II SA/Go 332/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2026 r. nr [...], wydanym na podstawie m.in. art. 35 § 3 ust. 1-3 oraz art. 37 § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, określanej dalej jako k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało za niezasadne wniesione przez K. B. ponaglenie dotyczące kwestii ustosunkowania się przez Marszałka Województwa [...] do pism K. B. z [...] stycznia 2026 r. oraz z [...] lutego 2026 r., wystosowanych w sprawie nieprawidłowości pojawiających się przy realizacji przez Gminę [...] projektu polegającego na budowie ścieżki rowerowej, łączącej miejscowości [...]. K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie zarzucając, iż jest ono powierzchowne i ignoruje kluczowe dowody strony. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone w niniejszej sprawie przez K.B. postanowienie SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2026 r., którym organ uznał za niezasadne wniesione przez skarżącego ponaglenie, zostało wydane w oparciu o przepisy art. 35 i art. 37 k.p.a. W myśl art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Z powyższego uregulowania wynika, że ponaglenie stanowi środek mający na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie je rozpoznające nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, albowiem dotyczy jedynie kwestii wpadkowej związanej z nieterminowym załatwieniem sprawy przez organ administracji publicznej. Ponadto, postanowienie to nie może zostać zaskarżone zażaleniem w administracyjnym toku instancji, ponieważ żaden z przepisów k.p.a. nie przewiduje takiej możliwości. Wobec powyższego należało uznać, że w świetle wspomnianego wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., postanowienie Kolegium z [...] kwietnia 2026 r. nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.