II SA/Go 334/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska /spr./ Protokolant sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi E.N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. Skarżąca – E.N.- złożyła skargę na decyzję Nr [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2009r.. W dniu [...] stycznia 2009r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako organ l instancji wydał decyzję nr [...]. Decyzją tą odmówiono skarżącej umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, których łączna wysokość na dzień złożenia wniosku tj. [...] grudnia 2008r. wyniosła 32.456,09 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca działalność gospodarczą prowadziła do [...] kwietnia 2003r. W okresie prowadzenia tej działalności skarżąca zgłosiła do ubezpieczenia pracownika oraz W.S. jako osobę współpracującą. W uzasadnieniu wniosku o umorzenie należności skarżąca wskazała, że nie może spłacić zadłużenia, gdyż jest bez stałej pracy. Na podstawie informacji z dnia [...] sierpnia 2008r. w sprawie stanu majątkowego i możliwości płatniczych organ ustalił, że E.N. jest osobą bezrobotną z osiąganymi dochodami miesięcznymi z prac dorywczych w kwocie 500 zł. Posiada majątek nieruchomy: dom. Majątek ruchomy związany z prowadzoną działalnością stanowi kiosk do remontu, lada chłodnicza, oraz dwie kasy fiskalne. Majątek osobisty przedstawiający wartość użytkową stanowią meble i sprzęt RTV, AGD. Polis ubezpieczeniowych, akcji, obligacji, papierów wartościowych skarżąca nie posiada. Poza Zakładem Ubezpieczeń Społecznych skarżąca nie posiada zobowiązań podatkowych, bankowych, alimentacyjnych czy w innych instytucjach bądź u innych osób. Organ wskazał, iż wziął pod uwagę opinię Ośrodka pomocy Społecznej z dnia [...] października 2008 r. w której ustalono, że rodzinny wywiad środowiskowy ze skarżącą nie jest możliwy, gdyż od kilkunastu miesięcy nie przebywa na terenie właściwości miejscowej. Z wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca przebywa poza granicami kraju w celach zarobkowych. Z opinii wynikało również, że E.N. w 2007r. korzystała z pomocy społecznej otrzymując zasiłek okresowy, natomiast w 2008r. nie korzystała ze świadczeń z pomocy społecznej. Zalega z opłatą podatku od nieruchomości. Nadto z uzyskanej informacji z Ośrodka Pomocy Społecznej wynika, że E.N. jest osobą zdrową fizycznie i zdolną do pracy, posiada wykształcenie średnie oraz prawo jazdy kat. B. Sygn. akt II SA/Go 334/09 Organ podał, że wobec wnioskodawczyni nie występuje przesłanka umożliwiająca umorzenie należności ze względu na ich całkowitą nieściągalność, gdyż jest właścicielką nieruchomości, na której Zakład dokonał zabezpieczenia na hipotece. Organ wskazał również, że na mocy przepisu art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek na ubezpieczenia ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. W ocenie organu obowiązek wykazania okoliczności określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2003r., Nr 141, póz. 1365) należy rozumieć jako konieczność przedstawienia okoliczności uzasadniających wniosek. Okoliczności te podlegają ocenie organu w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym przedstawiony przez stronę postępowania. W niniejszej sprawie organ podał, że miesięczny dochód rodziny jest trudny do ustalenia przez Zakład, bowiem nie jest znana aktualna kwota dochodu uzyskiwanego przez E.N. z tytułu pracy za granicą. Zakład uznał, że w przypadku wnioskodawczyni nie wystąpiły przesłanki poniesienia strat materialnych, przesłanka przewlekłej choroby zobowiązanej, która pozbawiałaby dłużnika możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, ani przesłanka zagrożenia, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Od decyzji tej pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzji zarzucił, iż narusza art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej -z uwagi na zmuszanie obywatela do opłacania składek ZUS z prowadzonej działalności w sytuacji gdy osiągany dochód wystarcza jedynie na skromne utrzymanie rodziny. Pełnomocnik wskazał również, że w jego ocenie istnieje nierówność wobec obywateli z tego względu, że gdy dłużnik nie posiada żadnego majątku, to istnieje możliwość umorzenia jemu należności, a dłużnikowi który posiada nieruchomość grozi się jej sprzedażą. Ponadto wskazał, że skarżąca rezygnuje z przywilejów emerytalnych za okresy nie opłacania składek. Powyższe wynika z art. 47 Konstytucji RP zgodnie z którym, każdy ma prawo decydowania o swoim życiu osobistym. Ponadto pełnomocnik wskazał na trudną sytuację majątkową skarżącej. Sygn. akt II SA/Go 334/09 Decyzją z dnia [...] marca 2009r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wydał decyzję nr [...]