II SA/Go 34/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G.P. i T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] Starosta orzekł, że hałas emitowany w wyniku działalności zakładu zajmującego się produkcją półproduktów meblarskich, zlokalizowanego przy ul. [...], prowadzonego przez Z.P.U.K "R" R.G., - zwanym dalej Zakładem, nie może przekraczać dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, wyrażonego wskaźnikiem hałasu Aeqd i lAeqN dla terenu zabudowy mieszkaniowe - usługowej, w odniesieniu do jednej doby, tj.: – LAeq D = 55 [dB] - dla pory dnia (przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym- od godz. 6°° do godz. 22°°), – L Aeq N = 45 [dB] - dla pory nocy (przedział czasu odniesienia równy I najmniej korzystnej godzinie nocy - od godz. 22°° do godz. 6°°), na granicy najbliżej położonych terenów chronionych akustycznie tj. terenów zabudowy mieszkaniowej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zakład Z.P.U.H. "R" R.G. zlokalizowany przy ul. [...] prowadzi działalność obejmującą produkcją półproduktów meblarskich, w wyniku której emitowany jest hałas do środowiska. Pomiary hałasu emitowanego do środowiska w wyniku prowadzonej działalności Zakładu, wykonane w dniu [...] sierpnia 2013 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska na granicy terenu chronionego akustycznie - terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, położonej w [...] wykazały, że Zakład w porze nocnej emituje ponadnormatywny hałas do środowiska. W związku z powyższym Starosta, po przeprowadzonym postępowaniu, wydał w dniu [...] listopada 2013 r. decyzję znak [...] o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska w odniesieniu do jednej doby przez ww. Zakład, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zgodnie w zaleceniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w dniu [...] stycznia 2014 r., wystąpiono do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie ponownych pomiarów hałasu emitowanego do środowiska przez Z.P.U.H. "R" R.G. zlokalizowany przy ul. [...]. Pomiary hałasu emitowanego do środowiska w wyniku działalności przedmiotowego Zakładu, wykonane w dniach [...] marca 2014 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska na granicy terenu chronionego akustycznie terenu położonego w [...] na działce nr [...] wykazały, że Zakład w porze nocnej emituje ponadnormatywny hałas do środowiska. Ze sprawozdania nr [...] wynika, że w czasie pomiaru (pora nocy) na terenie zakładu źródłem hałasu była piła tarczowa zlokalizowana w hali produkcyjnej, wjazd i wyjazd pojazdu TIR oraz załadunek pojazdu wózkiem widłowym. Do obliczeń przyjęto czas pracy dla najbardziej niekorzystnej godziny pory nocy obejmujący: wjazd pojazdu TIR - czas: I min 57, załadunek - czas: 14 min 24", wyjazd pojazdu TIR- czas 23" lub pracę tylko piły tarczowej [...]' - czas: I godzina. Starosta, po przeprowadzonym postępowaniu, wydał w dniu [...] czerwca 2014r. decyzję znak [...] o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska w odniesieniu do jednej doby przez ww. Zakładu. Od ww. decyzji w dniu 11 lipca 2014 r. zostało złożone odwołanie przez Z.P.U.H. "R" R.G.. W toku postępowania przedstawiciele Samorządowego Kolegium Odwoławczego przeprowadzili w dniu [...] września 2014r. oględziny terenu Zakładu i obszaru jego oddziaływania. W trakcie oględzin ustalono, że na obszarze na który oddziałuje Zakład, obok domów mieszkalnych znajdują się obiekty usługowe. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze określiło dopuszczalne poziomy hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowe - usługowej. Od ww. decyzji została złożona przez G.P. i T.P. skarga. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] (II SA/Go 911/14). Uzasadniając wyrok, Sąd stwierdził iż decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Błędy spowodowane były niedostatecznym zgromadzeniem materiału dowodowego, czego skutkiem było błędne ustalenie rodzaju terenu i w konsekwencji, błędne ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego z Zakładu. Po wyroku, w toku postępowania ustalono, że informacje zawarte w piśmie Burmistrza z dnia [...] maja 2014r. znak: [...], mówiącym o braku planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o obrębie Zakładu, nie uległy zmianie. W dniu [...] lipca 2015 r. odbyły się oględziny na terenie Zakładu i obszarze oddziaływania przedsiębiorstwa. Analizie poddano działki w bezpośrednim sąsiedztwie Zakładu oraz tereny działek z nimi sąsiadującymi, tj. dz. nr [...]