II SA/Go 340/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.T. i M.T. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odłączenia kotła c.o. od przewodu dymowego oraz przywrócenie przewodu dymowego do stanu pierwotnego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2010 r., R.T. i M.T. zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 500 zł. Dnia 24 czerwca 2010 r. do sądu wpłynął wniosek skarżących złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku R.T. i M.T. podali, że są osobami bezrobotnymi, bez prawa do zasiłku, posiadają trójką dzieci. Skarżący oświadczyli, że utrzymują się z zasiłków z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, zasiłku rodzinnego. Łączny dochód z tego tytułu wynosi 1.155,01 zł. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej R.T. i M.T. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza ich możliwości majątkowe. Należy wskazać, że skarżący są osobami bezrobotnymi, bez prawa do zasiłku. Skarżący posiadają na utrzymaniu trójkę dzieci. Dochód rodziny skarżących składa się z zasiłków z pomocy społecznej, zasiłku rodzinnego i dodatku mieszkaniowego w łącznej wysokości 1.155,01 zł. Z treści formularza PPF wynika, że R.T. i M.T. nie posiadają oszczędności ani majątku. Jednocześnie w sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżących w przedmiocie ich sytuacji materialnej. W świetle zasad doświadczenia życiowego uprawniony jest zatem wniosek, że posiadane środki pieniężne pozwalają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych rodziny skarżących. Reasumując należy stwierdzić, że R.T. i M.T. wykazali, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.