. Decyzją tą utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2009r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zasady podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom są jednolite dla poszczególnych grup obywateli o podobnym statusie. Zasady podlegania określonemu rodzajowi ubezpieczeń społecznych wynikają z przepisów o charakterze bezwzględnie obowiązującym, które kreują określony stosunek ubezpieczenia społecznego z mocy samego prawa i według stanu prawnego z daty powstania obowiązku ubezpieczenia. Obowiązek ubezpieczenia społecznego osoby prowadzącej działalność gospodarczą wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego. Obowiązek ubezpieczenia emerytalnego oznacza, że osoba objęta ubezpieczeniem na mocy ustawy staje się stroną stosunku ubezpieczenia społecznego niezależnie od swojej woli i nie może własnym działaniem stosunku tego znieść. Zatem nie jest możliwe zrezygnowanie z przywilejów emerytalnych wynikających z obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego. Dalej organ odniósł się do ustawowych przesłanek umorzenia. Wskazał, że w przypadku E.N. nie wystąpiła żadna przesłanka, która przemawiałaby za pozytywnym rozpatrzeniem sprawy. Zwłaszcza, że nie jest znany Zakładowi bieżący dochód rodziny, tzn. wysokość dochodu skarżącej z tytułu prac dorywczych, wynagrodzenia z tytułu świadczenia pracy na podstawie umowy o pracę córki P.S., wskazania czy W.S. łoży na utrzymanie dzieci. W ocenie organu umorzenie należności byłoby w obecnym stanie faktycznym przedwczesne. Od decyzji tej pełnomocnik złożył skargę do Sądu Administracyjnego. Decyzji zarzucono, iż nie uwzględnia realiów życia człowieka w dobie kryzysów, bezrobocia, biedy i ubóstwa i nie ma nic wspólnego z zasadami sprawiedliwości społecznej i innymi prawami człowieka i obywatela. Strona skarżąca podaje, że Zakład zmusza do płacenia składek w sytuacji gdy nie posiada się wystarczających środków na ich opłacenie, wskazała na nierówność wobec dłużników którzy posiadają majątek wobec tych którzy tego majątku nie posiadają. W ocenie strony działania Zakładu prowadzą do pogłębiania biedy. Ponadto przytoczone zostały zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Sygn. akt II SA/Go 334/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga wniesiona do sądu administracyjnego może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1. ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, póz. 887 ze zm.) zwanej dalej u.s.u.s. -należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego przepisu. Wyliczenie zawarte w powołanym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje możliwość umorzenia powstałego zadłużenia. Nawet wówczas, oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie, tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje bowiem na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku "mogą być one umorzone." Takie stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 6 maja 2004 roku (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285), w której Sąd ten wskazał, że (...) Przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania Sygn. akt II SA/Go 334/09 administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone." Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u. s. u. s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 u. s. u. s. pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec skarżącej. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 3 u.s.u.s. zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 5) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 6) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; Sygn. akt II SA/Go 334/09 7) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Organ prawidłowo ustalił, że w stosunku do skarżącej nie wystąpiła żadna przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji, że brak było prawnej możliwości umorzenia zadłużenia w oparciu o to kryterium. Co prawda skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, jednak posiada majątek z którego można egzekwować należności. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w [...]. Ponadto organ w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, dokonał zabezpieczenia należności Zakładu na przedmiotowej nieruchomości. Nie ma znaczenia okres w którym skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość jak również sposób jej nabycia. Istotne dla sprawy jest, iż nieruchomość ta stanowi własność skarżącej, a tym samym stanowi majątek z którego może być egzekwowana należność. Możliwość egzekwowania z majątku skarżącej należności powstałych z tytułu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w żadnej mierze nie narusza zasady równości obywateli wobec prawa. Nie narusza również przepisów Konstytucji. Z kolei w art. 28 ust. 3a u. s. u. s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u. s. u. s. określone zostały w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; Sygn. akt II SA/Go 334/09 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Podkreślenia jednak wymaga, iż w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a u. s. u. s w związku z § 3 ww. rozporządzenia, także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Również i tu prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on, ale nie musi, umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności, oczywiście, gdy inne względy ustawowe przemawiają przeciwko takiemu umorzeniu. Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca na zobowiązanego nałożył obowiązek wykazania, a więc udowodnienia okoliczności, o jakich mowa w wyżej przytoczonym przepisie rozporządzania. Oceniając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów należy wskazać, iż żadna z powołanych okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie opłacić należności z tytułu składek, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanej i jej rodziny, czy pozbawiłoby zobowiązaną i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Skarżąca pracuje za granicą, co potwierdził również pełnomocnik na rozprawie. Wysokość uzyskiwanego dochodu strona skarżąca określa na 500-700 zł miesięcznie. Dodatkowo wskazuje, że pomaga dorosłym córkom i synowi. Skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu z którego wynikałaby wysokość uzyskiwanego dochodu, nawet okoliczności tej nie uprawdopodobniła. Wskazać należy, że gołosłowne twierdzenia skarżącej , że wysokość uzyskiwanego dochodu wynosi 500-700zł miesięcznie w zestawieniu z innymi jej twierdzeniami dotyczącymi wysokości i zakresu pomocy dorosłym dzieciom (zdolnym do pracy) są niewiarygodne. Tym samym bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów organ uznał, że w sprawie nie zaszła przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W sprawie nie zaistniały pozostałe przesłanki określone w przywołanym powyżej przepisie, tj. poniesienie strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, czy też przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym Sygn. akt II SA/Go 334/09 członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Skarżąca przedłożyła w postępowaniu sądowym wynik badania radiologicznego kręgosłupa jak również zaświadczenie lekarskie z [...] lipca 2009 r. wystawione przez lekarza medycyny A.K. z treści którego wynika, że "chora nie jest zdolna do pracy ze względu na rodzaj i stan zaawansowania schorzeń". Sąd dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji mając na względzie stan faktyczny sprawy jaki istniał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Decyzja została wydana w marcu 2009r. zaś przedłożone do akt sądowych zaświadczenie lekarskie datowane jest na lipiec 2009r. Tym samym nie może ono mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że z materiału jaki był w dyspozycji organu na dzień wydawania decyzji, skarżąca pracowała za granicą, nie wykazała dochodów jakie uzyskuje, nie wskazała również wysokości dochodu córki z którą jak podała prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, nie przedłożyła dowodów świadczących o przewlekłej chorobie. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że przewlekła choroba pozbawia ją możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na szczególny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Ich publicznoprawny charakter oraz fakt, iż ustawodawca decyzje w zakresie ich umorzenia oparł na instytucji uznania administracyjnego, powodują że organ administracyjny ma obowiązek szczególnej staranności i wnikliwości w podejmowaniu decyzji. Rolą sądu administracyjnego jest natomiast zbadanie, czy organ administracyjny podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie, uwzględnił wszystkie istotne, z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, okoliczności sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy okoliczności te uwzględnił. Jednocześnie podkreślić należy, iż opłacanie składek za ubezpieczenie zdrowotne i społeczne jest obowiązkiem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zaś ich nie płacenie uzasadnić można jedynie nadzwyczajnymi okolicznościami, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Brak jest również prawnej możliwości umorzenia należności z uwagi "na rezygnację z przywilejów emerytalnych". Obowiązek podlegania ubezpieczeniu społecznemu w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z przepisów jakie powołał organ. Nie stanowi naruszenia praw obywatela objęcie z ustawy tym ubezpieczeniem. Podleganie ubezpieczeniu społecznemu w związku z 8 Sygn. akt II SA/Go 334/09 prowadzeniem działalności gospodarczej nie wynika z dobrowolnego przystąpienia do tego ubezpieczenia. Jedną z konsekwencji podjęcia działalności gospodarczej jest obowiązek podlegania ubezpieczeniu społecznemu. W konsekwencji czego osoba prowadząca działalność gospodarczą zobowiązana jest uiszczać należne składki wynikające z przepisów o ubezpieczeniu społecznym. Wysokość składki nie jest w żadnej mierze uzależniona od wysokości uzyskiwanego dochodu. Dla istnienia obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenia społeczne nie ma znaczenia czy osoba prowadząca działalność gospodarczą uzyskuje dochód czy też stratę. Każdy kto podejmuje działalność gospodarczą godzi się na ustawowe obowiązki związane z prowadzeniem tej działalności. Jednym z takich obowiązków jak i praw jest podleganie ubezpieczeniom społecznym. Podjęcie prowadzenia działalności gospodarczej jest swobodną decyzją osoby zainteresowanej, co stanowi realizację konstytucyjnego uprawnienia o decydowaniu o swoim życiu osobistym. Reasumując należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącej oraz zasady zaufania obywateli do organów państwa. Wydając rozstrzygniecie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Na końcu Sąd zwraca uwagę, iż wniosek o umorzenie należności składkowych może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego, polegającej choćby na dokonaniu spłaty części zadłużenia, czy zmianie stanu zdrowia skarżąca może ponownie wystąpić do Zakładu z wnioskiem o umorzenie pozostałych należności, bądź np. tylko odsetek od zaległości. W ewentualnym nowym postępowaniu będą mogły być poddane stosownej ocenie działania i starania skarżącej podjęte w celu spłaty zadłużenia, z uwzględnieniem jej aktualnej sytuacji finansowej jak i osobistej. Ponadto przepisy u.s.u.s. przewidują możliwość uzyskania ulgi w postaci zawarcia układu ratalnego polegającego m.in. na rozłożeniu na raty zaległych należności składkowych. Na marginesie wskazać należy, że układ taki był skarżącej proponowany, jednakże z niego nie skorzystała. Sygn. akt II SA/Go 334/09 Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270zezm.) orzekł jak w sentencji. 10