. W oględzinach udział wzięli przedstawiciele Starostwa Powiatowego S.K. i M.P., R.G. i Ł.G. oraz M.M., G.P., T.P. i D.J.. W wyniku oględzin ustalono, że Zakład graniczy z budynkami mieszkalnymi, które podlegają ochronie przed hałasem w myśl art. 113 ust. 2 pkt I ustawy p.o.ś. Od strony północno - zachodniej i zachodniej działki (nr [...]) mają charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, od strony południowej Zakład graniczy z działkami (nr [...]) na terenie których prowadzona jest działalność usługowa -mechanika samochodowa. Podczas oględzin właściciele Z.P.U.H. "R" oświadczyli, że Zakład pojawił się w momencie gdy istniał tylko budynek usytuowany na działce nr [...]. Działki nr [...] stanowiły pola uprawne. Ze stanowiskiem państwa G. nie zgadziły się pozostałe strony postępowania twierdząc, że zakład produkcyjny Z.P.U.H. "R" R.G. powstał po wybudowaniu domków jednorodzinnych (dz. nr [...]), a w latach wcześniejszych istniał jedynie zakład stolarski. Z wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że dniem rozpoczęcia działalności przez "G.R. Zakład Produkcyjno Usługowo Handlowy R", ul. [...] był [...] maja 1995 r., czyli po wybudowaniu większości domków jednorodzinnych. Natomiast, pod tym adresem, od dnia [...] marca 1980 r. działalność gospodarczą - Warsztat [...], prowadzi G.Ł.. Z informacji uzyskanych od państwa G. wynika, że przedsiębiorstwa te w praktyce funkcjonują razem, jako jeden zakład zajmujący się produkcją wyrobów drewnianych (mebli, drzwi, schodów, przenośnych domów). W związku z tym, że na tym terenie, nieprzerwanie od roku 1980, funkcjonuje zakład usługowy zajmujący się obróbką materiałów drewnianych, a większość domów jednorodzinnych została wybudowana po roku 1980, zakład przy ustalaniu dopuszczalnych poziomów hałasu powinien być traktowany znacznie łagodniej. Jest to zgodne z zasadą pierwszeństwa, powszechnie przyjętą w tzw. stosunkach sąsiedzkich. Organ I instancji wskazał, że dodatkowym czynnikiem kwalifikującym tereny będące przedmiotem analizy do terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej jest fakt, iż tereny te zostały sprzedane przez Gminę jako tereny mieszkalne z dopuszczeniem rzemiosła nieuciążliwego. Na terenie tych działek dopuszczalna była zabudowa rzemieślnicza, co potwierdzają dwie kserokopie aktów notarialnych i rozmowa z pracownikiem Urzędu Gminy. Pozwala to stwierdzić, że analizowane tereny wykorzystywane pod budownictwo jednorodzinne, wykorzystane są w sposób niezgodny z ich pierwotnym przeznaczeniem. Odwołanie od decyzji Starosty wnieśli G.P. i T.P., którzy podali, iż teren na który oddziałuje hałas emitowany przez Zakład Z.P.H.U. "R" R.G., ul. [...] nie jest terenem usługowo-mieszkalnym, ponieważ budynki wybudowane na działkach znajdujących się w otoczeniu zakładu Z.P.U.H. R są budynkami mieszkalnymi. Strona wskazała również, że nie zachowano należytej staranności przy wyjaśnianiu typu zabudowy działek na które oddziałuje hałas emitowany przez zakład Z.P.H.U. R. Wyjaśnienie oparto wyłącznie na informacji telefonicznej uzyskanej z UMiG, a wydając decyzję należało ustalenia oprzeć o dokumenty i tego strona domagała się składając pismo do WOŚ Starostwa Powiatowego. Strona wskazała, że działalność firmy rzemieślniczej Ł.G. prowadzona na działce [...] nie powodowała uciążliwości w postaci hałasu emitowanego do środowiska, natomiast powstanie nowej firmy Z.P.H.U. R (tartak), która usytuowana jest w innym miejscu, tj. na działkach [...] powoduje przekroczenie norm hałasu. Mając to na uwadze strona wskazała, że domaga się staranności w ustaleniu sposobu zabudowy na działkach sąsiadujących z zakładem Z.P.H.U. R, ustalenia na podstawie dokumentów czasu rozpoczęcia działalności wspomnianego zakładu oraz zgodności sposobu użytkowania z uzyskanymi pozwoleniami. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało na przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz stwierdziło, że dopuszczalny poziom hałasu w środowisku przy uwzględnieniu zróżnicowania rodzajów terenów z uwagi na ich przeznaczenie został określony w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 283, poz. 2842). Organ odwoławczy stwierdził, iż rodzaj terenów celem ustalenia w drodze decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu winien być ustalony w oparciu o postanowienia art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, czyli o kryterium faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu i sąsiednich terenów, co w niniejszym postępowaniu uczyniono. Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo o ochronie środowiska nakładają na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, ale dotyczy to tylko obszaru, który podlega ochronie przed hałasem. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na którym oddziałuje hałas jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można go zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujący na tym terenie dopuszczalne poziomu hałasu. Kolegium podało, iż organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie zgodnie z wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lutego 2015 r. sygn. II SA/Go 911/14, zbadano w jakiej kolejności poszczególne sposoby zagospodarowania terenu zostały zrealizowane. Sprawdzono również jaki typ zabudowy przeważał w roku 1980 w momencie uruchamiania przedsiębiorstwa zlokalizowanego przy ul. [...]. Oparto się na oświadczeniach stron postępowania podczas oględzin terenu i informacji uzyskanych w Urzędzie Gminy. Skargę na decyzję SKO złożyli G.P.i T.P. uzasadniając ją błędnie przyjętym zakwalifikowaniem terenów mieszkalnych na które emitowany jest nadmierny hałas, przyjętą nieprawdziwą datą rozpoczęcia działalności ZPUH "R" oraz nie udostępnieniem stronie dokumentów stwierdzających stan prawny działek objętych postępowaniem. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2014. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2012. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia Kolegium jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia Starosty stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2013.1232 ze zm. dalej p.o.ś.). Zgodnie z art. 112 tej ustawy ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie: 2) zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Stosownie natomiast z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Są to tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (pkt 1 lit. a), pod szpitale i domy opieki społecznej (pkt 1 lit. b), pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży (pkt 1 lit. c), na cele uzdrowiskowe (pkt 1 lit. d), na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (pkt 1 lit. e), na cele mieszkaniowo-usługowe (pkt 1 lit. f) Zgodnie z art. 114 ustawy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Z kolei według art. 114 ust. 2 ustawy jeżeli teren może zostać zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Natomiast w art. 115 ustawodawca określił zasady kwalifikowania terenu do rodzajów terenów o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ dokonuje kwalifikacji terenu na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. Przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu. Przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. jest okoliczność, iż poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na który oddziałuje hałas, jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujące na tym terenie dopuszczalne poziomy hałasu. Decyzja wydana na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. nakłada na prowadzącego zakład obowiązek podejmowania odpowiednich działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu emitowanego przez ten zakład do poziomu dopuszczalnego, określonego tą decyzją. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zadaniem organów było ustalenie obszaru objętego ochroną akustyczną, a następnie ustalenie rodzaju tego terenu w sposób umożliwiający określenie dopuszczalnych poziomów hałasu zgodnie rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U.2014.112 j.t.), , przy czym jak już wyżej wskazano "jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu" (art. 114 ust. 2 p.o.