowaniem przez nią postanowienia Starosty o odmowie wznowienia postępowania. Może bowiem zdarzyć się tak, iż podmiot wnoszący o wznowienie postępowania dopiero z postanowienia odmawiającego wznowienia poweźmie wiedzę o tym, że organ uznał, iż uchybił on terminowi. W takiej sytuacji możliwe jest złożenie przez niego zażalenia gdy uznaje, iż stanowisko organu jest wadliwe, gdyż termin został przez niego dochowany. Wówczas organ właściwy do rozpoznania zażalenia ma obowiązek je rozpoznać. Możliwa jest również sytuacja, że składając zażalenie wnioskodawca nie kwestionuje w istocie faktu uchybienia terminowi do złożenia podania o wznowienie, podnosząc okoliczności wskazujące, iż uchybił terminowi bez własnej winy. W takim przypadku obowiązkiem organu właściwego do rozpoznania zażalenia jest uznać, iż w istocie złożony został wniosek o przywrócenie terminu i przekazać go organowi właściwemu do rozpoznania wniosku ( ewentualnie po pouczeniu wnioskodawcy, iż instytucja zażalenia i wniosku o przywrócenie terminu wzajemnie się wykluczają i po wezwaniu do sprecyzowania stanowiska ). 7. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca bez wątpienia złożyła zażalenie. Uzasadnienie jej pisma z dnia [...] grudnia 2016 r., nazwanego "zażaleniem" jednoznacznie wskazuje, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji o przekroczeniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji Wojewoda powinien rozpoznać zażalenie, a zawarty w nim wniosek o przywrócenie terminu przekazać do rozpoznania organowi właściwemu do jego załatwienia czyli Staroście. Stosownie bowiem do przepisu art. 65 § 1 Kpa jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Istotne przy tym pozostaje, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Treść zawartego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu jednoznacznie wskazuje, że został on złożony z "ostrożności procesowej". Został on zatem złożony przez skarżącą na wypadek gdyby w sposób ostateczny, czyli po rozpoznaniu zażalenia przez Wojewodę, organ ten stwierdził, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, że termin do złożenia podania o wznowienie został przez nią przekroczony. W takiej sytuacji organ właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu (Starosta) powinien wstrzymać się z jego załatwieniem do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia zażalenia przez Wojewodę. Należy mieć bowiem na uwadze, że utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia podania, nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia podania - nie czyni go bezzasadnym ani bezprzedmiotowym. 8. Treść kontrolowanego zażalenia Wojewody wskazuje, iż organ ten w sposób niedopuszczalny w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia w istocie wypowiedział się merytorycznie w przedmiocie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu. Świadczą o tym użyte w uzasadnieniu przez organ II instancji kategoryczne stwierdzenia o niemożności pozytywnego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, powołanie podstawy prawnej w postaci art. 58 Kpa i stwierdzenia o nieuprawdopodobnieniu, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Tym samym należy stwierdzić, iż Wojewoda bez podstawy prawnej wszedł w kompetencję Starosty, jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o przywrócenie termin. Pozbawił tym samym skarżącą najistotniejszych uprawnień procesowych - możliwości rozpoznania jej wniosku o przywrócenie terminu we właściwym trybie i przez właściwy organ, a w konsekwencji także wniesienia zażalenia, uzyskania orzeczenia organu II instancji, jak też możliwości złożenia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego ( art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa ). 9. W tym stanie faktycznym i prawnym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, uznając za konieczne wyeliminowane go z obrotu prawnego w całości z uwagi na zawarte w jego uzasadnieniu rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie. W takiej sytuacji przedwczesna pozostawała ocena zasadności stanowska Wojewody w zakresie obejmującym rozpoznanie zażalenia. 10. Mimo uwzględnienia skargi i złożenia przez skarżącą wniosku o zasądzenie na jej rzecz od Wojewody kosztów postępowania, w przedmiocie tym Sąd nie orzekał z uwagi barak po stronie skarżącej kosztów postępowania podlegających zwrotowi w przypadku uwzględnienia skargi. Skarżąca uzyskała bowiem prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ( nie poniosła kosztów wpisu od skargi ) jak też nie stawiła się na rozprawę ( nie poniosła kosztów dojazdu do sądu ). Tym samym po stronie skarżącej nie powstały koszty podlegające zwrotowi na podstawie art. 200 i 204 § 1 Ppsa.