ś.). Prawidłowe ustalenie kategorii rodzaju terenu. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2015r. od strony północno-zachodniej i zachodniej zakładu produkcji półfabrykatów meblarskich Z.P.U.H. "R" R.G., istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przy czym dotyczy to 11 działek zabudowanych domami mieszkalnymi jednorodzinnymi (nr [...]). Od strony południowej zakładu na dwóch działkach prowadzona jest działalność usługowa – mechanika pojazdowa (nr [...]). Fakt, że na obszarze objętym ochroną prowadzona jest działalność usługowa nie może przesądzać, że obszar nie może być oceniony jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z protokołu oględzin wynika bowiem, że obszar zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej jest zdecydowanie przeważający. Organy nie wyjaśniły na podstawie jakich dowodów dokonały zaliczenia obszaru będącego przedmiotem analizy do kategorii określanej "tereny mieszkaniowo-usługowe". Jeżeli chodzi o czas powstawania poszczególnych obiektów, to należy zauważyć, że w art. 114 i art. 115 ustawy nie ma mowy o zasadach kwalifikacji terenów ze względu na kolejność powstawania poszczególnej zabudowy. Nawet w przypadku, gdy obok przedsięwzięcia emitującego hałas, w okresie późniejszym zostały zlokalizowane budynki mieszkalne, odpowiedzialność za zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu akustycznemu powstałemu w wyniku działalności zakładu, ponosi zawsze właściciel zakładu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, iż kryterium czasu zagospodarowania może być brane pod uwagę tylko w sytuacji gdy na danym terenie ze względu na jego "faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie" (art. 115 p.o.ś.) inny rodzaj zagospodarowania stał się "przeważającym" (art. 114 ust. 2 p.o.ś.). W świetle dotychczas zebranego materiału brak jest podstaw do twierdzenia by na obszarze badanym w niniejszej sprawie nastąpiły takie przekształcenia, które uzasadniałyby przyjęcie, że analizowany obszar nie stanowi terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, iż organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa - art. 8 k.p.a. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Tak dokonane ustalenia faktyczne powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym, które, jak stanowi art. 107 § 3 k.p.a., powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły w oparciu o jakie konkretnie dowody przyjęły, że obszar będący przedmiotem analizy podlega zaliczeniu kategorii określanej "tereny mieszkaniowo-usługowe", nie zaś do kategorii "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Należy przy tym podkreślić, że stosowanie norm dotyczących ochrony akustycznej odnoszących się do obszarów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. ma chronić przede wszystkim zdrowie ludzi. W kontekście powyższego, w sytuacji, gdy przedmiotem sporu jest zaliczenie określonego obszaru do kategorii objętej mniejszą ochroną akustyczną (wyższe limity dopuszczalnego poziomu hałasu), należy przede wszystkim zastanowić się, czy w sprawie występują okoliczności uzasadniające odstąpienie od ochrony bardziej restrykcyjnej. W sytuacji terenów ukształtowanych jako tereny mieszkalne jednorodzinne (zabudowanych domami jednorodzinnymi), a takie występują na analizowanym w sprawie obszarze, konieczne jest przekonujące uzasadnienie , że ich mieszkańcy nie wymagają najbardziej restrykcyjnej ochrony akustycznej. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopełniły obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przez co naruszyły przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie precyzyjne ustalenie obszaru objętego ochroną akustyczną i w zakresie tego obszaru ustalenie, pod którą kategorię, z wymienionych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, teren ten należy zakwalifikować, przy uwzględnieniu wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Dopiero po poczynieniu prawidłowych ustaleń w tym zakresie możliwe będzie prawidłowe określenie w decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu.